Eνημέρωση από την απεργιακή συγκέντρωση

http://paroksismos.squat.gr/

Την Τετάρτη (15/06) στις 10:00 στην κεντρική πλατεία έγινε κάλεσμα για συγκέντρωση από «αυτόοργανωμένους χώρους και συλλογικές από Αγρίνιο». 

Στην ιδία πλατεία είχε καλέσει και το ΠΑΜΕ (το οποίο στις 1/05 και στις 11/05 είχε προχωρήσει σε αποκλεισμό της πλατείας με το «έτσι θέλω» διώχνοντας από αυτήν οποιοδήποτε δεν συντασσόντων με την κομματική του γραμμή).  

Έτσι από τις 09:00 το πρωί άρχισε να μαζεύεται κόσμος κάνοντας προσυγκέντρωση στο Σιντριβάνι. Στις 09:30, περίπου 50 άτομα ανέβηκαν στην κεντρική πλατεία. Αυτή την φορά το ΠΑΜΕ άλλαξε συμπεριφορά μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στον αποκλεισμό των 50 αυτων ατόμων. Το μόνο που έκανε ήταν να δυναμώνει το volume από την μικροφωνική τους κάνοντας μια ανέλπιδη προσπάθεια να σκεπάσει τα γεμάτα παλμό συνθήματα του μπλοκ…

Η συγκέντρωση του μπλοκ που καλέστηκε από  τους «αυτόοργανωμένους χώρους και συλλογικές από Αγρίνιο» διήρκησε περίπου 2 ώρες κατά την διάρκεια των οποίων μοιράστηκαν εργατικές εφημερίδες και κείμενα, ενώ υπήρχαν αναρτημένα πανό που έγραφε «τα εργατικά ατυχήματα είναι δολοφονίες των αφεντικών» και "κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών- αντίσταση, αυτοοργανωση, αλληλεγγύη".

Οι Αγανακτισμένοι του Αγρινίου ήρθαν σιγα σιγα κατά τις 11:00. Σε ανακοίνωση τους τη προηγούμενη μερα έγραφαν: "Απευθύνουμε αγωνιστικό κάλεσμα σε όλους τους συμπολίτες μας να δώσουν δυναμικό παρόν στην αυριανή γενική απεργία και στην συγκέντρωση των «Αγανακτισμένων» του Αγρινίου, της οποίας το κεντρικό σύνθημα είναι «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ".

Αντί αυτού αρνήθηκαν να κατέβουν σε πορεία  και αρκέστηκαν να κρεμάσουν χαρτονάκια που έγραφαν «ουστ», «μας ξεγελάσατε» και «μας κοροϊδέψατε» κτλ…

15 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Κείμενο Βαγγέλη Σταθόπουλου

Αντί χρονικού η εκδικητικότητα των μηχανισμών σε τρίτο πρόσωπο

Στις 10 Απρίλη 2010, έπειτα από μία θεαματική σύλληψη, 6 αγωνιστές κατηγορούνται για συμμετοχή στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Οι σύντροφοι Νίκος Μαζιώτης, Κώστας Γουρνάς και Πόλα Ρούπα αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για την οργάνωση του Επαναστατικού Αγώνα. Οι σύντροφοι Χριστόφορος Κορτέσης, Σαράντος Νικητόπουλος και Βαγγέλης Σταθόπουλος αρνούνται τις κατηγορίες από την πρώτη στιγμή, υποστηρίζοντας ότι η δίωξη τους βασίζεται στην πολυετή συμμετοχή τους στους κοινωνικό-ταξικούς αγώνες, καθώς και στην πολιτική τους ένταξη στον αναρχικό χώρο. 

Επίσης βασικό στοιχείο της δίωξής τους είναι η ποινικοποίηση των πολιτικών και συντροφικών τους σχέσεων. Η υπόθεση παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις όταν δεκάδες σύντροφοι και φίλοι καλούνται να απολογηθούν σε γραφεία ειδικών εφετών ανακριτών. Τρανταχτή απόδειξη για την εκδικητικότητα των μηχανισμών αποτελεί η δίωξη της Μαρί Μπεραχά, συζύγου του Κώστα Γουρνά, που παραπέμπεται σε δίκη για συμμετοχή στην οργάνωση. Η ίδια εκδικητικότητα των μηχανισμών είναι αυτή που για ένα χρόνο κρατά τους 6 αγωνιστές σε διάφορες φυλακές και σε ειδικά καθεστώτα κράτησης. 

