ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ * ΑΓΡΙΝΙΟ

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Ελεύθερος Αχελώος – κοινωνικές αντιστάσεις – οργάνωση και όξυνση του αγώνα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2015, ΜΕΣΟΧΩΡΑ

Εκδήλωση:
Ελεύθερος Αχελώος – κοινωνικές αντιστάσεις – οργάνωση και όξυνση του αγώνα.


Ανοιχτά μέτωπα πολέμου παντού.

Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε την υπάρχουσα πραγματικότητα στον παγκόσμιο χάρτη, δεν έχουμε παρά να αντιληφθούμε μια περίοδο ισχυρού ενδοκυριαρχικού ανταγωνισμού, βίαιης αναδιάρθρωσης της καπιταλιστικής μηχανής και ανάπτυξης νέων γεω-πολιτικών σχεδιασμών. Οι κλονισμοί των δομών της εξουσίας μέσα από τα αλλεπάλληλα αποτελέσματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, ωθεί τους πόλους κυριαρχίας σε νέα πεδία και όρους εκμετάλλευσης. Ο επόμενοι κύκλοι κερδοφορίας και συσσώρευσης επιχειρούνται με τον πιο ωμό τρόπο λεηλατώντας ανθρώπους και φυσικό κόσμο στη προσπάθεια της οικονομικο-πολιτικής ελίτ να σταθεροποιήσει τα θεμέλια της αυτοκρατορίας της.

Οι πολεμικές συρράξεις αποτελούν την γυμνή εκδοχή της εξουσίας και του καπιταλιστικού οικοδομήματος. Ο πλανήτης πνίγεται στο αίμα, ώστε να διαμορφωθεί το κατάλληλο περιβάλλον αποστράγγισης της Γης από τους πολυεθνικούς κολοσσούς. Άξιο προσοχής αποτελεί η ενδοεξουσιαστική σύγκρουση στην Ουκρανία για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών σε κεντρική-ανατολική Ευρώπη, όπου ΗΠΑ-ΕΕ και ΝΑΤΟ απροκάλυπτα συνεργάζονται με τη κυβέρνηση του Δεξιού τομέα και τους Ναζί. Χαρακτηριστικός είναι επίσης ο ανταγωνισμός που προκύπτει στην ανατολική Μεσόγειο για τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ). Οι διακρατικές συμφωνίες μεταξύ των χωρών που διεκδικούν τα ενεργειακά κοιτάσματα, δημιουργούν συνασπισμούς εξουσίας που θα παλέψουν για το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας με ότι επιπτώσεις αυτό συνεπάγεται για τους πληθυσμούς και το φυσικό κόσμο.

Η εγχώρια κατάσταση στην Ελλάδα αποτυπώνεται στις συνέπειες των νεοφιλελεύθερων συνταγών των κυβερνήσεων στην υπηρεσία του ντόπιου και υπερεθνικού κεφαλαίου. Υλική και πνευματική εξαθλίωση, διόγκωση ταξικού χάσματος, εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποιήσεις σε οτιδήποτε μπορεί να επιφέρει κέρδος, λεηλασία της φύσης κ.α. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πνιγμένη μέσα στις αντιφάσεις της, βαδίζει στα ίδια βήματα των προκάτοχών της, επαληθεύοντας ακόμη μια φορά το ανέφικτο του εξανθρωπισμού του καπιταλισμού και του ρεφορμιστικού αδιεξόδου.

Με το περιτύλιγμα της προόδου και της ευημερίας, τα αναπτυξιακά έργα εκμετάλλευσης και λεηλασίας του φυσικού κόσμου λαμβάνουν χώρα όπου εντοπίζονται πεδία αφαίμαξης. Η ανάγκες για εξορυκτική δραστηριότητα σε κοιτάσματα χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική, φανερώνει την αγαστή συνεργασία που μπορούν να έχουν Πολυεθνικές εταιρίες (El Dorado Gold) με εγχώριες (ΑΚΤΩΡ κατασκευαστική) και τον κρατικό μηχανισμό που νομιμοποιεί και καταστέλλει. Στο βωμό του κέρδους αποψιλώνονται δάση, μολύνονται θάλασσες, ποτάμια και αέρας και καθίστανται ολόκληρες ανθρώπινες κοινότητες ευάλωτες σε επικίνδυνες ασθένειες. Παράλληλα σε εξέλιξη βρίσκονται οι έρευνες για εξορύξεις σε κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στο Ιόνιο Πέλαγος, ενώ στα πρόθυρα κατασκευής εξεδρών άντλησης βρίσκονται περιοχές στο Βόρειο Αιγαίο. Επιπλέον η καινοτομία του κεφαλαίου μέσα από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας επιχειρεί να φορέσει ένα πράσινο προσωπείο στη λεηλασία.

Εδώ και αρκετά χρόνια στο στόχαστρο του κράτους και των εταιριών βρίσκεται και ο ποταμός Αχελώος μέσω των φραγμάτων και της εκτροπής του, ένα έργο που συνεπάγεται τεράστιες καταστροφές για τον φυσικό κόσμο και το ντόπιο πληθυσμό. Επιτείνει την καταστροφή του οικοσυστήματος του ποταμού που συντελείται από τα υπάρχοντα φράγματα Καστρακίου και Κρεμαστών, από τον εγκιβωτισμό μεγάλου μέρους της κοίτης του, από την ανεξέλεγκτη δόμηση, την απόθεση αποβλήτων και απορριμμάτων, την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων, τη λαθροθηρία. Η μετατροπή του Αχελώου σε σειρά από τεχνητές λίμνες θα δώσει το έσχατο πλήγμα στην ύπαιθρο της ευρύτερης δυτικής Ελλάδας, εκκενώνοντας χωριά και οικισμούς, καταστρέφοντας καλλιέργειες αιώνων και αντικαθιστώντας τον ελεύθερο ρου του ποταμού από ιδιωτικές εταιρίες που θα ελέγχουν το νερό και την αγροτική παραγωγή, την οποία σταδιακά θα μετατρέψουν σε προνόμιο των μεγαλοϊδιοκτητών γης αφού οι μικροπαραγωγοί δεν θα μπορούν να καλύψουν το κόστος της καλλιέργειας σε νερό κ.α. Το ίδιο μέλλον επιφυλάσσουν και για το θεσσαλικό κάμπο όπου το κόστος του έργου θα βαρύνει τους μικροπαραγωγούς που θα πληρώνουν το νερό χρυσάφι, εγκαταλείποντας σταδιακά τη γη τους στους τσιφλικάδες του κάμπου και σε εταιρικά τραστ. Ο Αχελώος δε θα σώσει το θεσσαλικό κάμπο από την ερημοποίηση μιας και η καταστροφή εκεί συντελέστηκε και συνεχίζει να συντελείται όχι από την έλλειψη νερών αλλά από τη βιομηχανική αγροτική παραγωγή υδροβόρων καλλιεργειών που επιβάλλονται στους αγρότες με ποικίλους τρόπους (επιδοτήσεις κ.α.).

Απέναντι στην επεκτατική δραστηριότητα του κεφαλαίου πάνω στη φύση, ντόπιοι πληθυσμοί και όχι μόνο αντιστέκονται με ότι μέσα διαθέτουν, βλέποντας τη ζωή τους να περνάει στον απόλυτο έλεγχο των εταιριών. Οι αγώνες ιθαγενών ενάντια στην αποψίλωση του Αμαζονίου, οι σκληρές μάχες  κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού σε Λατινική Αμερική και Ασία, οι πρόσφατες συγκρούσεις στη Νότια Γαλλία ενάντια στα φράγματα, το δυναμικό κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική και οι μακροχρόνιες αντιστάσεις κατοίκων και αλληλέγγυων στα σχέδια της εκτροπής του ποταμού Αχελώου, αποτελούν μερικά μόνο σημεία αγώνα απέναντι στις επιδιώξεις της κυριαρχίας. Εστίες αντίστασης και κάποιες από αυτές εξέγερσης, που αντιμετώπισαν τρομοκράτηση, σφαίρες και φυλακίσεις.

Ένας αγώνας απέναντι στα σχέδια της κυριαρχίας, όπως αυτός ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού Αχελώου, δε μπορεί να οδεύει απομονωμένος από το εγχώριο αλλά και παγκόσμιο περιβάλλον του, μιας και έτσι είναι καταδικασμένος στην αποδυνάμωση και τελικώς στην ήττα του. Οφείλουμε να εξετάζουμε συνολικά τα γεγονότα αντιλαμβανόμενοι σε σφαιρικό πλάνο τις επιδιώξεις των εξουσιαστών και τους λόγους που τους οδηγούν στις επιμέρους επεκτατικές και καταστροφικές κινήσεις. Οι αγωνιστικές απαντήσεις στις αδηφάγες κινήσεις του κεφαλαίου εάν δεν είναι συνολικές στοχεύοντας στη καρδιά της εξουσίας και του καπιταλιστικού οικοδομήματος, χάνουν τη δυνατότητα όξυνσης και διεύρυνσης τους και μετατρέπονται σε ακίνδυνες οικολογικές διαμαρτυρίες. Απαραίτητο στοιχείο για την συγκρότηση ενός μετώπου που μπορεί να αποτρέψει τα καταστροφικά σχέδια του κεφαλαίου, είναι η σύνδεση των επιμέρους αντιστάσεων τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Ένας ελεύθερος Αχελώος, όπως και ένας ελεύθερος κόσμος δε μπορεί παρά να βρίσκεται στο δρόμο με κατεύθυνση την ολική ανάκτηση των ζωών μας από τα δεσμά των κρατών, του καπιταλισμού και κάθε εξουσίας μέσω της καθολικής ανατροπής τους. Η υπεράσπιση του φυσικού κόσμου έναντι των ληστρικών επιδρομών του κεφαλαίου, περιλαμβάνει και έναν αντίθετο αξιακό κόσμο που αποβλέπει μια ζωή σε αρμονία με τη φύση.


