ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ * ΑΓΡΙΝΙΟ

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

23-7-1996. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΜΑΡΙΝΟ


ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΜΑΡΙΝΟ

” Όλα τα ρολόγια δείχνουν τους ανέμους που θάρθουν…”

Ο θάνατος είναι στοιχείο της ζωής .Ότι υπάρχει πεθαίνει και γίνεται κάτι καινούριο . Αναρχικοί και μη , όλοι πεθαίνουμε . Ο θρήνος για την απώλεια συντρόφων , φίλων , αγαπημένων ανθρώπων είναι φυσιολογικός . Ο θρήνος για την απώλεια του οικείου είναι εκδήλωση της ανθρώπινης ευαισθησίας . Ωστόσο , ο ανθρωπισμός των αναρχικών μπορεί να χωρέσει κάθε οδύνη , εισάγοντας τους φυσικά μέσα στο καζάνι των συγκεκριμένων καταστάσεων , αλλά κοιτάει βαθιά στα κοινωνικά και ιστορικά θεμέλια και στις παρούσες υλικές συνθήκες της οδύνης , αναζητώντας πρακτικές απαντήσεις συνεπείς σε μια γενική προοπτική απελευθέρωσης από την τυραννικότητα .

Η σχέση με τον θάνατο βρίσκεται στον πυρήνα κάθε κοινωνίας . Το κράτος επιχειρεί να ελέγχει τη ζωή κατέχοντας ισχύ πάνω στον θάνατο των υπηκόων του , των ξένων , των εχθρών του και των αρνητών του . Από την κοινή εμπειρία αυτού του καθεστώτος φόνων και τρόμου αναδύεται σε κάθε ατομική συνείδηση ένα υπαρξιακό δίλλημα , μια αναπόφευκτη επιλογή : η παραγνώριση της βαρβαρότητας , η σύμπλευση με το νόμο και η συναίνεση ή και συμμετοχή στις διακλαδώσεις αυτού του απάνθρωπου πολιτισμού ή η εξέγερση και η ηθική στράτευση στον αγώνα ενάντια στην εξουσία . 

Αποτιμώντας μια ζωή και το τέλος της , σημασία έχει πως έζησε , πως πέθανε και γιατί . Για τους συντρόφους ενός δολοφονηθέντος αναρχικού επαναστάτη η επιφαινόμενη προσωπική τραγωδία είναι ένα μορφόπλασμα , μια οριακή εκδοχή , της επίθεσης του κράτους ενάντια στην αναρχία και στον κοινωνικό και πολιτικό ανταρτισμό . Ακόμα , η επίκληση του τραγικού λειτουργεί ως ενοχική καταφυγή της εντός συμβάσεων πολιτικής τοποθέτησης , η οποία παρατηρεί τις κρατικές εκτελέσεις τηλεματικά ? υποπροϊόν της διαλυτικής εσωτερίκευσης της κρατικής επίθεσης. Η διαδρομή και ο θάνατος του Χριστόφορου Μαρίνου μας διδάσκουν στην πάλη ενάντια στην εξουσία . Υπό το πρίσμα μιας αναφοράς που οφείλει να συμβάλει στη συνέχεια των αντικρατικών και εξεγερσιακών αγώνων η αναμόχλευση των αντιπαραθέσεων του παρελθόντος είναι άγονη . Αλλά το παρόν μας είναι η αιτιατή προβολή του παρελθόντος μας και οι ρήξεις με τις αδιέξοδες καταβολές μας γίνονται με την ιστορική συνείδηση παρούσα .

Θα μπορούσε κάποιος να εξιστορήσει τη ζωή του Χριστόφορου , όπως θα μπορούσε να γίνει για κάθε αγωνιστή , σαν περιπέτεια δράσης . Τέτοιες αφηγήσεις του βίου αναρχικών , παρανόμων , επαναστατών υπάρχουν αρκετές . Η ανάγνωση τους ενισχύει το φρόνημα των συντρόφων , οξύνει τη φαντασία και συχνά προσφέρει πρακτικές ιδέες . Οι πληροφορίες όμως που αφορούν στο κοινωνικό , στο πολιτικό και στο οργανωσιακό υπόβαθρο της εποχής, του δραστικού περιβάλλοντος και των πράξεων των πρωταγωνιστών είναι στις περισσότερες περιπτώσεις φτωχές . Έτσι , ο ενθουσιασμός και η συγκίνηση που προσφέρουν δίνουν ελάχιστα αντικειμενικά κριτικά , οπότε και αποφασιστικά εφόδια , αφήνοντας τη γεύση του απόμακρου . Αμέτρητα επεισόδια της αντικρατικής και της αντικαπιταλιστικής δράσης παραμένουν και θα παραμένουν εσαεί αμαρτύρητα , αυξανόμενα , καθώς ο αγώνας επεκτείνεται . Άλλωστε , ο πολιτικός βίος του Χριστόφορου Μαρίνου είναι πολύ πρόσφατος και τα σημάδια που χάραξε η εποχή του και ο ίδιος ως μέρος της τα μεταφέρουμε στο μέλλον . Αντί να μιλήσουμε για τραγωδίες ή για μύθους , ας μιλήσουμε για την ζωντανή πολιτική ιστορία μας .

Την δεκαετία του ’80 , τότε που ο Χριστόφορος μπαίνει στον κοινωνικό αγώνα , ο κόσμος της αναρχίας στης ελλάδα είναι ένα εργαστήριο ιδεών και δράσεων . Ζυμώνονται διαφορετικές αναφορές σε κοινές βάσεις . Ο καταστασιασμός , που είχε έντονη επιρροή στους ανθρώπους που πρώτοι ξαναέφεραν την αναρχία στην ελλάδα , η ευρωπαϊκή και αμερικάνικη αντικουλτούρα , η σύγχρονη μαρτυρία των αριστερών αντάρτικων πόλης και των αντιαποικειακών κινημάτων , ο παραδοσιακός ταξικός αναρχισμός και η ελευθεριακή-κοινοτιστική κουλτούρα συνδιαλέγονται σε ένα έδαφος ελεύθερο από δογματικούς περιορισμούς , όπως αντίθετα συνέβαινε παγκοσμίως στα ιεραρχούμενα πεδία των μεταπολεμικών αριστερών και νεοαριστερών κινημάτων και των γραφειοκρατικών αναρχικών οργανώσεων . Με την άμεση μνήμη της εξέγερσης του ’73 και το εμφυλιοπολεμικό πνεύμα κοινωνικά έκδηλο , ο εξεγερτισμός και η απόρριψη του πασιφισμού ήταν σχεδόν γενικές παραδοχές . Το πάθος , ο αυθορμητισμός και η αλληλεγγύη εκφραζόντουσαν με όλους τους τρόπους και η ειλικρίνεια τους γεννούσε ποικίλλα οργανωτικά εγχειρήματα . Σ’αυτό το κλίμα γίνονται δυο πανελλαδικά συνέδρια και αποπειράται η ομοσπονδοποίηση των αναρχικών . Η Ένωση Αναρχικών είναι γεγονός . Κάποιοι απέχουν είτε διότι αντιτίθενται στην ιδέα της γενικής πολιτικής οργάνωσης των αναρχικών είτε διότι παρότι συμφωνούν με την αναγκαιότητα της , διαβλέπουν την επικράτηση συγκεντρωτικών ελεγκτικών τάσεων . Είναι ο καιρός που το ΠΑΣΟΚ έχει εξαντλήσει τις στρατηγικές μαζικής αφομοίωσης της αριστεράς και του αριστερισμού στον κρατικό μηχανισμό και τις στρατηγικές εξαγοράς μεγάλης μερίδας του πληθυσμού και ξεκινάει μια άγρια οικονομική και κατασταλτική επίθεση στην κοινωνία .

Ο Χριστόφορος γίνεται δραστήριο μέλος της Ένωσης . Διότι αντιλαμβάνεται την υπόθεση της ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης ως έργο σοβαρό σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον άγριας αντιπαράθεσης δυνάμεων . Τα οράματα δοκιμάζονται στον δρόμο μέσω της πολιτικής, κοινωνικής και δραστικής οργάνωσης τους . Και σ’αυτό το πλαίσιο τοποθετεί τη σχέση των αναρχικών με την παρανομία και με τα όπλα . Αλλά το περιρρέον κλίμα εκείνης της μερίδας της Ένωσης που έχει επιλέξει να προωθήσει αυτές τις ιδέες χάσκει μεταξύ της συνωμοτικότητας και της θεαματικότητας , μεταξύ της υπεροψίας και της κωμικότητας , μεταξύ της δηλούμενης σοβαρότητας και της εφαρμοσμένης αφροσύνης . Οι πολέμιοι αυτής της κατάστασης είναι πολλοί , εντός και εκτός της Ένωσης . Όμως , κανείς δεν μπορεί να δώσει έναν διαφορετικό γενικό προσανατολισμό . Όταν μια ομάδα επιβάλλεται πάνω σε ένα σύνολο , η ομάδα πράττει όπως καταλαβαίνει . Το αδιέξοδο βρίσκεται στην αδυναμία του συνόλου να αναπτύξει διεργασίες αυτοοργάνωσης . Έτσι , το έδαφος για τα επερχόμενα πλήγματα στους αναρχικούς ήταν προετοιμασμένα . Και ο συγκεντρωτισμός μπορούσε να φέρει μόνο την πολυδιάσπαση , αναπαράγοντας την τάση του μικροπολιτικού ελέγχου και με την μορφή της ιδεολογικής περιχαράκωσης .