Με πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα τα υπόγεια της ΣΤ’ πτέρυγας Κορυδαλλού, που χρησιμοποιούνται και ως πειθαρχικά, στα οποία κρατούνται έως και σήμερα ο Κώστας Γουρνάς και ο Νίκος Μαζιώτης. Ωστόσο, ιδιαίτερη σημασία έχει να αναφέρουμε την αγωνιστική στάση των συντρόφων, οι οποίοι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις εντός των τειχών, ενώ ταυτόχρονα δε σταμάτησαν να διεκδικούν τα αυτονόητα και να τοποθετούνται δημόσια σε κοινωνικούς αγώνες τόσο για την υπόθεση τους όσο και για τα ίδια τα γεγονότα. 

Στις 5  Απριλίου 2011, έπειτα από 12 μήνες κράτησης, συγκαλείται το προκαθορισμένο συμβούλιο εφετών για να κρίνει την παράταση ή μη της προφυλάκισης των κατηγορούμενων για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα. Οι Π. Ρούπα, Ν. Μαζιώτης και Κ. Γουρνάς, μην αναγνωρίζοντας από την αρχή τη διαδικασία της σύλληψης και της φυλάκισής τους, αρνούνται να παραστούν στο Συμβούλιο.

Ενώ, οι Χ. Κορτέσης, Σ. Νικητόπουλος και Β. Σταθόπουλος παρουσιάστηκαν στο συμβούλιο και, υπερασπίζοντας ο καθένας από τη μεριά του αυτό που έλεγαν από την αρχή της σύλληψής τους, αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Η προβλεπόμενη δικαστική διαδικασία αποφάσισε ομόφωνα και αμετάκλητα την αποφυλάκισή τους και την αντικατάσταση της προσωρινής τους κράτησης με περιοριστικούς όρους. 

Ωστόσο, η εκδικητικότητα των μηχανισμών, που έχει αναδειχθεί σε όλο της το εύρος κατά τη διάρκεια αυτής της υπόθεσης, επανέρχεται στις 19 Μάη μέσω του Αρείου Πάγου. Για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά, ο Άρειος Πάγος ακυρώνει την ομόφωνη απόφαση του συμβουλίου και μεθοδεύει εκ νέου την προφυλάκιση των τριών συντρόφων.

Σε δεύτερο χρόνο έρχεται ο εισαγγελέας εφετών,χωρίς κανένα σκεπτικό και αγνοώντας όλες τις νομότυπες ημερομηνίες, να παγώσει το χρόνο ουσιαστικά καταργώντας τον, και παρατείνοντας την προφυλάκιση έτσι ώστε να γυρίσει πίσω στο καθεστώς, πριν από την δωδεκάμηνη απόφαση. Κατά αυτόν τον τρόπο, αυτό το νομικό πραξικόπημα διευρύνεται και θέτει τους συντρόφους σε μία κατάσταση ομηρίας, όπου ο ένας εισαγγελέας πετάει το μπαλάκι στον άλλον και έπειτα στο συμβούλιο στις 9 Ιούνη για να αποφασίσει για την τύχη των 3 συντρόφων. Εν τω μεταξύ, με αυτό το ανήκουστο καθεστώς που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι τρεις σύντροφοι κινδυνεύουν διαρκώς με επανα-προφυλάκιση!!!

Όταν όλα τα ψέματα δεν μπορούν,

όλες οι συνθηκολογήσεις δεν φτάνουν.

Ενάμιση μήνα μετά την οριστική και αμετάκλητη απόφαση του προκαθορισμένου συμβουλίου για την αποφυλάκισή μου με περιοριστικούς όρους, συμβαίνει το εξής παράδοξο. Αν και αμετάκλητη, η απόφαση του συμβουλίου προσβάλλεται από τον αρχι-εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ύστερα από υποδείξεις και πιέσεις εντός αλλά και μάλλον εκτός της χώρας.