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ ΩΣ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ



ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ, ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΓΚΙΛΟΤΙΝΑ, ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-ΕΣ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ, ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΒΑΛΒΕΙΟΥ - ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Δίκη συντρόφου αντιφασίστα - Παρασκευή 22 Μάη - Δικαστήρια Αγρινίου

 
 
ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΝΟΜΙΜΟΙ ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ 
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ
 
Στις 21-9-2011, 70 περίπου αντιφασίστες εισβάλουν σε χώρο όπου είχε νοικιαστεί από χρυσαυγίτες στη κεντρική πλατεία Αγρινίου προκειμένου να στεγαστούν  τα γραφεία του νεοναζιστικού κόμματος και τα καταστρέφουν.Για το γεγονός αυτό οι φασίστες μηνύουν έναν γνωστό σύντροφο αντιφασίστα με αποφασιστικό κριτήριο τη μακροχρόνια συμμετοχή του στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. 
ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΟΝΟΣ
ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΜΑΗ - ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ - 9:00πμ
         ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Μπάτσοι του Γκύζη κάτι σας θυμίζει…

Αναδημοσίευση απο:  https://asteritiko.wordpress.com


                                     tsoytsoybis

Σήμερα κλείνουν 29 χρόνια απο τη δολοφονία του Χρήστου Τσουτσουβή στο Γκύζη. Ο Τσουτσουβής ήταν ο δεύτερος νεκρός αντάρτης πόλεως που έπεσε στην Ελλάδα, ύστερα απο καταδίωξη και σκληρή μάχη παίρνοντας μαζί του και τα τρία ένστολα γουρούνια που τον καταδίωκαν. Έχω περάσει ατελείωτες ώρες με τον Τσουτσουβή στο μυαλό μου, τόσες που πλέον μου είναι αδύνατων να διαχωρίσω την πραγματικότητα απο την ψευδαίσθηση. Τον γνώρισα ποτέ, η όχι; Κάναμε ποτέ παρέα, η όχι;; Ξενυχτήσαμε τελικά βράδια ολόκληρα συζητώντας…η όχι;;  Το μόνο σίγουρο είναι πως το Γκύζη η περιοχή που γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζώ, έχει τον δικό της “άγιο”…και όσο οξύμωρος κι αν είναι αυτός ο χαρακτηρισμός για έναν αναρχικό και δη αντάρτη πόλης, είναι απλά ένα λογοπαίγνιο του σήμερα, που τιμάει ένα έθιμο του χθές. Γιατί κάποτε στα χωριά μέσα απο τέτοιους θανάτους, “γεννούσαν” τους αγίους…

Ο Τσουτσουβής έγινε ιδιαίτερα αγαπητός σε πολλούς κυρίως λόγο της μαχητικότητας του, της γενικότερης άμεσης και παθιασμένης αντιεξουσιαστικής του στάσης, αλλά και δράσης. Το όνομα του είναι συνώνυμο του θάρρους και αν κάποιος αντιληφθεί πραγματικά το πότε έδρασε και το τι επικρατούσε κοινωνικά εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα, τότε μιλάμε ξεκάθαρα για έναν ήρωα.
Για την ιστορία: εκείνη την περίοδο το “σοσια-λιστικό” ΠΑΣΟΚ είχε ανέβει στην εξουσία και χάριζε λεφτά με την σέσουλα, χρήμα αέρα κοπανιστό και διορισμούς ρουτίνας στο δημόσιο με αίτηση απο το”περίπτερο”. (που λέει ο λόγος). Όλη η Ελλάδα είχε μπεί στον φαύλο κύκλο του “Δανείζομαι χρήματα που δεν μου ανήκουν, για να αγοράσω πράγματα που δεν χρειάζομαι, με σκοπό να εντυπωσιάσω ανθρώπους που δεν συμπαθώ”. Ο πεσιμισμός και η ματαιοδοξία ήταν λέξεις σχεδόν άγνωστες σε μία χώρα άξεστων που ξαφνικά είχαν όλοι φράγκα, γεμάτες τσέπες και όνειρα. 

Μικροαστικά όνειρα και προοπτικές ανάπτυξης που σήμαιναν το ξεκίνημα ενός εφιάλτη όπως τελικά αποδείχτηκε, του εφιάλτη αυτού, που σήμερα βιώνουμε τον επίλογο του.

Εκτός του χρήματος που έρεε και της ανάπτυξη των πάντων, που ως σκοπό είχαν να αποτελειώσουν αυτό το τερατογεννές εξάμβλωμα που ονομάζεται ελληνικός λαός, στον Ευρωπαίο πλέον ελληναρά η ενασχόληση με την πολιτική φάνταζε μπανάλ και ντεμοντέ. Το ΚΚΕ (η πάλαι άλλοτε αντισταστιακό τέρας) είχε ήδη εκπνεύσει τον επιθανάτιο ρόγχο του και αναπαυμένο εν ειρήνη στην συστημική του πολυθρόνα φτιασιδωνόταν πυρετωδώς για τα “εγκαίνια” της συγκυβέρνησης με τη δεξιά που θα έκανε μερικά χρονάκια αργότερα.

Εκείνη την περίοδο λοιπόν όχι αναρχικός (ΑΝΑΡΧΟ…τι;), ούτε κάν αριστερός, αλλα γενικότερα η λέξη πολιτικοποιημένος ήταν απο μπανάλ εως άγνωστη…

Αυτό είναι το μεγαλείο όλων όσων διάλεξαν να χαράξουν αντίθετη ρώτα στο τότε, και αυτό πρέπει να μεταλαμπαδεύσουμε, χωρίς να μειώνετε φυσικά κανένας αγώνας, όποτε και όπου κι αν έγινε. Όλοι οι αγώνες είναι για κάποιον λόγο ιδιαίτεροι και ξεχωρίστοι, όμως δεν θα μπορούσαν να είναι κάτι άλλο παρά ίσοι, γι’αυτό δεν γίνονται εξάλλου; Για την ισότητα και το όλα για όλους. Ο Τσέ είχε πεί οτι “Κινδυνεύοντας να φανώ γελοίος, επιτρέψτε μου να πω ότι ο αληθινός επαναστάτης οδηγείται από ένα μεγάλο αίσθημα αγάπης. Είναι αδύνατο να σκεφτώ κάποιον πραγματικό επαναστάτη χωρίς αυτό το ιδανικό”. Ο Χρήστος Τσουτσουβής δεν μπορούσε παρά να φερθεί ρεαλιστικά και να επιδιώξει το αδύνατο. Οπλίστηκε και βγήκε στην παρανομία σε μία εποχή που όλος ο κόσμος πήγαινε στο “ζεστό και νόμιμο” χρήμα…και όταν ήρθε η στιγμή να επιλέξει, απο τον κόσμο των ζωντανών νεκρών, διάλεξε εκείνων της αθανασίας! Ο Χρήστος Τσουτσουβής δεν έφυγε ποτέ, αρκεί να ψάξει κάποιος πίσω απο λέξεις και θα τον συναντήσει σε φράσεις, όπως αυτή:  “Η συνείδηση καθορίζει την ύπαρξη”.

ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΟΥΤΣΟΥΒΗ. 
ΜΠΑΤΣΟΙ ΤΟ ΓΚΥΖΗ ΚΑΤΙ ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ. ΕΝΑΣ, ΤΡΕΙΣ!
Άλφα Στερητικό

                                                  1

Για την ιστορία

Ο Χρήστος Τσουτσουβής υπήρξε ο δεύτερος νεκρός αντάρτης πόλης με τον Κασσίμη. Ισως ο Χ. Τσουτσουβής είναι το πρόσωπο που τιμήθηκε περισσότερο απ’ όλα τ’ άλλα στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο.

Ενοπλες ομάδες όπως η “Επαναστατική Φράξια για την Ανατροπή – Χρήστος Τσουτσουβής” έκαναν χτυπήματα σε καπιταλιστικούς στόχους για να τιμήσουν την μνήμη του.

Συνθήματα σε τοίχους και πορείες με αναφορά στο όνομα του, τραγούδια αφιερωμένα σ’ αυτόν, αφιερώματα σε αναρχικά έντυπα δείχνουν ότι ο θάνατος του Τσουτσουβή δεν πέρασε απαρατήρητος από ένα μεγάλο μέρος του αντικαπιταλιστικού κινήματος.

Mόλις τελείωσε το σχολείο στην Kόρινθο ο Xρήστος χάθηκε από συγγενείς και φίλους. Kάπου κάπου τηλεφωνούσε στους γονείς του και τους έλεγε ότι είναι καλά, να μην ανησυχούν και ότι σπουδάζει αρχιτεκτονικό σχέδιο στην Aυστρία και παράλληλα δουλεύει σε μια μεγάλη πολυεθνική.
Ο ίδιος ζούσε στην βαθειά παρανομία στην Αθήνα και εκτός απ’ τους συντρόφους του κανείς δεν γνώριζε το παραμικρό γ’ αυτόν.