Η στιγμή της οριακής κρίσης έρχεται σε τυχαίο χρόνο το 1987 . Δυο συναγωνιστές , ο Μιχάλης Πρέκας και ο Χριστόφορος Μαρίνος, μια νύχτα στην Καλογρέζα , αντιλαμβανόμενοι ότι εγκλωβίζονται από αστυνομικές δυνάμεις που καταφθάνουν στην περιοχή μετά από τηλεφώνημα αγνώστου ρουφιάνου , ο οποίος ενημερώνει για απόπειρα απαλλοτρίωσης σε κρατικό αυτοκίνητο που διαθέτει ασύρματο , αποφασίζουν να μπουν σε ένα διαμέρισμα , παρόντων των κατοίκων του. Ο τρίτος , ο Κλέαρχος Σμυρναίος , κρύβεται άοπλος κάτω από ένα αυτοκίνητο , όπου και τον βρήκαν οι μπάτσοι αργότερα . Οι δυο καταδιωκόμενοι αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους που συνάντησαν διαλλακτικά , ελπίζοντας στην κατανόηση τους ? δεν τους συμπεριφέρονται σαν σε ομήρους , δεν έχουν ούτε τα πρόσωπα τους καλυμμένα . Ο πατέρας της οικογένειας του διαμερίσματος αφήνει τα παιδιά του και την γυναίκα του μαζί με τους οπλισμένους αναρχικούς και με το πρόσχημα ότι θα προετοίμαζε το αυτοκίνητο του για να τους φυγαδεύσει ειδοποιεί την αστυνομία . Ο Μαρίνος και ο Πρέκας περικυκλώνονται από δολοφόνους της ‹‹ειδικής κατασταλτικής αντιτρομοκρατικής μονάδας›› οι οποίοι έχουν πολιτική εντολή να τους εκτελέσουν στην πρώτη ευκαιρία . Ο Μιχάλης Πρέκας διαισθανόμενος την οριακότητα του διακυβεύματος αρνείται να παραδοθεί και αφού έχουν προστρέξει οι τηλεοπτικοί σταθμοί , τους οποίους και ο ίδιος έχει καλέσει μέσα από το διαμέρισμα ‹‹για να δουν όλοι πως πεθαίνουν οι αναρχικοί›› , κάνει την τελευταία συμβολική κίνηση του , εξέρχεται σε ένα μπαλκόνι κι εκεί τον εκτελούν . Μετά ο Χριστόφορος παραδίνεται.

Το κράτος είχε προαποφασίσει να χτυπήσει τους αναρχικούς , με όση ισχύ θα χρειαζόταν ώστε να επαναθεμελιώσει την απωλεσθήσα κυριαρχία του , για να αποτρέψει την προοπτική ενδυνάμωσης τους και να ανακόψει την αναπτυσσόμενη κοινωνική δυναμική της αντιεξουσίας και του αντικρατισμού . Με τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα , ένας δημόσιος τελετουργικός θεσμικός φόνος , το κράτος, έδειξε απροκάλυπτα σε όλους τι επιφυλάσσει για τους εχθρούς του . Το μήνυμα καταγράφηκε στο συλλογικό υποσυνείδητο της κοινωνίας και της αναρχίας , που είναι η απελευθερωτική έκφραση της πρώτης , βαραίνοντας τη διαλεκτική του αγώνα για τα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν . Η αντιπαράταξη στην ένοπλη ισχύ του κράτους , στην βάση όλων των θεσμών του , γίνεται μη τόπος , περνάει στη σφαίρα της ουτοπίας και η υπόθεση της επανάστασης , που τρεφόταν στο συλλογικό φαντασιακό των αγωνιζόμενων ανθρώπων από το ’73 , μετατίθεται προς ένα αόριστο μέλλον .

Η έπαρση της προηγούμενης περιόδου κατέρρευσε ακαριαία . Ο ελιτισμός που πριόνιζε τους συντροφικούς και κοινωνικούς αρμούς των αναρχικών μετατράπηκε σε μια κούρσα κινητοποίησης θεσμικών παραγόντων και ασήμαντων αριστερών οργανώσεων , για την υπεράσπιση των δυο συλληφθέντων που βρέθηκαν στην φυλακή . Γιατί αν η αποσπασματική υποκειμενικότητα υπερτιμά τον εαυτό της σε σχέση με την κοινωνική δυναμική και με το συλλογικό πολιτικό περιβάλλον της , όταν έρχεται η ‹‹στραβή›› προσπαθεί να σώσει το τομάρι της και όντας υπόλογη απέναντι στους διωκόμενους συντρόφους , αφού πριν προβαλλόταν ως παντοδύναμη , προκειμένου να μειώσει τις προσωπικές συνέπειες της ήττας δεν έχει αναστολές να ξεπουλήσει τους κεκτημένους ρηξιακούς όρους τους αγώνα και να δώσει χώρο σε μηχανισμούς που υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν την κρατική , δολοφονική , νομιμότητα και να ενσωματώνουν αγωνιζόμενους ανθρώπους σε θεσμικές διαδικασίες . Τότε ακριβώς εισέβαλλε η αριστερά των ‹‹δικαιωμάτων›› και οι ανθρωπιστές της εξουσίας σε πεδία κοινωνικού αγώνα , που είχαν ανοιχτεί με την άμεση δράση και την αυτοοργάνωση και εγκαταστάθηκαν .

Η τροπή των επακόλουθων της δολοφονίας του Μιχάλη Πρέκα είναι διαλυτική για την Ένωση Αναρχικών . Ένα πλήθος συντρόφων αποχωρεί συλλογικά , αρνούμενων να συναινέσουν στην απονοηματοδοτημένη και επιζήμια υπό τα πρίσμα του αντικρατικού-αντικαπιταλιστικού , ταξικού και εξεγερσιακού αγώνα , διαχείριση του πλήγματος . Ο κατακερματισμός όμως συνεχίζεται . Αποχωρήσεις και δημιουργία νέων σχημάτων , σχισματικών ως προς τα προηγούμενα , συμβαίνουν αλυσιδωτά μέχρι το ’90 . Η Ένωση πλέον είναι μια από τις πολλές ομάδες . Ο σεχταρισμός που απλώθηκε , εδραζόμενος σε ιδεολογικές διαφωνίες , σε προσωπικές διαμάχες και σε ασύμπτωτες πολιτικές επιλογές , έγινε το περίγραμμα του οργανωμένου αναρχικού χώρου , αναπαραγόμενος μέχρι σήμερα . Προϊόν αυτού του παρελθόντος είναι η δύστοκη τάση αυτοπεριχαράκωσης πολλών συντρόφων , με την μορφή της εύκολης καταφυγής , στις εύστοχα λεγόμενες ομάδες συγγένειας (που είναι η βάση της αντιεξουσιαστικής κοινότητας) , ανεξάρτητα από τον αν είχαν ζήσει τα γεγονότα εκείνης της εποχής . Εκδήλωσή της ήταν η άρνηση ενός διόλου ευκαταφρόνητου κομματιού των αναρχικών να συγχροτιστούν κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 με το υποπρολεταριάτο που συμμετείχε στην σύγκρουση και σε εγχειρήματα αυτοοργάνωσης (με επίκεντρο την κατάληψη του πολυτεχνείου) , με εξεγερμένους των οποίων η δράση ήταν η ακρότατη αιχμή της εξέγερσης και του οποίου η βιωματική ταξική πολιτική συνείδηση του επέτρεπε να κατανοήσει την εξέγερση σαν ένα άλμα στην προοπτική μιας επανάστασης . Παράγωγα της ίδιας κουλτούρας είναι η αντίληψη που εντοπίζει την δράση των αναρχικών αποκλειστικά στο δίπολο της προπαγάνδας και της αυτοδιάχυσης τους μέσα στην εξέγερση , όπως επίσης η αντίληψη που θεωρεί ότι η υπαρξιακή , κοινωνική και πολιτική ταυτότητα μας είναι επικοινωνιακά προσφορότερο να καλύπτεται μέσα σε κοινωνικές τοπικότητες . Αυτές οι αντιλήψεις , τον Δεκέμβρη και έπειτα , αντιπάλεψαν με μανία τις απόπειρες μαζικής συγκροτημένης καθόδου των αναρχικών στον δρόμο . Πρόκειται για σύγχυση μεταξύ της ιδέας της κοινωνικής διάχυσης της αντιεξουσίας και της εξέγερσης , που απαιτεί μια συνεκτική αντιθεσμική-αντικρατική πολιτική τοποθέτηση , ευθυτενώς προτασσόμενη σε κάθε κοινωνικό πεδίο ανταγωνισμού , και της ιδέας της αυτοδιάχυσης μέσα στους αγώνες , ακολουθώντας πρωτοβουλίες άλλων κοινωνικών ή και πολιτικών υποκειμένων , που σήμαινε αυτοδιάλυση της αναρχίας . Με την πτώση της μεγαλεπίβολης απόπειρας ομοσπονδιοποίησης των αναρχικών , όπως καταγράφηκε ιστορικά από την πορεία της Ένωσης , επήλθε μια λογική αντιστροφή στις σημασιοδοτήσεις ορισμένων λέξεων . Κάθε ιδέα οργανωσιακής δικτύωσης και στρατηγικής ενότητας στιγματίστηκε ως συγκεντρωτισμός , γραφειοκρατία , δυσκαμψία , ενώ ότι ιστορικά έχει αναδειχθεί ως κομματισμός , η αυτοαναφορικότητα , η πολιτική αυτοτέλεια και η ιδεολογική αυτεπίταση αντιμαχόμενων κομματιών του κόσμου της ανατροπής κατοχυρώθηκε ως εγγύηση ελευθερίας και στοιχείο αυτοκαθορισμού και αυτοοργάνωσης .