Αυτή η μικρή δικτατορία, καταργώντας κάθε τεκμήριο αθωότητας, διευρύνεται για να παρατείνει την προφυλάκιση με διάφορες νουθεσίες και μ'ένα σκεπτικό ακατάληπτο, που με μαγικό τρόπο γυρνά τον χρόνο πίσω και επαναπροσδιορίζεται ανάλογα με τις ορέξεις και του κάθε δικαστικού υπαλλήλου. Γεγονός που θα μπορούσε να εκληφθεί ως κακόγουστο αστείο αλλά τελικά είναι μια θλιβερή πραγματικότητα, καθαρά εκδικητικού χαρακτήρα, και αυτό φαίνεται σε όλες τις αιτιολογίες. Είναι πρωτάκουστο ακόμα και στην αστική νομιμότητα να ανακαλείται μία αμετάκλητη απόφαση!

Αυτό το νομικό πραξικόπημα αποκαλύπτει ότι πλέον, χωρίς κανένα δισταγμό, όταν οι ίδιοι τους οι νόμοι δεν είναι αρκετοί τους ανασκευάζουν και τους καταπατούν με σκοπό να ικανοποιηθεί η εκδικητική μανία της κυριαρχίας και των μηχανισμών της, ώστε να καμφθεί η αγωνιστικότητα όσων δεν σκύβουν το κεφάλι. Κατά αυτό τον τρόπο, βρίσκομαι σε μια κατάσταση ομηρίας κάτω από ένα ιδιότυπο καθεστώς όπου ένα αυθαίρετο νομικό παρασκεύασμα απειλεί να με βάλει ξανά στην φυλακή αναζητώντας μια φόρμουλα για να το κάνει. Το πλαίσιο αυτού του άθλιου νομικού πραξικοπήματος χαρακτηρίζει το σκεπτικό της αποφυλάκισης μου ανεπαρκές. 

Δεν θα μπω σε καμία λογική τύπου καλοί και κακοί δικαστές, ούτε θα σχολιάσω αν ο μηχανισμός της δικαιοσύνης κάνει καλά ή κακά την δουλειά του. Έτσι κι αλλιώς, το δίκαιο δεν κρίνεται στα γραφεία των εισαγγελέων και στις δικαστικές αίθουσες. Το δίκαιο κρίνεται από την ιστορία και τους δρόμους. Δεν είναι ζήτημα των αγωνιστών να επικαλούνται τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ευαισθησίες μιας επίπλαστης αστικής νομιμότητας. Δουλειά των αγωνιστών είναι η ανατροπή του συστήματος, το οποίο στηρίζεται πάνω στην οργανωμένη βία των μηχανισμών και στην αδικία.

Αρκούμαι, λοιπόν, να πω πως ένα χρόνο που ήμουν στη φυλακή χωρίς κανένα στοιχείο δεν χρειάστηκαν κανένα επαρκές αιτιολογικό για να με κρατούν σε πτέρυγα ασφαλείας μέσα στα κολαστήρια. Επίσης, ένα χρόνο τώρα που πέρναγα από τα σύγχρονα έκτακτα στρατοδικεία ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο οι διώκτες μου να μου εξηγήσουν γιατί κρατούμαι. Ακόμα και αυτά που εμφάνισαν ως ενδείξεις μόνο γελοία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Αν καταδίκαζα μορφές αγώνα και στάσεις ζωής, θα είχα την ίδια αντιμετώπιση; Μήπως αν έσκυβα το κεφάλι μπροστά στις πιέσεις και αρνιόμουν τους συντρόφους, θα είχα την ίδια τύχη; Μήπως αν γινόμουν δηλωσίας κάτω από την απειλή μιας πολύχρονης φυλάκισης και δεν κρατούσα μια αξιοπρεπή αγωνιστική στάση μέσα στην φυλακή, δεν θα ήταν ευνοϊκότερη η αντιμετώπιση μου;

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν.