Mέλος του Eπαναστατικού Λαϊκού Aγώνα από το 1976 έως το 1980, αποχώρησε λόγω ιδεολογικών αλλά και επιχειρησιακών διαφωνιών. Ηταν θιασώτης της σκληρής ένοπλης αντιπαράθεσης κι όχι των συμβολικών χτυπημάτων με βόμβες.

Έφτιαξε την Aντικρατική Πάλη. 

                                  img017
.

Ο επίλογος

Ήταν περίπου τέσσερις και τέταρτο, απόγευμα της Τετάρτης 15 Μάη του 1985, όταν ο Τσουτσουβής και ένα ακόμη άτομο πλησίασαν μία παρκαρισμένη μοτοσικλέτα στην περιοχή του Γκύζη. Τρεις μπάτσοι με πολιτικά, που είχαν στήσει ενέδρα σε κοντινό σημείο κρυμμένοι σ’ ένα αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες κυκλοφορίας, επιχείρησαν να τον ακινητοποιήσουν και να τον συλλάβουν.
Tίποτα.
Kαταδίωξη.
Kαι μετά μίλησαν τα όπλα. Tρεις μπάτσοι νεκροί (Μπούρας, Δουγενής, Γεωργίου), αλλά και ο Xρήστος Tσουτσουβής.

Ο επίλογος για τους μπάτσους ήταν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του Χ. Τσουτσουβή που έδωσαν στις εφημερίδες, ξέπνοο με τα μάτια ανοιχτά και τα βλέφαρα στερεωμένα με σελοτέιπ.

Για κάποιους άλλους όμως ο Χ. Τσουτσουβής είναι το σημείο ηρωικής αναφοράς.
.
                                       imagey8jcz1
“Ο Ανέστης (σ.σ. το “κωδικό” όνομα του Τσουτσουβή) είχε έρθει για κάλυψη. Κοιταχτήκαμε. Πρώτα έκανε τον αδιάφορο, ύστερα, σαν να το ξανασκέφτηκε, μισογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Εκείνα τα μάτια που ήξεραν να αστράφτουν θα τα δω παγωμένα λίγα χρόνια αργότερα να με κοιτάζουν μέσα από μια εφημερίδα.
Το δίκιο του Ανέστη χανόταν και η (σωστή) κριτική του αδυνάτιζε από τον ορμητικό και ριψοκίνδυνο τρόπο του. Ήταν παλικάρι, όμως αρκετές φορές χρειάστηκε να τον φρενάρουμε στην πρακτική δουλειά, να ψάχνουμε πώς να διακινδυνεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερο”.
Απο το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα
“Για το Χρήστο Τσουτσουβή ισχύει η φράση του Θουκυδίδη – του αρχαίου ιστορικού που κατέγραψε την ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου -, ότι “ο θάνατος στη μάχη είναι τίτλος τιμής και συνοδεύεται από τις επευφημίες των πολιτών”. Σκοτώθηκε μεν από τους αστυνομικούς, αλλά πήρε και δυο-τρεις μαζί του. Για μένα, ήταν ένας πολεμιστής, ένας μαχητής. Πιστεύω ότι η κοινωνία χρειάζεται κι άλλους τέτοιους.”
Απ’ την απολογία του αναρχικού Νίκου Μαζιώτη.
.
.
1d16f-imagey8jcz1
.
Το κείμενο αυτό ας μην εκτιμηθεί σαν συμβατική επιμνημόσυνη ρητορική «κατάθεση».
Όσοι έχουν τέτοια (ανεγκέφαλη…) προδιάθεση, ας γυρίσουν σελίδα. Ο Τσουτσουβής δεν σκοτώθηκε για να τον βαλσαμώσουν στα ανέξοδα ουρλιαχτά τους (θρηνητικά ή ψευτο«απειλητικά»…) οι άκαπνοι ζωντανοί των «επαναστατικών» γυμναστήριων. Το πρόταγμα που αναδεικνύεται αφορά την όξυνση της σύγκρουσης. Ο συμβιβαστικός κοινωνισμός, η φολκλορική ελευθεριακότητα, ο ηττοπαθής ταχτικισμός, η συναινετική πολιτικότητα: είναι οι πρακτικές καταγραφές του ρεφορμιστικού εκφυλισμού που «φιλοδοξεί», σήμερα, να απαλλοτριώσει την εξεγερτική διάσταση του αναρχικού λόγου. Το κείμενο αυτό «προτείνει» έναν προσδιορισμό της «μνήμης» στη βάση της σύγκρουσης με το Κράτος και τ’ αφεντικά. Το δικό μας «τιμή στον Τσουτσουβή» δεν απευθύνεται στους ποικιλώνυμους αναρχίζοντες καταναλωτές του νεοαριστερίστικου κρετινισμού…

Αν οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί, οι δρόμοι της επανάστασης τί είναι; Και πώς συνδέονται αυτά τα δύο; Ποιο ένστικτο ακατανίκητο προσδιορίζει την ένωση τους στη Πράξη της ανατροπής; Η ενέργεια της ζωής. Είναι αφελείς όσοι αντιλαμβάνονται τη ζωή έξω από τα ανθρώπινα μέτρα της μέσα στην κοινωνία. Λοιπόν, θέλετε να επέμβετε στην ζωή; Καταστρέψτε τους κοινωνικούς θανάτους που την αφυδατώνουν. Αφού δεν μπορείτε ή δεν θέλετε, ασχοληθείτε καλύτερα με τα παιδάκια και τη δουλίτσα σας.

Στις 15/5/85, σε ένοπλη συμπλοκή με μπάτσους στου Γκύζη, σκοτώνεται ο αγωνιστής της «Αντικρατικής Πάλης», Χρήστος Τσουτσουβής. Οι βρικόλακες της Εξουσίας στήνουν τον χορό του μίσους, του ρεβανσισμού αλλά και του φόβου τους, γύρω από το πτώμα του επαναστατημένου ανθρώπου· ο εισαγγελέας Θεοφανόπουλος και οι τρεις νεκροί αστυνομικοί εκείνης της νύχτας, επιβεβαιώνουν την αυτοφυή δυνατότητα της ζωής να ανακαλύπτει και να πραγματώνει τη διαλεκτική της εξέλιξης της.

Η πολιτική είναι η αλλοτριωτική υπαγωγή της ανθρώπινης ύπαρξης στη σφαίρα των μεγεθών και των μετρήσεων. Ξεπερνώντας το τεχνοκρατικό τέλμα των στατιστικών υπολογισμών και της μπακαλίστικής ταχτικολογίας, θα συναντήσουμε την επανάσταση. Η επανάσταση είναι βαθύτατα αντιπολιτική και η βία της επανάστασης είναι η δικαίωση της ανθρώπινης διαμαρτυρίας για τους όρους και τα δεδομένα της αθλιότητας.

Όταν οι μπάτσοι, σε συνεργασία με τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους, απο­κρύψανε τη μέρα της κηδείας του Χρήστου (δηλώ­θηκε η 22/5, ενώ έγινε στις 21/5) και στη συνέχεια αποδύθηκαν σε μια βρώμικη προσπάθεια κατασυκοφάντησης του νεκρού επαναστάτη, η αδελφή του χρησιμοποίησε τη λέξη «σκουλήκια» για να χαρακτηρίσει το ήθος τους. Την ίδια ακριβώς λέξη, φορτισμένη με τη μεγαλύτερη απέχθεια, αποδίδουμε σήμερα και στους «συντρόφους» που έχουν μετατρέψει σε επωδό των τσιριχτών τους το πρόστυχο σλόγκαν «καραγκιόζηδες κουμπουροφόροι». Ας μη πε­τάνε λάσπη στην ομορφιά και την εντιμότητα του αγώνα, που είναι έτη φωτός μακριά από το κομματίστικα μαγαζάκια τους και τις μίζερες μικροΐντριγκες του σαχλού και βαλτωμένου μπλα-μπλα τους.
Η ταχτική της προβοκατόρικης παραπληροφό­ρησης στα πέριξ των Εξαρχείων και η μπατσίστικη νοοτροπία των ανώνυμων επιστολών, δεν έχει καμία σχέση με το ήθος του ανθρώπου που ήταν αφιερωμένος στον επαναστατικό ταξικό αγώνα από τα 19 του χρόνια ενώ σήμερα οι φορείς της πιο χυδαίας κριτικής εναντίον του είτε γκομενίζουν, είτε συγκροτούν μέτωπο με τους κλαψουρίζοντες κατοικίδιους «αμφισβητίες».