Παρά τα προβλήματα τους οι αναρχικοί στα επόμενα χρόνια επέμειναν στην δράση τους και στο άνοιγμα μετώπων κοινωνικής σύγκρουσης . Η κατάληψη του πολυτεχνείου τον Γενάρη του 1990 , μετά από εκτεταμένες συμπλοκές με τα ματ , με αφορμή την αθώωση του μπάτσου Μελίστα , δολοφόνου του Μιχάλη Καλτεζά και το παράλληλο κύμα μαθητικών καταλήψεων σηματοδοτούν μια νέα εποχή . Εμφανίζονται νέοι σύντροφοι , οι οποίοι επιχειρούν να αυτοοργανωθούν πολιτικά με νέα σχήματα . Αρχίζει να δοκιμάζεται η λογική της διασποράς στον κοινωνικό χωροχρόνο βίαιων επιθέσεων στα σύμβολα και στα εργαλεία της κυριαρχίας , περαιούμενες με στοιχειώδη μέσα . Ενώ παράλληλα αναπτύσσεται το ρεύμα των πολιτικών καταλήψεων στέγης . Την δράση την παρακολουθεί ένας πλούσιος θεωρητικός διάλογος . Η αναρχία αναζητεί την διαύγεια της και απλώνει την παρέμβαση της στο κοινωνικό γίγνεσθαι . Την χρονιά ’90-’91 γενικεύονται οι μαθητικές καταλήψεις , με υπόβαθρο την αντιεξουσία και την εχθρότητα προς κάθε μηχανισμό καταστολής . Τον Γενάρη του ’91 ξεσπάνε οι μαζικότερες συγκρούσεις από το 1973 . Για κάποια χρόνια ακόμα στα σχολεία γεννιούνται εστίες αντιθεσμικού εξεγερσιακού αγώνα . Και επιπλέον αναδύονται γεγονότα σε εργατικούς και τοπικούς αγώνες .

Ο Χριστόφορος , αφού έχει βγει από την προφυλάκιση , παραμένει στην Ένωση και συνεχίζει την δράση . Όντας διωκόμενος διαφεύγει σε άλλη χώρα , απ’ όπου τον απαγάγουν κρατικοί μηχανισμοί και τον μεταφέρουν στην ελλάδα . Φυλακίζεται πάλι για ένα διάστημα . Ο κύκλος της Καλογρέζας τυπικά κλείνει με την δίκη του Κλέαρχου Σμυρναίου και του Χριστόφορου Μαρίνου και την αποφυλάκιση του Χριστόφορου . Πολιτικά όμως , το κράτος δεν έχει ικανοποιήσει ακόμα τις προθέσεις του απέναντι σε έναν στοχοποιημένο αρνητή του .

Συνεπής στην ιδέα της Ένωσης , πιστός στους συντρόφους του , αλλά και μέτοχος της αντίληψης του πολιτικού διευθυντηρίου και δέσμιος της ως καλός στρατιώτης , στέκεται στο δρόμο όπου αντιλαμβάνεται και αισθάνεται ότι είναι καθήκον του . Παρά τον μικροπολιτικό περίγυρό του συνομιλεί ελεύθερα και χτίζει συνεργατικές προοπτικές όποτε του δίνεται ευκαιρία με κάθε σύντροφο που συναντάει , ακόμα κι αν οι σχέσεις τους ήταν κριτικές . Συμμετέχει ενεργά σε ανοιχτές συνελεύσεις , ταπεινά συμπράττει με παλιούς και νέους συντρόφους στην κάθε αναγκαία λεπτομέρεια της κοινωνικής παρέμβασης και της επιθετικής δράσης και στέφεται στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης όποιο κι αν είναι το επίπεδο της βίας , αντίθετα στην λογική του βετερανισμού. Στον προσωπικό του χρόνο ασκείται και καλλιεργεί την σκέψη του , μελετώντας με ευρύτητα θεμάτων και επόψεων . Ο θεωρητικός συλλογισμός του ισορροπούσε στην ίδια σφαίρα εντελώς αντιδιαμετρικές αναφορές , όπως το σημασιολογικό πλαίσιο του Κορνήλιου Καστοριάδη , που περιστρέφεται γύρω από την ιδέα του κοινωνικού φαντασιακού και την πρόταξη της άμεσης δημοκρατίας , από την μια μεριά και την πραγματολογική ιστορική και φιλοσοφική κριτική του Παναγιώτη Κονδύλη , που αποδομεί κάθε ιδεολογία , από την άλλη μεριά . Και πάντα σταθερά πορευόμενος στην κεντρική γραμμή της αναρχίας .
Η στιγμή για μια νέα απόπειρα εξοντωτικής φυλάκισης του συντρόφου έρχεται το 1995 με την σύλληψη από την κρατική ασφάλεια κάποιων πρώην κρατουμένων κι ενός οργανωμένου πασόκου με την κατηγορία της συμμετοχής σε μια ληστεία , στην οποία σκοτώθηκε ο ταμίας . Για να αποδιώξουν την ευθύνη του φόνου ορισμένοι από τους συλληφθέντες δέχονται να υπογράψουν το σενάριο της ασφάλειας , αποδίδοντας τον ψευδώς στον Μαρίνο . Οπότε , ο Χριστόφορος βρίσκεται πάλι προφυλακισμένος , απρόσμενα . Αυτήν την φορά όμως , το κλίμα είναι καθοριστικά διαφορετικό . Στον σεχταρισμένο χώρο των αναρχικών έχουν ενσταλαχθεί η συκοφαντία , η μνησίκακη απαξία και η ίντριγκα . Τον κρατούμενο και σοβαρά διωκόμενο αναρχικό τον υπερασπίζονται ελάχιστοι σύντροφοι και ο μικρός κύκλος των κατά σύμβαση , όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα , στενών συντρόφων και φίλων του . Σε θέση αδυναμίας , υπόκειται το μένος της πλειονότητας του χώρου και των περιχώρων του . Εμμέσως ή ευθαρσώς πολλοί αποδέχονται το σενάριο της ασφάλειας . Εμπράκτως δρομολογούν την εξόντωσή του αρνούμενοι οποιοδήποτε ψήγμα αλληλεγγύης προς έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο στόχαστρο του κράτους ως εχθρός του , την ίδια στιγμή που γίνονται κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση άλλων κρατουμένων .

Πάραυτα , ο Χριστόφορος πραγματοποιεί την πιο σκληρή μεταδικτατορικά και μέχρι σήμερα απεργία πείνας . Αφού έφτασε τρεις φορές στα όρια του θανάτου , πέφτοντας σε κώμα και επανερχόμενος με την άμεση φαρμακευτική παρέμβαση των γιατρών , μεταφέρθηκε υπό κράτηση στο σπίτι του και τελικά αφέθηκε με περιοριστικούς όρους . Η υγεία του όμως είναι κλονισμένη . Η αποφασιστικότητα του και η αισιοδοξία του είναι αλώβητες , αλλά αντιμετωπίζει δυσάρεστα αντικειμενικά προβλήματα . Κανένας αγωνιστής δεν έχει νικήσει σε σοβαρή απεργία πείνας χωρίς κόστος . Οι πολιτικοί και οι δικαστές ξέρουν να υπολογίζουν τους συσχετισμούς ισχύος στον κοινωνικό ανταγωνισμό , αλλά δουλειά τους είναι να εκδικούνται και δεν χαρίζονται ? ποτέ δεν βιάζονται να χάσουν τους αιχμαλώτους τους . Το αντίτιμο για την απελευθέρωση του Μαρίνου ήταν βαρύ . Και έξω από την φυλακή βρίσκει την γενικευμένη εχθρότητα . Οι άνθρωποι που τους θεωρούσε συντρόφους του τον αποτιμούν τώρα ως καμένο χαρτί , όπως πολλοί άλλοι που επί χρόνια διαψεύδονταν από την πράξη ενός αναρχικού επαναστάτη που δεν παροπλίστηκε ποτέ . Στον μυωπικό μικρόκοσμο μιας κουλτούρας που αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους ως εργαλεία και στην διάχυτη συνωμοσιολογική φαντασιοπληξία οι αγωνιστές έχουν ημερομηνία λήξης . Αντιθέτως , στα πεδία της σύγκρουσης με το κράτος κάθε μάχη δίνει την θέση της στις επόμενες . Για όποιον , όπως έκανε ο Χριστόφορος , ακολουθεί ηθικές υπαρξιακές επιλογές που τον εντάσσουν αδιαπραγμάτευτα στην πλευρά του αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση , δεν υπάρχει τόπος ιδιωτικής απόσυρσης ικανός να χωρέσει την συνείδηση του . Και του Χριστόφορου η συνείδηση ήταν φορέας των οριακών πολιτικών διλλημάτων που ορθώθηκαν μετά την κρατική δολοφονία ενός συντρόφου , του Μιχάλη Πρέκα . Όχι μόνο δεν θα μπορούσε να δεχτεί την πολιτική αυτοεξορία του , αλλά δεν μπορούσε να έχει καμία εκτίμηση προς την συνθηκολόγηση με την θεσμικότητα και με τη νομιμότητα που έχουν επιβάλει τα όρια τους με αίμα και τρόμο .