Αν δεν εναντιωνόμουν στο διαρκές έγκλημα που λέγεται κυριαρχία και γινόμουν πειθήνιο εργαλείο της, δεν θα έβλεπα ποτέ το κατώφλι μιας φυλακής. Το ότι είμαι αναρχικός και ποτέ δεν αρνήθηκα την πολιτική μου ταυτότητα, ότι υπερασπίστηκα τις πολιτικές και συντροφικές μου σχέσεις, όπως έχω επανειλημμένα πει από την αρχή μέχρι σήμερα, είναι τα βασικά στοιχεία για τη δίωξη μου. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση εξαίρεσης, τόσο στο πρόσωπο μου όσο και στα πρόσωπα των Κορτέση και Νικητόπουλου, ανοίγει έναν δρόμο πολύ επικίνδυνο. Αύριο μπορεί να είναι η Μ. Μπεραχά ή οποιοσδήποτε μπει στο στόχαστρο της εξουσίας και φυσικά αυτές οι μεθοδεύσεις αντανακλώνται σε ολόκληρη την κοινωνία. Εντάσσονται σε μια συνολική επίθεση ενάντια στις τάξεις των καταπιεσμένων και ειδικότερα ενάντια σε οποιονδήποτε το καθεστώς θεωρήσει ότι μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στα σχέδιά του. Αποτελεί ένα ακόμα σημείο μιας γενικότερης σκληρής πολιτικής που θέλει να τρομοκρατήσει την κοινωνία και να επιβάλλει τον φόβο, την παθητικότητα και την απομόνωση και προμηνύει το μέλλον που προετοιμάζουν σε όλους μας.

Τρομοκρατία είναι ο τρόπος που καθημερινά μας αναγκάζουν να ζούμε.

Σε μία χρονική περίοδο που κατακλύζεται από έντονα και αντιφατικά κοινωνικά φαινόμενα, η κρίση του πολιτικοοικονομικού συστήματος οδηγεί στην πλήρη διάλυση ενώ ταυτόχρονα νοηματοδοτεί και επιβάλλει την πλήρη αναδιάρθρωση του. Ίσως η παρομοίωση που θέλει την κοινωνία να είναι ένα καζάνι που βράζει, να αποτελεί σήμερα την πλέον σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα που εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης. Τα πάντα έχουν γίνει ρευστά και συνάμα οι μηχανισμοί του κράτους και του κεφαλαίου χάνουν την ευελιξία τους, επιλέγοντας αναγκαστικά μια αρτηριοσκληρωτική στάση. Μία ακόμα επίθεση με νέα μέτρα είναι προ των πυλών και διεξάγεται προς όλες τις κατευθύνσεις υπό την αιγίδα του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Τα νέα μέτρα που εφαρμόζονται κάνουν την πραγματικότητα ακόμα πιο σκληρή. Η κοινωνική πρόνοια που είναι πλέον ανέκδοτο με το οποίο δεν γελάει κανείς, οι περικοπές σε συντάξεις και επιδόματα, οι επιπλέον φόροι, το ειδικό καθεστώς που θέτει σε ομηρία τους συμβασιούχους και οι χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η στυγνή εκμετάλλευση παραδίδει τη σκυτάλη στο διευρυμένο κοινωνικό έλεγχο και την άγρια καταστολή. Τα παραδείγματα ποικίλουν: ο στρατός κατοχής στην Κερατέα, η απαγόρευση κυκλοφορίας και δημόσιων συναθροίσεων των αγροτών στις Σέρρες, η κήρυξη πολλών απεργιών ως παράνομων και καταχρηστικών, οι μεθοδεύσεις για το άσυλο και τα καινούργια νομοθετήματα για τις διαδηλώσεις είναι μερικά από αυτά. Παράλληλα, οι μητροπόλεις έχουν μετατραπεί σε στρατόπεδα όπου η αστυνομοκρατία είναι βασικό στοιχείο της καθημερινότητας. Οι άγρυπνοι φρουροί της αστικής δημοκρατίας παραμονεύουν σε κάθε γωνιά μιας πόλης όπου η ζωή δηλώνεται όλο και πιο έντονα ως απούσα. Τα τάγματα ασφαλείας μέσα σε αυτή την πραγματικότητα έχουν εξασφαλίσει μεγαλύτερη εξουσία. Πλέον, χωρίς κανένα πρόσχημα εφορμούν σε μαζικές διαδηλώσεις, όπως στην απεργία της 11ης Μαΐου με δεκάδες τραυματισμούς και τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό του Γιάννη Καυκά από τα ΜΑΤ, ενώ πλέον απροκάλυπτα δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τους φασίστες ως εφεδρική δύναμη της αστυνομίας για να εξυπηρετηθούν τα σχέδια του καθεστώτος. 