Η ζωή δεν είναι μια απατηλή λάμψη. Αυτή την αίσθηση προσπαθεί να επιβάλλει το καθεστώς των εμπόρων και των κρατιστών. Η ζωή ορίζεται με τη δύναμη και τη διάρκεια της επιθυμίας για ελεύθερη έκφραση και ανάπτυξη. Ό,τι επεμβαίνει ανασταλτικά πρέπει να τσακίζεται. Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να συγκρουστούμε; Πόσο μαλάκας είναι ο «αναρχικός» που εκφυλίζει το βίωμα της υποτέλειας σε παιχνιδιάρικη διάθεση για ανώδυνους …εναλλακτισμούς; Εναλλακτισμούς που μετατρέπουν τις ριζικές ανάγκες και τα επαναστατικά αιτήματα σε μπαλαντέρ για την οργανωμένη επινοητικότητα των αφεντικών. Η μακαριότητα, ο εφησυχασμός και η βιντεόπληκτη μιζέρια των μικροαστών πρέπει να τινάζονται κάθε φορά στον αέρα. Οι τσαρλατάνοι της μικρομεσαίας χυδαιότητας ουρλιάζουν αφιονισμένοι κάθε φορά «καλά κάνατε στο κάθαρμα».
Αμέτρητα «καθάρματα» θα κουρελιάσουν τη βαρβαρότητα των εξουσιαστικών μύθων. Ο επαναστατικός ανθρωπισμός δεν είναι αφηρημένο καλολογικό στοιχείο στη πληκτική ποίηση αυτής της καθημερινότητας. Η ηθική και η ευαισθησία που περιέχονται στην επαναστατική βία δεν γίνεται να συγκρίνονται με τα συνώνυμα τους στον σημερινό κόσμο: όσοι το κάνουν παίζουν το παιχνίδι της επιβεβλημένης κουλτούρας. Φούντωσαν πάλι οι έριδες. Τι νόημα έχουν; Το μπιστόλι στο αμειβόμενο χέρι του μπάτσου κόβει τον γόρδιο.

Αν η Θεωρία επιθυμεί να μας κάνει καλοκάγαθους αμνούς, ας την αφήσουμε να ρέψει στα συρτάρια και τα ράφια των βιβλιοπωλείων. Το φάντασμα του Χρήστου, του κάθε Τσου­τσουβή σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη, στοιχειώνει τον ύπνο των βαστάζων της Εξουσίας. Δημιουργώντας παντού εστίες έντασης. Δεν είναι εύκολο. Ανακαλύπτοντας συνεχώς τις ανατρεπτικές δυσκολίες, παρατάμε στη νωθρότητα και τη πλήξη τους τις λογικές της αδράνειας και του πασιφισμού. Το μεμονωμένο να γενικευτεί. Και η γενίκευση να μη βρει ποτέ τελικά όρια, αντλώντας διαρκώς από το μίσος και την επιθυμία.

Δεν χρειάζεται, ούτε και πρόκειται να κατασκευάσουμε ήρωες. Ο επαναστάτης δεν είναι ιδιότητα, και πολύ περισσότερο δεν είναι εμπορεύσιμο είδος. Όταν οι ένστολοι έμμισθοι δούλοι του Κράτους σκότωναν τον Χρήστο, ασκούσαν το δικό τους εκβιασμό στη συνείδηση των καταπιεσμένων. Όμως ο θάνατος από τα πυρά της Εξουσίας είναι ένας τρόπος να της αντισταθείς. Ποια δύναμη γεννά και ωθεί τους επαναστάτες; Η ακύρωση της ζωής μέσα στους θεσμούς και τις αξίες πολιτισμού του Κράτους. Πώς θα ορίσουμε αυτό που γίνεται;

Θα οριστεί μόνο του. Το πρόβλημα δεν είναι το χάσιμο των αλυσίδων. Είμαστε όλοι απόκληροι και περιθωριοποιημένοι. Γι αυτό ακριβώς σαρκώνουμε το κέντρο της ιστορικής κοινωνικής δημιουργίας. Τα επαναστατικά υποκείμενα αυτοαποκαλύπτονται χωρίς προλόγους. Βία στη βία της εξουσίας. Σαν αντίδραση, σαν απάντηση, σαν θέση, σαν διαρκή πράξη. Αυτός ο διεστραμμένος και εγκληματικός κόσμος δεν αφήνει περιθώρια για νεκρώσιμες ρητορείες. Το μνημόσυνο των νεκρών συντρόφων θα τελεστεί στα αποκαΐδια των ανακτόρων της Κυριαρχίας. Είναι σαν παραμύθι γεμάτο δράκους. Η λογική του είναι βασισμένη στο έγκλημα.

Από τη σκοτωμένη ευαισθησία του εξουσιαζόμενου μαθητή μέχρι τη σκοτωμένη ζωή του Τσουτσουβή -όλα τα πράγματα σε τούτον το κωλόκοσμο κρύβουν έναν φόνο. Αν το αίμα είναι το νέκταρ και η αμβροσία των αφεντικών, ας πιουν και να χορτάσουν το δικό τους. Τα νεροπίστολα της ρητορικής έξαρσης δεν αρκούν. Το πρόβλημα της βίας το θέτει η ίδια η διαλεκτική της δόμησης του εξουσιαστή πολιτισμού. Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του κοινωνικού επαναστάτη Χρήστου Τσουτσουβή …και η επαναστατική μνήμη συνεισφέρει την ενέργειά της στην συγκρότηση των επαναστατικών προοπτικών.


(Δημοσιεύτηκε στην αναρχική εφημερίδα ENANTIA, αριθμός φύλλου 8, Ιούνης – Ιούλης 1990)



.

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

H κοστουμαρισμένη απανθρωπια του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας, απειλεί το Κοινωνικό Ιατρείο. (κείμενο απο ΣΩ.Β.Α Άρτας)

 

ΣΩ.Β.Α Άρτας: Ενάντια στον Ιατρικό Σύλλογο Άρτας, ή αλλιώς «Περί απανθρωπιάς ο Λόγος(μας)».

                             


  ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΧΕΙ ΚΟΝΤΑ ΠΟΔΙΑ
Τα πόδια των μεγάλων ψεμάτων
δεν είναι πάντα τόσο κοντά

Πιο κοντή είναι συχνά
η  ζωή αυτών που
τα  πίστεψαν.. 


        Erich Fried  “100 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ”




Σε μία διαφορετική εποχή, λίγο πιο ανθρώπινη, θα αρκούσε ένα “Σκασμός”. Σκάστε, σε αυτούς τους ευυπόληπτους ιατρικούς ρήτορες που καταδίκασαν μία δομή αλληλεγγύης, όχι όποια να ναι αλλά μία δομή αλληλέγγυας παροχής υγείας , χωρίς επωνυμίες  και ανταλλάγματα,  με μόνο εφαλτήριο τον ανθρωπισμό και την  αίσθηση της κοινωνικής αλληλεγγύης ως ευθύνη, πολιτική και ηθική απέναντι στην κοινωνία ..
Πολλά θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά αλλά ο κάθε πολιτισμός κρύβει και τους ανθρώπους του και τους μισανθρωπους του. Εμάς μας έλαχε να τους γνωρίσουμε όχι από κάποια αφήγηση αλλά   αυτοπροσώπως, ταυτόσημους με τη  βία της οικονομικής ανέχειας όπως αυτή αποφασίστηκε και εφαρμόσθηκε  τα τελευταία χρόνια.


Η πλειοψηφία του ΔΣ  του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας (ΠΑΣΟΚ,ΝΔ ΚΚΕ για τους δόκιμους ιστοριογράφους του μέλλοντος), έγραψε και μοίρασε σε μερικές  αράδες, ένα κείμενο καταγγελίας  κατά του Κοινωνικού Ιατρείου,  στολισμένο από νόμους και νομοθεσίες ικανές να προσβάλλουν το εγχείρημα αλληλεγγύης και τελικά να το καταστείλουν, να το συνθλίψουν .

Περισσότερο είναι μία πολιτική απόφαση μιας δράκας ντόπιων “μεγαλοαστών” γιατρών με διεθνή καριέρα,  από αυτό που συσκευάστηκε τις τελευταίες δεκαετίες και στην πόλη μας και  κινείται  μεταξύ κεντρικής πλατείας(εκκλησιαστικό κατάστημα)  Αγ Δημητρίου και Μονοπωλίου,   κουστουμαρισμένο με τα πιο  αντιδραστικά αντανακλαστικά της τοπικής κοινωνίας, πάντα ως ελίτ..
Ανάγλυφο μιας αστικής γλυπτικής από  ευυπόληπτους  πολίτες ,   φορείς απο διάφορους συλλόγους  όλοι “καλοπροαίρετοι” ,  τοπικά ΜΜΕ, κυρίαρχα κόμματα, κάτι  παρακούμπαροι των εκκλησιαστικών καταστημάτων κλπ . Με λίγα λόγια οι γιατροί της πλειοψηφίας του ιατρικού Συλλόγου είναι ένα μέρος από την «ευυπόληπτη» Τάξη της αρτινής κοινωνίας που είδε τον μεγάλο της εχθρό σε ένα κοινωνικό ιατρείο που βοηθά οικονομικά  ανυπεράσπιστους ανθρώπους. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, αυτούς χτυπάνε, Ανθρώπους θα “κλείσουν”, αν καταφέρουν να επικρατήσουν, αν τους αφήσουμε..
Τα περί Ανθρώπων μπορεί να  είναι και  λεπτομέρειες,  βορά  στον ανταγωνισμό των κονομημένων..
 Η Τάξη των  Ευυπόληπτων  πολιτών , έκτιζαν και συνεχίζουν να  κτίζουν τις ζωές τους , ίδια ολογράμματα εκκλησιών πάνω σε ανθρώπινα ερείπια.. έτσι έκαναν πάντα. 
 
Η εικόνα των κονομημένων γιατρών που αγχώνονται για τον ανταγωνισμό τους με  ένα εγχείρημα κοινωνικής αλληλεγγύης που σαφώς  δεν έχει ανταλλάγματα για αυτούς που το παρέχουν , αλλά έχουν για αυτούς που το δέχονται, όπως συμπολίτες μας  θύματα των καταστροφικών οικονομικών πολιτικών που τους παρείχαν οι “σύντροφοι” των συνδαιτυμόνων του ΔΣ  του Ιατρικού συλλόγου(ΠΑΣΟΚ,ΝΔ κλπ) , είναι τρομακτική, έστω και αν δεν φοβίζει όσους θα έπρεπε να φοβίζει.
Η κυριαρχία του λόγου της απανθρωπιάς,  έναντι της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι κοινωνικά εγκληματική πράξη , δεν πρέπει να μένει αναπάντητη.  