Σ’αυτήν την πολιτική και προσωπική κατάσταση ο Χριστόφορος έρχεται σε διαμάχη και με το οικείο περιβάλλον του . Και τελικά καταδίδεται στο κράτος για τον τραυματισμό ενός μπάτσου, με την μεσολάβηση ενός μηχανισμού δικηγόρων και επαγγελματιών της ‹‹αντι-καταστολής›› . Σπάει τους περιοριστικούς όρους και φεύγει για ταξίδι , με πλοίο . Εκεί τον εντοπίζουν ασφαλίτες . Επιστρέφει στον Πειραιά , παραμένοντας στην καμπίνα του , δίχως να αποβιβαστεί αλλού . Στο λιμάνι τον περιμένουν επαγγελματίες δολοφόνοι της ε.κ.α.μ. και της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας . Όταν έδεσε το πλοίο η σύντροφος του κατέβηκε πρώτη . Πριν βγει ο Χριστόφορος , οι μπάτσοι εισέβαλαν στην καμπίνα και τον εκτέλεσαν με μια σφαίρα στο κεφάλι .

Το κράτος αμέσως ανακοίνωσε τον θάνατο του , ως αυτοκτονία . Παρότι οι δηλούμενες διαδικασίες και πράξεις των εκτελεστών ήταν παράτυπες , τα προβαλλόμενα σενάρια πασιφανώς παράλογα κι είχε γίνει έντονη προσπάθεια να μπερδευτούν τα αντικειμενικά ίχνη του γεγονότος . Οι πολιτικά υφέρποντες , όλων των χώρων , βολεύτηκαν αμέσως με την εκδοχή της αυτοκτονίας . Το κράτος καθάρισε τα ελεγχόμενα οικοσυστήματα τους από έναν ανεπιθύμητο . Η διαβολή της αξιοπρέπειας του συντρόφου επιτείνεται μετά τον θάνατο του . Η απαξίωση δανείζεται την ψυχιατρική γλώσσα . Ο αγωνιστής χαρακτηρίζεται τραγικός ασθενής , λόγω της απεργίας πείνας και έπειτα , όντας τραγικός σε όλη του την ζωή, καταλήγει αυτόχειρας . Ορισμένοι προσέτρεξαν να υπερασπιστούν δημοσίως και εγγράφως αυτήν την σταλινικών προδιαγραφών επιστημονικοφανή δικαιϊκή κρίση , που ήταν το παραπέτασμα της ολοκλήρωσης μιας τρομοκρατικής επιχείρησης του κράτους που είχε ξεκινήσει την προηγούμενη δεκαετία με έναν άλλο πολιτικό φόνο . Αν και υπήρχαν τα στοιχεία που αποδείκνυαν ότι ο θάνατος του Χριστόφορου ήταν δολοφονία , κανείς δραστηριοποιούμενος εντός ή πέριξ του θεσμικού πεδίου δεν είχε λόγο να αποκαταστήσει την μνήμη ενός ανθρώπου ο οποίος συμβόλιζε την άβυσσο που χωρίζει την αναρχία από τον κτηνώδη κόσμο της εξουσίας .

Η δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα ήταν ένα κραυγαλέο μήνυμα . Η απειλή εσωτερικεύτηκε πολιτικά στον κόσμο της αντίστασης . Η δολοφονία του Χριστόφορου Μαρίνου ήταν επίσης ένα κραυγαλέο μήνυμα προς όλη την κοινωνία ? η τελευταία φράση του προηγούμενου μηνύματος . Ωστόσο , το κράτος την δεύτερη φορά δεν χρειαζόταν να ξεβολέψει όσους χώνεψαν το πρώτο μήνυμα . Στην δημοκρατία οι μηχανές του τρόμου δουλεύουν σε πρώτο πλάνο , δουλεύουν και υπό την κάλυψη των κυκλοφορούντων προσχημάτων .

Τα επόμενα χρόνια η οργανωμένη παρουσία των αναρχικών συστέλλεται . Η κοινωνική δυναμική της αναρχίας όμως είναι υπεράνω επιμέρους τελμάτων . Σιγά σιγά οργανώνονται νέοι άνθρωποι . Οι μαζικές συγκρούσεις με τα ματ στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις ύστερα από τις μάχες της Γένοβας και του Σιάτλ , ήταν η πρώτη έκλαμψη μιας νέας εποχής . Η μετωπική επίθεση του ‹‹μαύρου›› μπλοκ στο μητροπολιτικό κέντρο της Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 2003 , η σύντομη , αλλά άγρια σύρραξη με την πανστρατιά των αστυνομικών δυνάμεων που θα το προστάτευαν στο αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων ενάντια σε μια σύνοδο της ευρωπαϊκής ένωσης και η απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων στην συνέχεια , ήταν αιχμιακές εκφράσεις ενός κύματος αντιστάσεων που ήδη φούσκωνε . Το επόμενο διάστημα νέες ομάδες , κοινωνικά στέκια και καταλήψεις φυτρώνουν σε γειτονιές και σε πόλεις . Στις διαδηλώσεις που καλούν αναρχικοί συμπορεύονται πολλές εκατοντάδες εώς και χιλιάδες άνθρωποι , με πρώτο παράδειγμα την αντιφασιστική πορεία που ήταν απάντηση στην επίθεση που είχε δεχτεί η αναρχική κατάληψη της Λέλας Καραγιάννη και συνέχεια της μάχης που έδωσαν οι σύντροφοι με τους φασίστες . Μετά την ολυμπιάδα του 2004 τα δυο εκτεταμένα συστήματα παρακολούθησης στην Αθήνα καταστρέφονται σχεδόν ολοκληρωτικά με εκατοντάδες μαζικές ή καταδρομικές δράσεις (αργότερα αποκαταστάθηκε το ένα) . Οι εμπρηστικές επιθέσεις κατά κρατικών και καπιταλιστικών στόχων πολλαπλασιάζονται και διαχέονται σε όλη την χώρα . Στα εξάρχεια οι συμπλοκές με τα ματ παίρνουν τον χαρακτήρα συχνής άσκησης . Ανοίγονται μέτωπα τοπικών αντιστάσεων τα οποία εμπνέονται από τις αντιλήψεις των αναρχικών και από τα παραδείγματα τους . Οι αναρχικοί πρωτοστατούν στα μέτωπα αγώνα για την υπεράσπιση της φύσης . Παράλληλα , σχηματίζονται σωματεία και εργατικές πρωτοβουλίες , υιοθετώντας αντιεξουσιαστικές ιδέες . Η ανάκαμψη του αντικρατισμού , του εξεγερσιακού κλίματος και της αυτοοργάνωσης ήταν αποτέλεσμα της ασίγαστης εργασίας αγωνιστών που δεν παραιτήθηκαν στις δύσκολες περιόδους . Αλλά η υπέρβαση των ελλειμματικών καταβολών μας ήρθε με την δραστηριοποίηση ανθρώπων που δεν είχαν επαφή με την προηγούμενη δεκαετία .

Στην δωδεκαετία που διανύσαμε από τον θάνατο του Χριστόφορου οι αστυνομικοστρατιωτικοί μηχανισμοί του κράτους δολοφόνησαν πολλούς ανθρώπους . Μετανάστες , κρατούμενους , τσιγγάνους , νεολαίους και παράνομους . Το 2005 , μπάτσος , σωματοφύλακας πολιτικού του ΠΑΣΟΚ , τραυμάτισε έναν σύντροφο μέσα στο πολυτεχνείο . Σ’αυτήν την πρόκληση η άμεση απάντηση ήταν η πολύωρη ομηρία πρώην υπουργών και άλλων κρατικών παραγόντων μέσα σε αίθουσα του πολυτεχνείου . Το φθινόπωρο του 2008 σε κινητοποίηση των αγωνιζόμενων ενάντια στην καταστροφή της Λευκίμμης στην Κέρκυρα , από την επιχειρούμενη έναρξη λειτουργίας ενός ΧΥΤΑ , τα ματ προκάλεσαν τροχαίο δυστύχημα σκοτώνοντας την Μαρία Κουλούρη . Στις 6 του Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας πορεία αλληλεγγύης στη δυναμική αντίσταση της Λευκίμμης . Το ίδιο βράδυ , δυο μπάτσοι (‹‹ειδικοί φρουροί››) διερχόμενοι από το κέντρο των εξαρχείων , που πλέον έχει κατοχυρωθεί ως περιοχή περιορισμένου ελέγχου για τις ένοπλες υπηρεσίες του κράτους , διαπληκτίζονται με παρευρισκόμενους ανθρώπους και αφού αφήνουν το περιπολικό τους δίπλα σε μια διμοιρία των ματ επιστρέφουν και πυροβολούν σκοτώνοντας με δυο σφαίρες τον δεκαπεντάχρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο . Το πολιτικό κλίμα για μια βίαιη επιχείρηση αλλαγής των αντικειμενικών συσχετισμών σ’αυτήν την ιστορική κεντρική γειτονιά της πόλης φτιαχνόταν για καιρό από τους μηχανισμούς προπαγάνδας και από στελέχη του κράτους . Ο μπάτσος Κορκωνέας πήρε την πρωτοβουλία να υλοποιήσει τις απειλές των προϊσταμένων του και τις προτροπές των δημοσιογράφων . Αλλά τώρα ο τρόμος που προσπαθεί το κράτος να μπολιάσει στην κοινωνία γίνεται οργή . Και όλες οι απώλειες του παρελθόντος συσσωρεύονται και ατσαλώνουν την οργή . Η δολοφονία του Αλέξανδρου είναι το έναυσμα μιας γενικής επίθεσης των αναρχικών , όλων των γενεών , σε ότι ανήκει στον πολιτισμό της εξουσίας και γίνεται η αφορμή για την μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση στην ελλάδα , στην μεταπολεμική ιστορία τουλάχιστον , που συμπαρέσυρε στον δρόμο ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη .

Μετά την δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο .Μετά την δολοφονία του Χριστόφορου Μαρίνου τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο . Μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τίποτα δεν είναι πια το ίδιο . Κάθε πλήγμα στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου αργά ή γρήγορα τον ξαναδυναμώνει , γεννώντας εξέγερση . Διότι το κράτος εξοντώνει ανθρώπους και διαλύει κοινωνίες για να παράγει έλεγχο και εκμετάλλευση , αλλά η αναρχία εκβάλλει , διαλεκτικά , από ένα κοινό δυναμικό ελευθερίας και αλληλεγγύης ριζικά ισχυρότερο από την εφήμερη επιβολή του φόβου , της ιδιοτέλειας , της φυγοπονίας και της υποκρισίας . Καμία εξουσία και καμία σιωπή δεν έχουν καταφέρει ποτέ να εξαφανίσουν την μνήμη των εγκλημάτων τους και την επαναστατική μνήμη .

Ο σύντροφος Χριστόφορος Μαρίνος , μέσα στην σύγχρονη εμπειρία της αναρχίας στην ελλάδα , δίδαξε την αταλάντευτη στράτευση στον αγώνα για την αναρχία ? έναν υπαρξιακό αυτοκαθορισμό ολοκληρωτικά ηθικό , ολοκληρωτικά εξεγερσιακό , ολοκληρωτικά αντικρατικό , ολοκληρωτικά πολιτικό . Δίδαξε με την στάση του την ακεραιότητα της εχθρότητας ενάντια στον κόσμο της κυριαρχίας . Δίδαξε με την διαδρομή του την ατομική συνέπεια στις ατομικές και συλλογικές ρηξιακές επιλογές . Απαραίτητο εχέγγυο της αξιοπιστίας των προταγμάτων μας . Κατέδειξε με τις πράξεις του την ένταση των διακυβευμάτων που συνοδεύουν την θραύση των ορίων ελέγχου του κράτους . Αποσάρθρωσε με την ορμητικότητα του τα ιδεολογικά προκαλύμματα του σεχταρισμού και τους δικούς του καταγωγικούς δεσμούς με την γενικευμένη κουλτούρα της φατρίας . Εξέθεσε το τρομικό και ενοχικό υπόβαθρο κάθε συμβατικού αυτοπεριορισμού της αντίστασης . Κατέδειξε με το τέλος του , όπως και ο Μιχάλης Πρέκας , τον κανιβαλικό πυρήνα της αστικής κοινωνίας , που συγκαλύπτεται από το θέατρο της δημοκρατίας και από τις σαγήνες του φιλελευθερισμού .

Ως συνεχιστής της αναρχικής επαναστατικής παράδοσης μετείχε στους αγώνες της εποχής του . Ως συνεχιστής της αναρχικής επαναστατικής παράδοσης επιδίωκε την ενότητα των αναρχικών απέναντι σε ένα οργανωμένο σύστημα βίας , αφομοίωσης και εκμετάλλευσης . Με τα σχίσματα που προκάλεσε σ’έναν κόσμο έτοιμο να σχιστεί διδασκόμαστε το ήθος που ήταν σε ανεπάρκεια . Ως συνεχιστής της αναρχικής επαναστατικής παράδοσης έγινε αρνητής του νόμου , χωρίς να χαριστεί στην φετιχιστική παραφιλολογία του αριστερού ανταρτισμού και χωρίς να υποπέσει στην βερμπαλιστική αυταρέσκεια και στον αστικό αντικοινονισμό της νεονετσαγιεφικής παραμυθίας . Ως συνεχιστής της αναρχικής επαναστατικής παράδοσης εμπλούτισε τον λόγο της αναρχίας με εκείνο το κομμάτι της συλλογικής συνείδησης που αντιστοιχούσε στη δική του δράση . Ως συνεχιστής της αναρχικής επαναστατικής παράδοσης αντάμωσε τον θάνατο αγωνιζόμενος .


Το παραπάνω κείμενο είναι η πολιτική κατάθεση της μνήμης ενός συντρόφου που γνώρισε τον Χριστόφορο Μαρίνο μέσα σε αγώνες και ανέπτυξε μαζί του μια εγκάρδια σχέση χωρίς μικροπολιτικές εξαρτήσεις ή τυπικές δεσμεύσεις , που διατηρήθηκε μέχρι τέλους.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ APERTUS ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ ΚΑΙ ΔΡΑΚΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΩΝ


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ APERTUS ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ ΚΑΙ ΔΡΑΚΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ
ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΩΝ

Το βράδυ της Τρίτης 11 Ιουλίου, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ο ελεύθερος κοινωνικός χώρος της Κατάληψης Apertus στο Αγρίνιο δέχτηκε επίθεση με αυτοσχέδιο εκρηκτικό - εμπρηστικό μηχανισμό, με αποτέλεσμα να προκληθούν φθορές στο κτήριο.
Το απόγευμα της Παρασκευής 13 Ιούλη η κατάληψη Δράκα που βρίσκεται στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας 15 στην Κέρκυρα δέχτηκε επίσης εμπρηστική επίθεση με αποτέλεσμα να παραδοθεί στις φλόγες και να καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς ο δεύτερος όροφος του κτηρίου. Επιπλέον αμέσως μετά τη φωτιά ο ιδιοκτήτης τού επί χρόνια εγκαταλειμμένου κτηρίου, το Νοσοκομείο Κέρκυρας, εκκίνησε διαδικασίες αξιοποίησής του και η αστυνομία απέκλεισε την είσοδο σε αυτό. 
Πρόκειται για εμπρηστικές επιθέσεις από παρακρατικές ομάδες φασιστοειδών της νεοναζιστικής συμμορίας της χρυσής αυγής, που επιπλέον αποθρασυμένοι από τη συστημική ανάδειξη και αξιοποίησή τους, τη θεσμική νομιμοποίηση και κάλυψη που τους εξασφάλισε το καθεστώς προωθώντας τους στα κοινοβουλευτικά έδρανα, επιχειρούν να πλήξουν κάθε αυτοοργανωμένη εστία αντίστασης που αποτελεί ανάχωμα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, ευθυγραμμιζόμενοι πλήρως με τις κατασταλτικές και τις ευρύτερα αντικοινωνικές στοχεύσεις του κράτους.
Να σημειώσουμε ότι οι επιθέσεις αυτές που αποτελούν συνέχεια δεκάδων παρακρατικών εμπρηστικών, εκρηκτικών και δολοφονικών επιθέσεων τα τελευταία χρόνια, πραγματοποιήθηκαν λίγες μέρες μετά τη δυναμική κινητοποίηση αγωνιζόμενων κομματιών του Αγρινίου ενάντια σε συγκέντρωση νεοναζιστών της χρυσής αυγής σε κεντρικό σημείο της πόλης.

Ως κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37, -ένας ορατός κοινωνικοπολιτικός χώρος αντίστασης στην Κυψέλη που έχει δεχτεί στο παρελθόν πλήθος κρατικών και παρακρατικών επιθέσεων και σήμερα βρίσκεται επίσης στο στόχαστρο κατασταλτικών μεθοδεύσεων αντιμετωπίζοντας αυτεπάγγελτη ποινική δίωξη-, και ως αγωνιστές που βιώνουμε καθημερινά στην περιοχή που ζούμε και δραστηριοποιούμαστε τις ασφυκτικές συνθήκες που διαμορφώνει η ζοφερή πραγματικότητα του κρατικού ολοκληρωτισμού, του κοινωνικού κανιβαλισμού, του εκφασισμού και της αστυνομοκρατίας εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε κάθε κοινωνικό χώρο αντίστασης που χτυπιέται από τα κρατικά και παρακρατικά τάγματα ασφαλείας και ενώνουμε τη φωνή μας μαζί με κάθε αγωνιστή, ντόπιο ή μετανάστη, που παλεύει αξιοπρεπώς και από τα κάτω ενάντια στο φόβο, το ρατσισμό, την καταπίεση και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Απέναντι στην εντεινόμενη βία του παρακμασμένου πολιτικοοικονομικού συστήματος, το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και τους κάθε λογής λακέδες του να αντιτάξουμε έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.


ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ


Σύντροφοι-συντρόφισσες από την Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37
21 Ιούλη 2012

Σάββατο 14 Ιουλίου 2012

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ




ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟΝ ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΜΟΝΟΣ, ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ!

Πόσος φασισμός χωρά άραγε στη δημοκρατία τους; Σίγουρα αρκετός έτσι ώστε να ευθυγραμμίζεται η κεντρική πολιτική του κράτους με εγκληματικές συμμορίες όπως η χρυσή αυγή, σε ζητήματα όπως το μεταναστευτικό, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα πογκρόμ – επιχειρήσεις σκούπα, η θωράκιση των συνόρων, το χτύπημα των αυτοοργανωμένων χώρων αντίστασης και αλληλεγγύης και συνολικότερα του κοινωνικού και ταξικού αγώνα.

Αρκετός έτσι ώστε το αυγό του φιδιού να επωάζεται στη ζεστή αγκαλιά του κράτους, όπως στα σώματα ασφαλείας, την εκκλησία και την ΕΥΠ. 

Τόσος φασισμός, ώστε να ξερνάει μεικτά τάγματα εφόδου από ναζιστές, φασιστο-νοικοκυραίους και μπάτσους σε καθημερινές δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες και αγωνιστές, με την πλήρη ανοχή, συγκάλυψη και ενθάρρυνση του επίσημου κράτους και της δικαιοσύνης.

Τελικά, πόσο φασισμό χρειάζεται η Αστική Δημοκρατία και το Κράτος ούτος ώστε να διασφαλίζει και επεκτείνει την επικυριαρχία του πάνω στις κοινωνίες; Τόσο όσο χρειάζεται για να τσακίσει τις κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Να αποκαταστήσει την κοινωνική και ταξική ειρήνη δηλαδή την απρόσκοπτη συνέχιση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης των πολλών από τους λίγους, χωρίς κραδασμούς, χωρίς αναστατώσεις. Την ¨επαναδιαπραγμάτευση¨ του κοινωνικού συμβολαίου της υποτελείας και της δουλοπρέπειας με μόνο διαπραγματευτικό χαρτί την τρομοκρατία του νόμου και της τάξης.

Ο πόλεμος με το φασισμό δεν μπορεί παρά να είναι πόλεμος με το Κράτος και το Κεφάλαιο που τον γεννά και τον αναπαράγει. Ένας πόλεμος που η δικαίωσή του θα σημάνει το τέλος της καταπίεσης και εκμετάλλευσης και θα ανοίξει το δρόμο για μια κοινωνία Ελευθερίας, Ισότητας, Αλληλεγγύης και Αξιοπρέπειας για όλους τους ανθρώπους.

Αυτός ο πόλεμος, ο κοινωνικός πόλεμος, μέσα στη διαρκή διαδρομή των ανθρώπων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης, αναγκαστικά θα περάσει πάνω από το υλικό και έμψυχο δυναμικό του συστήματος, από τις δομές του και από τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς καταστολής. 

Μια τέτοια πραγματική μάχη αυτού του πραγματικού καθημερινού πολέμου πραγματοποιήθηκε στο Αγρίνιο τη Δευτέρα 9 Ιούλη 2012. Από τη μια μεριά αγωνιστές για την κοινωνική απελευθέρωση, αντιφασίστες και νεολαίοι και από την άλλη όλος ο διαθέσιμος παρα-στρατός στην υπηρεσία του κράτους και των αφεντικών.

     Σε πείσμα των διάφορων συκοφαντών και διαστρεβλωτών τα πραγματικά περιστατικά έχουν ως εξής:
Στις 9 το βράδυ της Δευτέρας διακινείται η πληροφορία ότι 40 χρυσαυγίτες πραγματοποιούν εκδήλωση στο ουζερί ¨Καρνάγιο¨ στην οδό εθνικής ενότητας, στην όποια παρευρίσκονται μεταξύ άλλων ο βουλευτής της συμμορίας Κ. Μπαρμπαρούσης, ο τοπικός ¨φύρερ¨ Λ. Σταθόπουλος και το δεξί του χέρι Κ. Ντάικος καθώς και ένα ακόμη άτομο που στο παρελθόν είχε βρεθεί σε αντιπαράθεση με συντρόφους και είχε αρνηθεί την οποιαδήποτε σχέση με τον ακροδεξιό οχετό, και το οποίο διατηρεί εμπορικό κατάστημα στην οδό Παπαστράτου.

Όλοι τους σήκωσαν το χέρι τους εναντίον των 60 περίπου συντρόφων κρατώντας μπουκάλια, πέτρες, καρέκλες, παλούκια ενώ ο Ντάικος είχε πτυσσόμενο γκλοπ και ο βουλευτής Μπαρμπαρούσης περίστροφο με φωτοβολίδες το οποίο χρησιμοποίησε 4 φόρες σημαδεύοντας κατά πρόσωπο.

Αμφότεροι ισοπεδώθηκαν από τους συντρόφους και αυτή τη φορά η εθνική ενότητα βάφτηκε με δικό τους αίμα και όχι με αυτό των μεταναστών και αγωνιστών, ενώ 4 της συμμορίας διακομίστηκαν στο νοσοκομείο Αγρινίου.

Την επόμενη μέρα, Τρίτη 10 Ιούλη, κάποια από αυτά τα ποντίκια βγήκαν από τις τρύπες τους και χτύπησαν με αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό έναν ανοιχτό κοινωνικό χώρο, την κατάληψη APERTUS. Η συγκεκριμένη κατάληψη με συνεισφορά στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιοχής αλλά και ευρύτερα, ανήκει σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται για την Ελευθερία και το χτύπημα σε αυτή είναι χτύπημα σε όλους μας, και σαν τέτοιο θα απαντηθεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι η φωτιά που προκλήθηκε από την έκρηξη στον περίβολο της κατάληψης σβήστηκε από γείτονες ενώ παράλληλα ενημερώθηκαν και οι σύντροφοι. Οι υλικές ζημιές ήταν μικρές αλλά το μεγαλύτερο κακό προκλήθηκε στον καταληψία σκύλο Ριτζάι για τον οποίο οι άνανδροι αδιαφόρησαν.

Από το 2007 και τη δολοφονική επίθεση στελεχών του ΛΑ.Ο.Σ, της Χρυσής Αυγής και μπράβων σε συντρόφους με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό ενός συντρόφου στο μάτι έως σήμερα, πολλές είναι οι προκλήσεις και επιθέσεις των φασιστοειδών σε βάρος ανθρώπων συγκεκριμένα από τον αναρχικό – αντιεξουσιαστικό χώρο. Όσο κι αν αυτές οι επιθέσεις εντάσσονται στο πεδίο της στοχοποίησης, της εξάντλησης, της συκοφαντίας αγωνιστών και τρομοκράτησης των οικείων τους, μέσα από μηνύσεις και δικαστήρια, από ¨επισκέψεις¨ στο κοινωνικό περιβάλλον των ανθρώπων αυτών (σπίτια, μαγαζιά, εργασία) και δράσεις απειλητικού χαρακτήρα (αφισοκολλήσεις, συνθήματα με σπρέι).

Όσο κι αν καμώνονται δυνατοί, με τις πλάτες της αστυνομίας και των ΜΜΕ, θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι αυτοί οι σύγχρονοι ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες και δοσίλογοι ότι ο καιρός της εθνοκάθαρσης έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο κόσμος της Ελευθερίας θα περάσει από πάνω τους, βαδίζοντας στο δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Θα τους τσακίζουμε με κάθε μέσο και τρόπο.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ  –  ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ!

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ…

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι, Αγρίνιο






άλλα καλέσματα:
https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1412673
και
https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1412681

Σάββατο 7 Ιουλίου 2012

Μοναδική ελπίδα απελευθέρωσης της τάξης μας ήταν και παραμένει ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση.