Παραδείγματα κοινωνικής αφασίας είναι η σιωπηλή στάση που χρόνια κρατά ο ε Ιατρικός σύλλογος μαζί με άλλους παρατρεχάμενους(πχ εισαγγελείς) σε μία σειρά απο εγκληματικά ζητήματα κατά των ασθενών, πλήν όμως και κερδοφόρα.
Για παράδειγμα η περίπτωση των πολύΙατρείων του ΙΚΑ(νυν ΕΟΠΥΥ) που χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες πρόσβασης για του ασθενείς,  συνεχίζουν να πέφτουν αγόγγυστα τα ενοίκια,  αδιαφορώντας για τους ασθενείς .
Σκεφτείτε ότι το κτίριο των πολύΙατρείων του ΙΚΑ(νυν ΕΟΠΥΥ) ανάμεσα στα άλλα δεν διαθέτει ασανσέρ και αναγκάζονται οι ασθενείς να ανεβαίνουν σκάλες και σκάλες για να φθάσουν στα ιατρικά τους ραντεβού.Για παράδειγμα ένας ασθενής  με ορθοπεδικά προβλήματα (πχ σπασίματα, πόνους στη μέση κλπ) θα πρέπει να ανέβει δεκάδες σκαλιά (2 ορόφων) για να φθάσει στον ορθοπεδικό γιατρό.
 Σκεφτείτε ότι οι επιτροπές πού βλέπουν ανάπηρους, κατάκοιτους, ασθενείς με σοβαρότατες ασθένειες τους βλέπουν στον ημιώροφο που έχει "είσοδο" από την μπαλκονόπορτα μιας και είναι αδύνατο να διασχίσουν οι ασθενείς την “αρχιτεκτονική” του εσωτερικού χώρου του κτιρίου. Μέχρι δε να έρθει η σειρά τους να περάσουν από επιτροπή,  περιμένουν στα αυτοκίνητα τους,  είτε ακριβώς  έξω στο δρόμο είτε περιφέρονται(δεν υπάρχει πρόβλεψη πάρκιγκ) με τα αυτοκίνητά των συνοδών στους γύρω δρόμους!! . Εξευτελισμός.  
Απίστευτα πράγματα και καταστάσεις που υποβιβάζουν τους ασθενείς και αποθεώνουν την υποκρισία συλλόγων όπως του Ιατρικού , των διάφορων επιθεωρητών υγείας κλπ. που κρίνουν το κτίριο κατάλληλο και τις υπηρεσίες ανταγωνιστικές του πολιτισμού του Ιατρικού Συλλόγου..
Να μην επεκτείνουμε τα  ενδιαφέροντα του Ιατρικού συλλόγου στην σιωπηλή κάλυψη μιζαδόρων γιατρών που πιάνονται με το φακελάκι στην τσέπη και συνεχίζουν απτόητοι.
Αυτός ο υποκριτικός  μηχανισμός απειλεί το Κοινωνικό Ιατρείο .
Στην περίπτωση της επίθεσης του Ιατρικού Συλόγου στο Κοινωνικό Ιατρείο  ρευστοποιείται η πολιτική και κοινωνική απανθρωπιά του συλλόγου χωρίς κανένα δισταγμό..  


Αντί να τρέξουν στην κυριολεξία να βοηθήσουν να στηθεί και να  προχωρήσει το Κοινωνικό Ιατρείο τρέχουν να οργανώσουν  την καταστολή του.

Δεν λείπει η απανθρωπιά από την εποχή μας, ίσα ίσα που συνεχώς, ανερυθρίαστα, αγενέστατα  βγαίνει μπροστά, ως προτεινόμενη στάση ζωής, έτσι ακριβώς όπως την περιγράφει ο Ιατρικός σύλλογος Άρτας.
Καταγγέλλουν  το Κοινωνικό ιατρείο γιατί σε εκείνους που απλώνουν το χέρι τους δεν τους γυρνά την πλάτη,  αλλά αντίθετα οργάνωσαν μερικούς χρήσιμους ανθρώπους να απλώνουν και κείνοι το δικό τους χέρι   και κάπου εκεί να δημιουργούνται γέφυρες ανθρώπων και ευγενών  κοινωνικών διαδικασιών που προσβάλουν  και απαντούν  στο απάνθρωπο της σημερινής εποχής.


Στο Κοινωνικό Ιατρείο Άρτας,  βρέθηκαν γιατροί που χωρίς ανταλλάγματα στέκονται δίπλα σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Οργανωμένα,  Κανείς Μόνος του ως κοινωνικό και πολιτικό αίτημα, όχι ως φιλανθρωπία και στο μεταξύ μας, αλλά ως πρόταση στην κοινωνία, στις πολιτικές συλλογικότητες στους ανθρώπους  ως προτεινόμενο εργαλείο αλληλεγγύης,  Θέτοντας στην πυραμίδα των κοινωικών και πολιτικών σχέσεων το Εμείς..  και όχι σαν τα καλόπαιδα του Ιατρικού συλλόγου που έχουν χρόνια καβαλήσει το Εγώ και μάλιστα στην πιο κοινωνικά  αποκρουστική μορφή του..

Στηρίζουμε το Κοινωνικό Ιατρείο,  όπως και ξεκάθαρα τονίζουμε ότι θα στηρίξουμε κάθε πολιτική δράση ενάντια στις ασχήμιες τις εποχής μας όσο γυαλιστερά και αν είναι τα κουστούμια των κομιστών της.


ΣΩ.Β.Α Άρτας.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΑ ΜΟΥ ΣΤΙΣ 28 ΑΠΡΙΛΗ ΚΑΙ 21 ΜΑΗ 2015



Μετά τη σύλληψή μου στο Μεσολόγγι και τη δίωξή μου, ύστερα από μια σκευωρία της αστυνομίας, για μια κατάληψη στη Βάλβειο βιβλιοθήκη, που δεν έγινε, αλλά και αρκετές ακόμα πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες, για τις οποίες εγώ και το σύνολο των 16 συλληφθέντων συντρόφων αθωωθήκαμε, ανακινήθηκε η ανυποταξία μου από το στρατό, εντασσόμενη στο νόμο Βενιζέλου που μετέτρεψε σε διαρκές αδίκημα την ανυποταξία επιβάλλοντας πρόστιμο 6.000Ε στον ανυπότακτο χωρίς πειραιώτικο χαρακτήρα. Ύστερα από αυτό και αφού μου κοινοποιήθηκε ήδη ένα πρόστιμο 6000Ε το οποίο θα αναλάβει να εισπράξει η εφορία, καλούμε σε άλλα δυο στρατοδικεία, το ένα εξ΄ αναβολής από την 26η Γενάρη 2015 για την 28η Απρίλη 2015, στο στρατοδικείο του Ρουφ στην Αθήνα  και το δεύτερο για τις 21 Μάη 2015, στο στρατοδικείο Ιωαννίνων.

Δηλώνω ότι δεν θα παραστώ σε κανένα στρατοδικείο οικειοθελώς και ότι δεν πρόκειται να πάρουν από μένα δραχμή. Δεν αναγνωρίζω άλλα περιφρονώ, αντιπαλεύω και εχθρεύομαι την εξουσία τους, που θέλουν ασκήσουν πάνω μου/μας. Υπερασπιζόμενος την πολιτική μου απόφαση να εναντιωθώ στο κράτος που διεκδικεί να αφαιρέσει από μας, ως κοινωνία,  το δικαίωμα να κάνουμε ότι θέλουμε με το σώμα μας και τον εαυτό μας, δε θα κάνω τίποτε παρά τη θέλησή μου, πόσο μάλλον όταν αυτό που θέλουν να με αναγκάσουν είναι να συνεισφέρω στους δολοφονικούς κρατικούς μηχανισμούς.
Δηλώνω ότι είμαι ελεύθερος άνθρωπος και κανείς δεν θα με αναγκάσει να αρνηθώ την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μου. Θα διεκδικήσω την ελευθερία μου, για μένα και για το σύνολο της κοινωνίας, μέχρι τέλους και με όλα τα μέσα. 

Πέρα από το προφανές πολιτικό διακύβευμα των διώξεων των ανυπότακτων, την επιδίωξη να στρώσουν το δρόμο του ολοκληρωτισμού για όλους, αφαιρώντας το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των ανθρώπων στο βωμό μιας δήθεν κοινής ανάγκης για ασφάλεια, υπάρχει και το ιστορικό κοινωνικό-ταξικό περιβάλλον μέσα στο οποίο διεξάγεται αυτός ο πόλεμος των κυρίαρχων απέναντι στους καταπιεσμένους. Σε αυτό το σκέλος θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο σε αυτό το κείμενο, δεχόμενος εκ των προτέρων ότι μια κοινωνία σαφώς και πρέπει να οργανώνει δομές περιφρούρησης της από οποιαδήποτε επικυριαρχία. Σε μια όμως κατ ευφημισμό δημοκρατία το ίδιο απατηλές είναι και οι δομές κοινωνικής περιφρούρησης που προτάσσει. Στη σύγχρονη φιλελεύθερη ολιγαρχία τα σώματα ασφαλείας δεν είναι τίποτε άλλο από τα δόντια των ολιγαρχών, γι αυτό και οι από κάτω δεν έχουν απολύτως κανένα λόγο να συμπλεύσουν με τα κελεύσματα συσπείρωσης της αστικής δημοκρατίας.

Το διεθνές πλαίσιο της σύγχρονης τυραννίας.

Η διεθνής πολιτικό-στρατιωτική ελίτ που εφορμά από το δυτικό κόσμο και κυριαρχεί σε όλο τον πλανήτη, επιδιώκει συνεχώς τη διασφάλιση και επέκταση της επιβολής της με όλα τα μέσα. Κατέχει στο οπλοστάσιό της όλη την ιστορική, επιστημονική και τεχνολογική γνώση στρατεύοντάς τες στην υπηρεσία των αναγκών της τάξης  του κεφαλαίου. 

Ο διαφωτισμός ως ριζοσπαστικό ρεύμα ιδεών αφομοιώθηκε πλήρως στη γλώσσα και την πρακτική των εξουσιαστών παρέχοντας τους το προνόμιο να συνεχίζουν να εγκληματούν εις βάρος της ανθρωπότητας καλυπτόμενοι πίσω από τον μανδύα του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου, όπου ορίζεται από το σεβασμό στην ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και λοιπά ηχηρά, καταφέρνοντας  παράλληλα μια ανεπανάληπτη κοινωνική σύγχυση αυτών των εννοιών. Αναγορεύτηκαν μόνοι τους προστάτες αυτών των αξιών όντας προστάτες του κόσμου τους που υποτίθεται ότι προχώρα σεβόμενος αυτές τις αξίες. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν και οι ανάλογες δομές που καθρεφτίζουν και προωθούν αυτό το μύθευμα.  Ο ΟΗΕ, ως ένας διεθνής συνασπισμός των κρατών θεματοφυλάκων της ελευθερίας, που μόνο στον καπιταλιστικό κόσμο υπάρχει κατά τη συστημική προπαγάνδα, το διεθνές δικαστήριο κ.α. ορίζουν το διεθνές ¨δίκαιο¨ - το ¨δίκαιο¨ των ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών κρατών και των ελίτ τους. Επόμενο βήμα, ο στρατιωτικός τους βραχίονας, το ΝΑΤΟ, που θα επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου το «διεθνές δίκαιο».

Κατέχοντας τις δομές που προσδίδουν έναν φιλελεύθερο δημοκρατικό μανδύα στην εγκληματική δραστηριότητά τους (σφαγές αμάχων, γενοκτονίες, φύτεμα δικτατοριών, και άλλα εγκλήματα πολέμου, οικονομικός στραγγαλισμός απείθαρχων πληθυσμών κοκ) αλλά και την ισχύ των όπλων για  100αδες χρόνια αιματοκυλούν τον πλανήτη υπακούοντας στον έναν και μοναδικό θεό που πραγματικά έχτισε τον πολιτισμένο κόσμο τους, το χρήμα και το κέρδος. Η όποια αντίδραση εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, αντιδικτατορικών αντιστάσεων ή ταξικών διεκδικήσεων προβάλλεται ως τρομοκρατία ακραίων εξτρεμιστικών στοιχείων ή θρησκόληπτων σκοταδιστών που θέλουν να βεβηλώσουν τα ιερά και τα όσια ενός όμορφου κόσμου αγγελικά πλασμένου και παραδίδεται στον όλεθρο.

Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη, λατινική Αμερική, βαλκάνια... και η λίστα δεν έχει τέλος. Όλη η γη ένα τεράστιο χωράφι έτοιμο να καλλιεργηθεί ο πιο διεστραμμένος μισάνθρωπος σπόρος. Η εξουσία και ο θάνατος, ο πόλεμος και η χυδαιότητα. Αυτά είναι τα πραγματικά τους επιτεύγματα. Η φαινομενική υλιστική πρόοδος και αυτάρκεια δεν είναι τίποτα άλλο από ένα χρυσωμένο χάπι. Υπάρχουν χιλιάδες αγαθά όμως περισσότεροι είναι οι φράχτες που κρατούν την κοινωνική πλειοψηφία μακριά. Δεν τους ανήκει τίποτα από όσα ευαγγελίζονται ότι πρόσφεραν στην ανθρωπότητα.

Ως αιχμάλωτες κοινωνίες και άτομα, γεννημένοι στη σκλαβιά της ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, οφείλουμε να αναλογιστούμε ότι αυτός ο πόλεμος διεξάγεται από άκρη σε άκρη του πλανήτη με σκοπό να κρατά την ανθρωπότητα καθηλωμένη σε αυτή τη σκλαβιά, και να παλέψουμε, με όλα τα μέσα, από όπου βρισκόμαστε, για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας. Στήνοντας αναχώματα στην καπιταλιστική μηχανή μέσα από εξεγερμένες αντιεραρχικές κοινότητες επιβίωσης και αγώνα με εργαλεία την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, οργανώνοντας και περιφρουρώντας συλλογικά όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, σαμποτάροντας την επέκταση του καπιταλιστικού ελέγχου στις ζωές μας όπως και αν αυτός εκφράζεται. Ακόμα και η παραμικρή πράξη αντίστασης στον ολοκληρωτισμό τους είναι τεράστιο πλήγμα για την κυριαρχία τους. Το σύνθημα 1,2,3 πολλά Βιετνάμ είναι πάντα επίκαιρο για κάθε κοινωνία που επιδιώκει την απελευθέρωσή της. Το παράδειγμα των αυτοδιευθυνόμενων κοινοτήτων των Ζαπατίστας έχει ανοίξει το δρόμο. Οι διάχυτες εστίες αντίστασης διεθνώς και η εν δυνάμει δικτύωση και πολιτική ζύμωσή τους είναι η ελπίδα για έναν ελεύθερο και ανεξούσιο κόσμο οργανωμένο στη βάση της αυτοδιάθεσης των λαών και των κοινοτήτων τους. Για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα, κράτη, εξουσία, κεφάλαιο, θρησκείες, εκμετάλλευση, καταπίεση.

Η Ελλάδα ως κράτος καπιταλιστικό είναι μικρογραφία της διεθνούς πραγματικότητας

Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας, ας αναφερθούμε εδώ για τον τόπο που έτυχε να γεννηθούμε. Στον ελλαδικό χώρο από τις αρχές του 19ου αιώνα οι διεθνείς πολιτικό-οικονομικές συνθήκες επέβαλαν το διαμελισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία διοικούνταν με ένα ξεπερασμένο για την εποχή και ξεφτισμένο φεουδαρχικό σύστημα. Επέβαλε καθεστώς απάνθρωπης τυραννίας για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που επιβίωνε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και εκμετάλλευσης.

Μέσα στον ρημαγμένο, από το σουλτάνο, τους ντόπιους τσιφλικάδες και τον κλήρο, λαό άρχισε να αναπτύσσεται με τη μορφή των ληστανταρτών μια απολίτικη μα βαθειά ταξική, ως προς τις αιτίες, αντίσταση, με έδρα τα ορεινά χωριά και τα βουνά της Ελλάδας και των Βαλκανίων. Αυτή την κατάσταση ανέλαβε να καθοδηγήσει πολιτικά στην επαναστατική έφοδο, για τη δημιουργία αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος σε ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος, η φιλική εταιρία, που ανέπτυξε ανάλογο πρόγραμμα και δράση ενώ η ζωτική της δύναμη προέρχονταν από τις χιλιάδες των ακτημόνων αγροτών, υπόδουλων ελλαδιτών και βαλκάνιων που διεκδικούσαν ριζικές αλλαγές στο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό τοπίο. Ριζοσπαστικές, για την εποχή καθότι οι αστικές ελευθερίες, το σύνταγμα και η μικροιδιοκτησία για τους μέχρι πρότινος δουλοπάροικους ήταν συνώνυμο της ελευθερίας, εναρμονιζόμενα με τις αξίες της γαλλικής επανάστασης και τη διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Για λόγους εμπορικούς-οικονομικούς, όπως με πολύ σαφήνεια εκθέτει στο βιβλίο του ο Τάσος Βουρνάς «η ιστορία της νεότερης Ελλάδας», με τη μεριά της επανάστασης κατά της πύλης τάχθηκαν και οι μεγαλοτσιφλικάδες του ελλαδικού χώρου καθώς και το εφοπλιστικό κεφάλαιο των νησιών του αιγαίου με κέντρο την Ύδρα. Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι όπου υπονόμευαν διαρκώς το φιλελεύθερο αστικοδημοκρατικό πνεύμα της φιλικής εταιρίας αλλά και συνολικά την επανάσταση, αφού ήθελαν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν το φεουδαρχικό – ολιγαρχικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και τα προνόμιά τους. Έτσι λοιπόν από την πρώτη στιγμή της ¨απελευθέρωσης¨ ή καλύτερα της αλλαγής αιχμαλωσίας των ελλαδικών προλετάριων πληθυσμών το πολιτικό προσωπικό της χώρας στελεχώθηκε από υποτελείς, γλείφτες και χαφιέδες, όλοι τους δουλικά προσκείμενοι σε κάποια μεγάλη δύναμη της Ευρώπης ή της Ασίας και ορκισμένοι σε μια ιερή συμμαχία να κρατούν δέσμια με κάθε τρόπο τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αυτών που πολέμησαν για την επανάσταση. Ύστερα από τον παραγκωνισμό της φιλικής εταιρίας με εκβιασμούς και μηχανορραφίες και την εξόντωση των φυσικών ηγετών του λαού, βλέπουμε πως αργά μα αποφασιστικά ένα κράτος μετατρέπεται σε προτεκτοράτο. Ο ελληνικός στρατός από τότε και ύστερα ήταν η εμπροσθοφυλακή των ολιγαρχών και δικτατόρων, (άλλοτε λόγο της ιστορικής αλλαγής της κυρίαρχης τάξης, των αστικοδημοκρατών εξουσιαστών), έχοντας και ο ίδιος πραγματοποιήσει πραξικοπήματα είτε επί Όθωνα υπέρ της αστικής δημοκρατίας είτε αργότερα ενάντιά της, αλλά σίγουρα πάντα ενάντια στην ελευθερία του λαού και τη δικαιοσύνη. Τα πολιτικά, βιομηχανικά και εφοπλιστικά τζάκια είναι λίγο πολύ τα ίδια με σήμερα, τουλάχιστον όσον αφορά τον παρασιτικό για το λαό ρόλο τους και την αδίστακτη δράση τους ενάντια στην ελευθερία.