Οι τελευταίες εκλογές προκηρύχθηκαν ως απάντηση του πολιτικού συστήματος στην κρίση κοινωνικής νομιμοποίησής του, όπως αυτή εκφράστηκε στους δρόμους με τις δυναμικές και μαζικές κινητοποιήσεις των δύο τελευταίων ετών, με αποκορύφωμα την 12η Φλεβάρη. Οι εκλογές, ως θεμελιώδης διαδικασίας ανάθεσης και αντιπροσώπευσης, αποτέλεσαν, έστω και πρόσκαιρα, το σημείο επανανομιμοποίησης της αστικής δημοκρατίας. Έγινε φανερή η αναδιάταξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων (κυβερνητικών και αντιπολιτευόμενων) που θα αναλάβουν τη συνέχιση και την ένταση της αντικοινωνικής επίθεσης του κράτους και των αφεντικών στους καταπιεσμένους, οδηγώντας μας σε μεγαλύτερη εξαθλίωση. Από τη μία, το σοσιαλ-νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, το οποίο ανέλαβε την κυβέρνηση και από την άλλη το σοσιαλδημοκρατικό που εκφράζεται κύρια πλέον από το ΣΥΡΙΖΑ, επιφορτίζονται με τη λήψη νέων δυσμενέστερων μέτρων καθώς και με την υπέρβαση των κοινωνικών αντιστάσεων.
Βασικό διακύβευμα και για τα δυο κυρίαρχα κομματικά μπλοκ ήταν η εκτόνωση της διάχυτης κοινωνικής οργής που παράγεται από τις επιβαλλόμενες και διαρκώς επιδεινούμενες συνθήκες εξαθλίωσης και η διοχέτευσή της σε ακίνδυνα για το καθεστώς κοινοβουλευτικά κανάλια. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επιστράτευσαν το φόβο μιας πιθανής χρεοκοπίας, της κατάρρευσης της οικονομίας και του εσωτερικού εχθρού (οροθετικές, μετανάστες, απεργοί) προκειμένου να τρομοκρατήσουν, να προβάλλουν την «εθνική ενότητα» και να αποσπάσουν εκ νέου ένα μεγάλο μέρος της απολεσθείσας συναίνεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ από τη μεριά του πρότεινε την επιστροφή στο κεϋνσιανό μοντέλο διαχείρισης, προσπάθησε να καλλιεργήσει αυταπάτες για την ύπαρξη λύσεων εντός του καπιταλισμού, προτάσσοντας ως λύση τη συνδιαλλαγή με τους ταξικούς μας εχθρούς. Κατάφερε έτσι, σε μεγάλο βαθμό, να κεφαλαιοποιήσει τις ριζοσπαστικές κινηματικές διαδικασίες των δύο τελευταίων ετών και να αποτελέσει μια νέα δύναμη στήριξης του συστήματος.
Η νεοναζιστική χρυσή αυγή, κρατικό ενεργούμενο από την ίδρυσή της και πολιτικός επίγονος των χιτών και των ταγματασφαλιτών, αποτέλεσε πόλο συνάθροισης κυρίως των ακροδεξιών που «φιλοξενούνταν» μέχρι τώρα στο ΛΑΟΣ και τη ΝΔ. Έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί σε αυτές τις εκλογές ως αντισυστημικό μόρφωμα και καρπώθηκε εκλογικά ένα απογοητευμένο, συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας που αποφάσισε να εκφράσει με την ψήφο του τα πιο αντιδραστικά του ένστικτα, όπως αυτά καλλιεργούνται και αναπτύσσονται σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης. Απευθυνόμενη σε αυτά ακριβώς τα ένστικτα, προτείνει ως άμεση λύση τον εθνικισμό και την εξόντωση όσων στοχοποιούνται από το κράτος ως εσωτερικός εχθρός. Αν και επιχειρεί να προβάλλει ένα κοινωνικό προσωπείο, θα χρησιμοποιηθεί ξανά στο άμεσο μέλλον ως συστημική εφεδρεία, ενισχύοντας την κατασταλτική και αντικινηματική δράση των επίσημων κρατικών δυνάμεων.
Παρά την τεράστια προσπάθεια των ΜΜΕ και των κομμάτων να μας πείσουν για τη σπουδαιότητα και την κρισιμότητα «αυτών ειδικά των εκλογών», παρά την προσπάθεια τρομοκράτησης και χειραγώγησης της κοινωνίας, δεν κατάφεραν να πείσουν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, το οποίο έμεινε ασυγκίνητο και δεν συμμετείχε στις εκλογές. Κατάφεραν όμως αυτό που δεν είχαν καταφέρει επί δύο χρόνια, χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο σε αυτούς μέσο. Την προσωρινή αδρανοποίηση των κινητοποιήσεων, την απομάκρυνση των ανθρώπων από το δρόμο, την ανάσχεση της περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων της κοινωνίας και της κινηματικής ανάπτυξης. Επιπλέον, επέβαλαν μια άκρως συντηρητική ατζέντα «δημόσιας» συζήτησης.
Ως αναρχικοί αντιταχθήκαμε εξ αρχής σε κάθε εκλογική διαδικασία και συμμετοχή, προτάσσοντας την ταξική-κοινωνική αυτοοργάνωση. Δε θεωρήσαμε ποτέ ότι η συμμετοχή στις αστικές εκλογές με οποιοδήποτε τρόπο, μπορεί να αποτελέσει λύση ή να βελτιώσει τις συνθήκες καταπίεσης και εκμετάλλευσης που υφίσταται η τάξης μας. Η αντίθεσή μας στην εκλογική διαδικασία, προέρχεται από την πάγια θέση μας ενάντια στη διαμεσολάβηση και την ανάθεση. Για εμάς η άρνηση του συστήματος συνεπάγεται την δημιουργία αυτοοργανωμένων, αντιεραρχικών δομών στους χώρους εργασίας, στη γειτονιά, στο σχολείο, το πανεπιστήμιο, σε κάθε τόπο που οι καταπιεσμένοι συναντώνται και ζουν. Οι δομές αυτές πρέπει να εκκινούν αγώνες, να τους κλιμακώνουν, να ωθούν προς την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Μέσα από την αλληλεγγύη και την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, θα αποτελέσουν το πρόπλασμα της αυριανής, ελεύθερης, αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας.
Συνεπώς, μετά τις εκλογές, δεν μπορούμε παρά να συνεχίσουμε να οξύνουμε τον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Για εμάς, ο αγώνας αυτός διεξάγεται συλλογικά, αδιαμεσολάβητα, μακριά από ειδικούς και επίδοξους εκφραστές του, προωθώντας μια συνολική επαναστατική κατεύθυνση. Προτάσσουμε δηλαδή την ανάπτυξη ενός κινήματος ικανού να αντισταθεί και να αντεπιτεθεί, να κινηθεί έξω από τα όρια του συστήματος, ριζοσπαστικοποιώντας τους αγώνες στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης.


Συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

Βιβλιοπαρουσίαση: ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ 

Α. Μ. ΜΠΟΝΑΝΟ

πρόλογος και επίμετρο ά: ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ 
επίμετρο ΄β: ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ 

¨...Η θεωρητική έννοια της ολικής καταστροφής του κεφαλαίου σε συνάρτηση με τη θεωρητική έννοια της γενικευμένης αυτοδιαχείρισης, αποτελούν ένα αδιάσπαστο δίπολο, μια αμφίδρομη σχέση που για να καταστεί πρακτικά λειτουργική και υλοποιήσιμη δεν είναι δυνατό να διαχωριστεί σαν τέτοια, θα έχανε σε αντίθετη περίπτωση κάθε πρακτική αξία, δηλαδή θα στερούνταν απολύτως επαναστατικού κοινωνικού νοήματος...¨

ΤΡΙΤΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ / 8:00μμ
στο
ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ, ΑΓΡΙΝΙΟ 
Θ. Δασκαλοπούλου Ά πάροδος 3 
stekidask.blogspot.com - stekidask@windowslive.com

Η μεγαλύτερη χαρά και αλληλεγγύη που μπορούμε να δώσουμε στους συντρόφους μας, που πραγματικά φεύγει ο νους τους από το κελί και τους φέρνει κοντά μας, είναι στο δρόμο των συγκρούσεων, στα σαμποτάζ, στις απαλλοτριώσεις, στις παρεμβάσεις σε χώρους γειτονιάς και εργασίας, η συνέχιση της δράσης τους και η διάδοση του λόγου τους.

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Κυκλοφορεί το 7ο τεύχος της αναρχικής εφημερίδας ΓΚΙΛΟΤΙΝΑ





·         ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ τώρα και για πάντα.  (σελ. 3)
·         ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2012 - ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά. (σελ. 3)
·         Συσπείρωση για την Κοινωνική Απελευθέρωση – Αγρίνιο (σελ. 4)
·         ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στους φασίστες – τραμπούκους – ρατσιστές του ΛΑ.Ο.Σ και της Χρυσής Αυγής. (σελ. 5)
·         Οι μανδαρίνοι Εκτέλεσαν την δημόσια Παιδεία και Υγεία. (σελ. 6)
·         Δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης. (σελ. 7)
·         Για το κοινωνικό άσυλο και το ρόλο του πανεπιστημίου – ραδιουργία 88fm. (σελ. 8)
·         Σχετικά με την προσπάθεια καταστολής της ραδιουργίας 88fm. (σελ. 8)
·         Κάθε μέρα που περνάει είναι μια ακόμη σκηνή του πολέμου κράτους και κεφαλαίου, ενάντια στην κοινωνία. (σελ. 9)
·         Οι   φασιστικές   και   νεοναζιστικές   οργανώσεις   ως   εφεδρείες   της   κρατικής  καταστολής. (σελ. 9)
·         Σχετικά με το απεργιακό 3ημερο 10-12 Φλεβάρη 2012. (σελ. 10)
·         Συσπείρωση για την Κοινωνική Απελευθέρωση - Κείμενο για την αστυνομοκρατία στο Αγρίνιο μετά τις τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις (10-11-12 Φλεβάρη). (σελ. 11)
·         Ο  αστακός  είναι  το  νέο  αιματοβαμμένο  πέρασμα  στα  σύνορα  του  ελληνικού κράτους. (σελ. 11)
·         Ενημέρωση από την Συσπείρωση για την Κοινωνική Απελευθέρωση – Αγρίνιο, σχετικά με το 3ημερο εκδηλώσεων αλληλεγγύης στους συντρόφους που κατηγορούνται από φασιστοειδή για τα γεγονότα της 4ης Σεπτέμβρη 2007. (σελ. 11)
·         Από το δρόμο. (σελ. 12-13)
·         Είμαστε ο ανθός της ελληνικής νεολαίας – καληνύχτα μαζικό λαϊκό κίνημα. (σελ. 14)
·         Ούτε στο Αγρίνιο ούτε πουθενά τσακίστε τους φασίστες σε πόλεις και χωρία. (σελ. 15)
·         Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αναρχικούς απεργούς πείνας. (σελ. 15)
·         Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον δε θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον (Άρτα). (σελ. 16)
·         Για τη δίωξη της Δ. Ρ-Σ για την αναγραφή συνθημάτων στο Μεσολόγγι. (σελ. 17)
·         Καμία  δίωξη  στους  συλληφθέντες  του  ρ/σ  flash – κάτω η χούντα. (σελ. 17)
·         Κάτω τα χέρια από την κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37 και την κατειλημμένη δημοτική αγορά κυψέλης. (σελ. 18)
·         Αλληλεγγύη στον αγώνα της Μ. Παναγιάς και της Ιερισσού ενάντια στα μεταλλεία χρυσού. (σελ. 19)
·         Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα στον Αχελώο, Μεσοχώρα /10-15 Αυγούστου 2011. (σελ. 20)
·          Κείμενο του συντρόφου Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη με αφορμή τα γεγονότα της 48ωρης  γενικής απεργίας στις 19-20 Οκτωβρίου. (σελ. 21- 22)
·          Καμιά συμμετοχή στο εκλογικό τους πανηγύρι – τα όνειρά μας δεν χωράνε στις κάλπες τους. (σελ. 23)


Ραντεβού στους δρόμους…

Τετάρτη 23 Μαΐου 2012

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΚΑΘΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΜΑΤΩΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΙ!

Μικροφωνική Αντιπληροφόρησης Ηγουμενίτσα 24/5/2012


Χθες πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση του ΔΣ του Τει Ηπειρου, του οποίου το Τει Ηγ/τσας είναι παράρτημα. Κεντρικό θέμα ήταν για ακόμα μία φορά η κατάληψη Κελί της Ελευθερίας.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1396407

Έγινε πρόταση από το ΔΣ, να παραχωρηθεί η πάνω σειρά κελιών στους φοιτητές, να φτιαχτούν και να οριστεί επιτροπή που θα θέτει τα κριτήρια για το ποιός θα μείνει.
Ηδη όμως φοιτητές μένουν σε κελιά, μετά από την κατάληψή τους.
Σκοπός τους όπως παραδέχονται, καθώς δέχονται πιέσεις από το υπουργειο παιδειας, είναι να εκκενωθούν οι κατειλημένοι χώροι και ειδικα το κελι της ελ.
Προσπαθούν να διχάσουν τους φοιτητές, παραχωρώντας τα πάνω κελια στα οποία βρίσκεται και η κατάληψη, για να μας κανουν να αποχωρήσουμε.
Αυτό που τους δόθηκε να καταλάβουν είναι οτι ακόμη και ο φοιτητικός συλλογος είναι στο πλαι μας, αφού η αναξιοπιστία απέναντι στα θεσμικά αυτά πρόσωπα έχει φτάσει πολύ μακρυά...
περισσότερες πληροφορείες εντός ολίγων ημερών.
Αρχίζουμε με μία μικροφωνική αντιπληροφόρησης στους δρόμους της πόλης και βλέπουμε...


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΕΛΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ Β. ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑ, Π. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, Β. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ


ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

 «Αποκαλείται ημάς κακούργους, αλλά τι είναι εκείνοι, οίτινες τα ιερώτερα του ανθρώπου αισθήματα εμπαίζουσι και εμπορεύονται; Εκείνοι οίτινες υποκρινόμενοι τους ευσεβείς και θρήσκους ληστεύουσι τους ανθρώπους; Είναι τέρατα της φύσεως, είναι αληθώς κακούργοι, είναι εκτρώματα της εκτρωματικής κοινωνίας. 
Ημείς, οι λησταί, μη παραδεομένοι την κοινήν απάτην θα καταδείξουμε την πλάνην των φρονούντων ταύτα, ουχί επιθυμούντες να καινοτομήσωμεν, αλλά χαριζόμενοι εις την αλήθειαν.»
Δ. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ 1861

Όσο η καταλήστευση των ανθρώπων και της φύσης από το κράτος και το κεφάλαιο είναι κανόνας στην κοινωνία…
Όσο βιομήχανοι, τράπεζες, πολυεθνικές και αφεντικά συνεχίζουν να θησαυρίζουν, δολοφονώντας σε εργατικά ’’ατυχήματα’’ και εξωθώντας σε αυτοκτονίες εργαζομένους απολύοντας τους ή βγάζοντας τα σπίτια τους στο σφυρί…
Όσο μπάτσοι και δικαστές συνεχίζουν να περιφρουρούν το εγκληματικό έργο των αφεντικών τους…
Τόσο η συνείδηση της κοινωνίας οξύνεται στην κατεύθυνση της απαλλοτρίωσης… της επανοικειοποίησης του κοινωνικού πλούτου. 
Τόσο η κοινωνία θα συνεχίσει να αντιστέκεται σε οποιοδήποτε μέρος, με κάθε μέσο, που μπορεί να πλήξει τους εξουσιαστές και να προωθήσει την κοινωνική δικαιοσύνη και την απελευθέρωση του ανθρώπου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ Β. ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑ, Π. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, Β. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ 

ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-ΕΣ ΑΠΟ ΑΡΤΑ
ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ, ΑΓΡΙΝΙΟ

Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Κομμένο Άρτας - Δίστομο - Kαλάβρυτα - Αγρίνιο (Αγία Τριάδα-εκτέλεση 120 αγωνιστών)…





 Η αναφορά είναι σε μαρτυρικά χωριά όπως το Κομμένο, χωριό στην Άρτα, όπου σφαγιάσθηκαν εκατοντάδες κάτοικοι από τους ναζί στις 12 Αυγούστου το 43΄, όπως και το Δίστομο με την εκεί σφαγή να αποτελεί ένα παγκόσμιο ιστορικό σημείο φρίκης της ναζιστικής θηριωδίας. Επίσης τονίζεται η   εκτέλεση των 120 αγωνιστών που εκτελέσθηκαν στην Αγία Τριάδα , περιοχή στο Αγρίνιο,  όπως και στη σφαγή στα  Καλάβρυτα..
Το πέρασμα των ναζιστών από την Ελλάδα άφησε εκατοντάδες καμένα χωριά και εκατομμύρια  δολοφονημένους πολίτες. Παρόλη τη βία και τη φρίκη τους οι ναζιστές θα ηττηθούν  μέσα από μία μοναδική αντίσταση που συνδέθηκε με ένα πόλεμο αντίστασης που είχε ξεσπάσει παντού.  Η ίδια προοπτική θα πρέπει να ανοιχθεί και σήμερα .
Οι σημερινές συνθήκες επιβίωσης των ευρωπαϊκών, κυρίως,  κρατών επιβάλλουν την επιστροφή των ναζιστών στην σύνθεση  της εξουσίας. Η Ελλάδα δεν είναι απλά ένα οικονομικό πείραμα,  αλλά μία συνολική πρόταση της προοπτικής  του ευρωπαϊκού υπέρ_κράτους.
Ο τρόμος των κοινωνιών δεν είναι εύκολη υπόθεση, οι μπάτσοι,  τα ΜΜΕ, τα διεφθαρμένα και παρωχημένα αστικά κώματα  θα πρέπει να συμπληρωθούν από τις παρακρατικές συμμορίες του Κράτους, την αιχμή του δόρατος του φιλελευθερισμού που είναι ο φασισμός. .  Στην Ελλάδα αυτό και έχει  αποφασιστεί και θα πρέπει να θεωρείτε δεδομένο,   η προηγούμενη  “άτυπη” σχέση φασιστών – εξουσίας θα επισημοποιηθεί, ουσιαστικά και τυπικά. Οι εκλογές θα παίξουν (και) αυτό το ρόλο.
 Οι φασίστες ήταν πάντα μία από τις πιο σταθερές του συστήματος. Είναι δεδομένη η αμέριστη  στήριξη στους φασίστες – ναζιστές  της Χρυσής Αυγής από το ίδιο το κράτος, τους επιμέρους μηχανισμούς(πχ αστυνομία- δικαστική εξουσία κλπ)και την οικονομική ελίτ(ΜΜΕ-εφοπληστές , ΣΕΒ,  κλπ)  
Η φρίκη των φασιστών – ναζιστών της Χρυσής Αυγής θα εμπλουτίσει περαιτέρω την πολιτική αλητεία της εξουσίας, τονώνοντας ακόμη περισσότερο τα βίαια και αντικοινωνικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου ελληνικού κράτους …

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ –ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ, ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΤΣΑΚΙΣΤΕ τους ΦΑΣΙΣΤΕΣ σε ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ


                   Αναρχική συλλογικότητα της εφημερίδας «Γκιλοτίνα»