Από το 1832, όπου με τοκογλυφικούς εκβιασμούς για δάνεια που εισέπραξαν και κατασπατάλησαν για ιδίων όφελος οι κυβερνήσεις των κοτζαμπάσηδων και του εφοπλιστικού κεφαλαίου, έφεραν τον Όθωνα για να καλύψει το κενό εξουσίας με τη δημιουργία ενός επίπλαστου ¨έθνους των ελλήνων¨ ¨ελέω θεού μοναρχίας¨ για την απρόσκοπτη συνέχιση της ¨εθνικής¨ εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και καταπίεσης του λαού, χύθηκε περισσότερο αίμα ακόμη και από την επανάσταση του ΄21. Μια επανάσταση που δε θα γινόταν χωρίς τους χιλιάδες ελλαδίτες που αντιλαμβάνονταν την επανάσταση ως τσάκισμα της καταπίεσης και της τυραννίας και αποζητούσαν να κάνουν κουμάντο στον τόπο τους, και που για αυτόν ακριβώς το λόγο ήρθαν αντιμέτωποι με τον εθνικό στρατό της Ελλάδας.

Η αυτοδιάθεση πληθυσμών του απελευθερωμένου ελλαδικού χώρου και των νησιών χτυπήθηκε από το στρατό αρκετές φορές μέσα στα χρόνια μέχρι να εμπεδωθεί το νέο κοινωνικό συμβόλαιο της εποχής το οποίο είχε αποφασιστεί για άλλη μια φορά κεκλισμένων των θυρών και σε συνεργασία με τα κοράκια της διεθνούς κεφαλαιοκρατικής ελίτ. Πολλές ήταν οι εξεγέρσεις δημοκρατικών κοινωνιών, επηρεασμένων από την παρισινή εξέγερση και τις ελευθεριακές ιδέες, που πνίγηκαν στο αίμα, ενώ οι ίδιοι δυνάστες (δημογέροντες, πρόκριτοι, προεστοί και φυσικά οι σιχαμένοι οι παππάδες) ήταν αυτοί που κρατούσαν τα ηνία και την επόμενη μέρα. Στην ουσία αυτό που άλλαξε ήταν οι τίτλοι ιδιοκτησίας του χωραφιού που λέγεται Ελλάδα. Η Τάξη επιβλήθηκε.

Στην πάλη των τάξεων όμως όλα συνεχίζονται. Κανένας αγώνας δε χάνεται παρά δίνει τη σειρά του στον επόμενο. Αυτή είναι μια αέναη κίνηση που θα συνεχίζεται μέχρι τη δικαίωση του ανθρώπου απέναντι στο σύστημα της τυραννίας του. Η συλλογική μνήμη μαρτυρά ότι κάθε φορά που ο λαός -οι προλετάριοι κολασμένοι της γης- βγαίνει στο προσκήνιο διεκδικώντας ζωή και ελευθερία, έρχεται αντιμέτωπος με την αιχμή του δόρατος του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, μια προαιώνια ιερή συμμαχία για τη διασφάλιση της εξουσιαστικής τάξης πραγμάτων, της οποίας το μόνο ουσιαστικό εργαλείο επιβολής ήταν ανέκαθεν η βία και η βαρβαρότητα..

Στη συλλογική συνείδηση αυτά τα γεγονότα έδρασαν καταλυτικά κατά τον επόμενο αιώνα, φέρνοντας την επαναστατική απόπειρα ένα βήμα κοντύτερα στην επιτυχία. Όμως ο δρόμος για την απόλυτη κατανόηση των κινδύνων μιας επαναστατικής απόπειρας, στον τόπο αυτό, ήταν στρωμένος με ακόμα περισσότερο αίμα για το λαό. Κι οι λαοί πάντα προσφέρουν απλόχερα το αίμα τους για τη συνέχιση της Ιστορίας.

Και η Ιστορία συνέχισε, η συλλογική μνήμη κρατήθηκε ζωντανή. Όπως, η συνείδηση της καταπίεσης γεννά εξέγερση έτσι και ο προλετάριος λαός στον τόπο αυτό εξεγέρθηκε πολλές φορές. Ήταν οι εθνικιστικοί πόλεμοι που τον έσυραν και του πρόσφεραν απλόχερα θάνατο, ήταν η εκμετάλλευση και ο εξευτελισμός προϊόν της αλαζονείας της εξουσίας που τότε ακόμα δεν ήξερε πως (ή δεν ήθελε) να διαχειρίζεται δημοκρατικοφανή προσχήματα. Ήταν ακόμα η άνθηση της ιδέας της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης που ως κεραυνός κατέκαιε την Ευρώπη από άκρη σε άκρη. Η φωτιά της ελπίδας για έναν ελεύθερο και ανεξούσιο κόσμο οργανωμένο στη βάση των αναγκών της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας που βρίσκονταν ανέκαθεν στο περιθώριο. Κιλελέρ 1910, Θεσσαλονίκη 1936, Αγρίνιο 1932, Καλαμάτα 1934, είναι μερικές μόνο στιγμές του κοινωνικού ταξικού πολέμου που γέννησαν τη συνείδηση στους προλετάριους στον ελλαδικό χώρο, ένωσαν τις διαδρομές τους με τις ανταρσίες του παρελθόντος και δημιούργησαν το μεγαλύτερο αντάρτικο στην παγκόσμια ιστορία λίγα χρόνια μετά, με 50.000 αντάρτικο στρατό και άλλες 50.000 εφεδρικό αντάρτικο σώμα. Η ουσία αυτού του αγώνα ήταν ότι ο λαός, για μια ακόμα φορά, απαίτησε βαθιές κοινωνικές τομές απέναντι σε ένα σύστημα οργανωμένης τυραννίας. Ότι οργανώθηκε κοινωνικά και πολίτικα για να τις πετύχει, ενώνοντας τις επιμέρους αρνήσεις σε ένα κοινό πλαίσιο πάλης. Ότι τα έθνη είναι ένα πλαστό δημιούργημα κοινωνικής περιστολής και ότι ακόμη οι λαοί δεν μπορούν και δεν πρέπει να περιμένουν τίποτα από εξουσιαστικές δομές παρά μόνο από την αντιεξουσιαστική αυτοοργάνωσή τους.

Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής όταν οι ντόπιοι καταπιεστές παρέδωσαν με ευχαρίστηση τα ηνία στους κατακτητές παζαρεύοντας ταυτόχρονα τη θέση τους στη νέα τάξη πραγμάτων, (πολλοί από αυτούς αξιώθηκαν μεταπολεμικά να γίνουν εφοπλιστές και βιομήχανοι εξαργυρώνοντας τον διαχρονικά παρασιτικό αντικοινωνικό τους ρόλο, ενώ άλλοι εξακολούθησαν να αποτελούν τα πολιτικά τζάκια της χώρας έστω και με άλλα ονόματα), ο λαός κατάφερε να οργανώσει αντίσταση. Μιλάμε φυσικά για το μέγιστο δημιούργημα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, παρόλα τα λάθη στις δομές τους απόρροια της έλλειψης εμπειρίας και βαθειάς κριτικής αντίληψης των πραγμάτων. Αυτό που μένει δεν είναι ότι οι εξεγερμένοι πίστεψαν στο εξουσιαστικό τερατούργημα του Μαρξ, τον συγκεντρωτικό κομμουνισμό και ότι αναγκαία δεν θα μπορούσαν να γευτούν τους καρπούς των προσπαθειών τους, αλλά ότι μας δίδαξαν ποια είναι η δύναμη του λαού όταν σαν μια γροθιά διεκδικεί ελευθερία και δικαιοσύνη. Ποια είναι η δύναμη του ανθρώπου που ακόμα και στην πιο σκληρή φυλακή και εξορία δεν αρνείται το δίκιο του και δεν μετανιώνει που έδωσε τη ζωή του για την ελευθερία του και την ελευθερία όλων. Δεν θα αναφερθώ εδώ καθόλου στο χαφιεδικό δημιούργημα του Ζέρβα που ανέβασαν οι Άγγλοι για τους δικούς τους λόγους στο βουνό με απειλές, εκβιασμούς και εξαγορά, ο οποίος ως αρχηγός του ΕΔΕΣ είχε συνάψει συμφωνίες ακόμα και με τους ναζί προκειμένου να πλήξει τον ΕΛΑΣ. 

Το τέλος κάθε ένδοξης ιστορίας αν δεν είναι η δικαίωση είναι εκ των πραγμάτων πικρό. Καζέρτα, Γιάλτα, Βάρκιζα. Οι γερμανοί ναζί φεύγουν, η απελευθέρωση όμως θα αργήσει πολύ. Δεκέμβρης ΄44, βομβαρδισμός της Αθήνας από τους Άγγλους για την προώθηση της μοναρχίας και τη διασφάλιση της υποτέλειας της απελευθερωμένης Ελλάδας. Ο Ελλάς του βουνού υπακούει στο Κόμμα και τη συνθήκη της Καζέρτας και δεν μπαίνει στην Αθήνα. Οι αγωνιστές του ΕΑΜ εκδιώκονται από την πρωτεύουσα κατασυκοφαντούμενοι. Λευκή τρομοκρατία, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Κάμερες δεν υπάρχουν ακόμα αλλά ο χαφιές είναι παντού... ποτέ δεν έφυγαν οι φασίστες. Άλλαξαν φρουρά. Και μετά τους άγγλους, οι Αμερικάνοι. Αφού το ΚΚΕ αφόπλισε το εξεγερτικό πνεύμα του λαού και πρόδωσε το αντάρτικο, ο Ζαχαριάδης τον καλεί στην πανωλεθρία. Όλοι περιμένουν τα σοβιετικά τανκς που πρόδωσαν την ισπανική επανάσταση μα αντί αυτού καταφθάνουν τα ναπάλμ των Αμερικάνων στην παγκόσμια πρεμιέρα τους στο Γράμμο και το Βίτσι. Ολοκληρωτική ήττα. Μα το δίκιο δεν καίγεται, θα στοιχειώνει από δω και στο εξής πάντα τους δρόμους των δικών τους πλέον χωριών και πόλεων, θα καίει και θα εκδικείται, θα γεννά και θα πληθαίνει, ως το επόμενο γύρισμα της ιστορίας που θα μας φέρει ξανά με προοπτική τη νίκη ενάντιά τους.

Οι νικητές οργάνωσαν το κράτος διένειμαν προνόμια στους ομοτράπεζούς τους και εκδίωξαν με τη μέγιστη σκληρότητα τον εσωτερικό εχθρό, τον προλετάριο λαό. 1950 Κορέα, με τους ισχυρούς η Ελλάς προχωρά στο αιματοκύλισμα του πλανήτη. 1961, εκλογές βίας και νοθείας, πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Λαμπράκη το 1963 στη Θεσσαλονίκη που οργάνωσε και εκτέλεσε το ακροδεξιό παρακράτος με τις ευλογίες του. Όμως ο λαός είναι πάλι παρών. Οι Αμερικάνοι τώρα αναγκάζονται να φέρουν τη χούντα, δοκιμασμένη η συνταγή της CIA σε μια σειρά δημοκρατίες της λατινικής Αμερικής και της Αφρικής αργότερα. Μόνο η δικτατορία μπορεί να εγγυηθεί την απρόσκοπτη συνέχιση της δημοκρατίας στην Ελλάδα αλλά και τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις της Αμερικής στην ανατολική μεσόγειο. Αναγκαία θυσία λόγο του εθνικού αδιεξόδου, η Κύπρος. Η δουλειά τελείωσε, επιστροφή στη δημοκρατία και τα κεφάλια μέσα.

Οι στρατιωτικοί παραδίδουν την εξουσία στους πολιτικούς, αυτοί μπορούν να εγγυηθούν την ομαλή πορεία της εθνικής οικονομίας προς τη διεθνή νομισματική ένωση. Ανήκομεν εις την δύσιν ομολογεί ο εθνάρχης. Κάποια στιγμή θα του πάρει το τιμόνι ο μπαμπάς του Τσίπρα. Η ελευθερία, η δημοκρατία, η εθνική ανεξαρτησία, η δικαιοσύνη είναι ζήτημα μόνιμου αγώνα θα μας πει. Οι βάσεις του νάτο όμως απλώνονται στα όρια της επικράτειας. Οι εναγκαλισμοί με τον Καντάφι και τον Αραφάτ θα γίνουν ζεϊμπέκικα στην αυλή του σουλτάνου και ο ελλαδικός πληθυσμός φακίρης πάνω σε δανεικά καρφιά. Εκσυγχρονισμός. Ολυμπιάδα, χρηματιστήριο, μεγάλα έργα, Έλενα Παπαρίζου και πογκρόμ εναντίον Αλβανών εργατών οι οποίοι σήκωσαν στις πλάτες τους την αγροτική ανάκαμψη και συνολικά την εθνική οικονομία. Ότι δεν κατάφεραν 10αιτιες μαστιγίου, το κατάφεραν 2 τετραετίες καρότο. Κοινωνική σήψη, ταύτιση του θύτη και του θύματος στο σημείο να μην διαφέρουν πουθενά πια. Αλλά ακόμα είμαστε εδώ, στις επάλξεις, αρνούμαστε να υπογράψουμε τις δηλώσεις μετανοίας της εποχής μας. Τα θέλουμε όλα και για όλους και θα το πετύχουμε ο κόσμος να χαλάσει.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.

Για να χτίσουμε το επαναστατικό κίνημα της εποχής μας, για να επιχειρήσουμε την έφοδο στον ουρανό χωρίς πλέον εξουσιαστικά βαρίδια, όπως την τελευταία φορά. Από την Ελλάδα σε κάθε γωνία του πλανήτη και το αντίστροφο. Ως την αναρχία.


ΥΓ. Ο μόνος στρατός στην υπηρεσία της κοινωνίας είναι οι ένοπλες λαϊκές πολιτοφυλακές και οι αναρχικοί πυρήνες άμεσης επαναστατικής δράσης.

ΥΓ2.  Η ολική άρνηση στράτευσης είναι ένα δημόσιο βήμα για την επαναστατική αφύπνιση κόντρα στην εθνική συμφιλίωση που δεξιοί και αριστεροί έχουν χύσει τόνους μελάνι και δηλητήριο για να πετύχουν. Η θέση των αρνητών στράτευσης είναι, με όλα τα μέσα, στον κοινωνικό ταξικό αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Όσων αφορά τα 6.000λιαρα, -μην με ενοχλείτε για τέτοια μικροποσά.

ΥΓ3. Η πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή σκοπό έχει να καταδείξει με ποιους έχουμε να κάνουμε, πως θα υπερασπιστούν τον κόσμο τους και πως θα αντιμετωπιστούμε, μιας και η γη που πατάμε έχει βασιλικούς τίτλους ιδιοκτησίας από το 1830 επικυρωμένους στην Αθήνα το Δεκέμβη του 1944, στο Γράμμο και το Βίτσι το 1949 και την πλατεία συντάγματος το 2012. Όσοι εξακολουθούν να προσβλέπουν στον δημοκρατικό διάλογο θα ξυπνήσουν τόσο άτσαλα όπως οι αγανακτισμένοι των πλατειών που παρασύρθηκαν από την αριστερή πλέμπα που προβοκατορολογεί, σαν πρόβατα στη σφαγή. Που αντί να ενθαρρύνει τον κόσμο να κατεβαίνει στο δρόμο με κονσερβοκούτια τον κατεβάζει με κατσαρόλες και κουταλοπίρουνα απέναντι σε πάνοπλους δολοφόνους. Ο φασισμός έρχεται για όλους. Καλά ξεμπερδέματα.

Κωνσταντίνος  Σώλος

Αγρίνιο 17-11-2014 


Το κείμενο της δήλωσης ολικής άρνησης στράτευσης που δημοσιεύτηκε το 2007 και ταχυδρομήθηκε στο στρατολογικό γραφείο Μεσολογγίου και στο κέντρο κατάταξης στη Λαμία μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://stekidask.blogspot.gr/2014/04/6_24.html

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ για πολιτική επίθεση στο Αγρίνιο

Πριν λίγες ημέρες σύντροφος-αναρχικός δέχτηκε επίθεση σε μπαρ της πόλης από δύο τραμπούκους-μέλη του εργατικού κέντρου (προσκείμενοι στη συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΜΕ).

Η αφορμή αυτής της  πολιτικής επίθεσης είναι η στάση του αντιεξουσιαστικού κινήματος και του συντρόφου συγκεκριμένα απέναντι στον τρόπο λειτουργίας του Ε.Κ.Αγρινίου. Η κομματική γραφειοκρατία που το λυμαίνεται φαίνεται πως έχει επιλέξει  να αντιπαρατίθεται με τους πολιτικούς της αντιπάλους με τραμπουκισμούς και συκοφαντίες.

Οφείλουμε να επισημάνουμε πως αυτές οι πρακτικές δεν είναι άγνωστες στο χώρο του κινήματος καθώς είναι ιστορικά γνωστές και οι προθέσεις αλλά και οι δράσεις αυτών που θεωρούν πως κατέχουν την ‘’επαναστατική αλήθεια’’.

 Εμείς, από την πλευρά μας αναρωτιόμαστε αν αυτές οι ενέργειες εκφράζουν τη γραμμή του ΠΑΜΕ ή είναι πρωτοβουλία κάποιων μελών του. Για να γίνουμε πιο σαφείς, αποδοκιμάζει το τοπικό ΚΚΕ αυτές τις πρακτικές ή επιλέγει να τις  στηρίξει ;

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ


Πρωτοβουλία Αναρχικών Αγρινίου