Σε τούτη την περίοδο, που μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας οδηγούνται στην εξαθλίωση, όπου ο φόβος της ανεργίας είναι  διαρκής απειλή και χρησιμοποιείται για να καθυποτάξει τους εργαζόμενους σε ένα αέναο αγώνα για επιβίωση, η ίδια η ζωή βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας. Ωστόσο οι συνεχιζόμενες πιέσεις μπορούν να ανατρέψουν το σκηνικό, να οδηγήσουν τελικά σε μια γενικευμένη κοινωνική έκρηξη και τα σχέδια των κυρίαρχων, που θέλουν να επιβάλλουν σιωπή νεκροταφείου, να πέσουν σαν ξερά φύλλα.

Χωρίς κανέναν ενδοιασμό πλέον, το καθεστώς είναι αναγκασμένο να διεξάγει ένα πόλεμο χτυπώντας οποιονδήποτε αντιστέκεται στην λογική της κυριαρχίας ή οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο δυναμικού αγώνα. Έτσι, το κράτος στοχεύει στην εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων, είτε πετώντας τους λάσπη μέσα από την κυρίαρχη προπαγάνδα και το θέαμα είτε κατασκευάζοντας βαριές κατηγορίες που επιφέρουν πολύχρονη φυλάκιση. Δε διστάζει να προχωρήσει ακόμα και στη φυσική τους εξόντωση χρησιμοποιώντας τους ένστολους φονιάδες του, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Αν όλο αυτό, λοιπόν, λέγεται δημοκρατία τότε η χούντα πως νοείται;

Περί εσωτερικού εχθρού

Σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, το καθεστώς αποσκοπεί να ανακόψει και να απομονώσει με οποιοδήποτε τρόπο το ριζοσπαστικό κίνημα, στοχεύοντας ιδιαίτερα στα πιο συγκρουσιακά του στοιχεία και συνθέτοντας το πλέγμα της κατασταλτικής μεθόδευσης. Δεκάδες αγωνιστές βρίσκονται στην φυλακή είτε βάσει μεθοδεύσεων είτε όχι. Ενώ, άνθρωποι που κατηγορούνται για ένοπλες οργανώσεις είναι σε ειδικές συνθήκες κράτησης σε πτέρυγες προστασίας. Η στοχευμένη επίθεση εναντίον των ενόπλων οργανώσεων έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των πολιτικών και συντροφικών σχέσεων. Και αυτό γιατί, χτυπώντας τον κοινωνικό τους περίγυρο φαίνονται απομονωμένες ή είναι ευκολότερο να πραγματωθεί η απομόνωσή τους. Όταν οι σχέσεις αυτές δεν υπάρχουν, κατασκευάζονται. 

Όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Χρήστου Πολίτη, που χωρίς κανένα στοιχείο κατηγορείται για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση ή ακόμα του συντρόφου Δημήτρη Μιχαήλ που κατηγορείται ως μέλος οργάνωσης για μια παιδική φιλία ή ακόμα και της Στέλλας Αντωνίου που διώκεται με βαρύτατες κατηγορίες για τις διαπροσωπικές της σχέσεις. Οι κατηγορίες που επιφέρουν ποινές πολύχρονης φυλάκισης χρησιμοποιούνται πολύ εύκολα, διευρύνοντας αυτό το κατασταλτικό πλέγμα. Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση του αναρχικού Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη ο οποίος ενώ συνελήφθη για απλή οπλοκατοχή, αδίκημα που διώκεται σε βαθμό πλημμελήματος, βρίσκεται στη φυλακή και διώκεται με βάση το νέο αντιτρομοκρατικό νόμο. 

Ένα ακόμα ατράνταχτο παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του αντιεξουσιαστή Σ. Σεϊσίδη που κατηγορήθηκε για μια ληστεία και επικηρύχτηκε με μεγάλο πόσο, πυροβολήθηκε σε κοντινή απόσταση από αστυνομικό με αποτέλεσμα να χάσει το πόδι του, δικάστηκε για αυτή την υπόθεση και αθωώθηκε πανηγυρικά. 'Η ακόμα, η φρονηματική δίωξη του Άρη Σειρηνίδη ο οποίος, παρόλο που κατηγορείται με γελοία στοιχεία , είναι παραπάνω από ένα χρόνο στη φυλακή.

Σε αυτή τη λογική τρομοκράτησης και παραδειγματισμού, εντάσσεται και η προσπάθεια εμπλοκής τριών συντρόφων στην υπόθεση εμπρησμού της Μαρφίν και του Ιανού,καθώς και η μαζική προσαγωγή 50 συντρόφων σε αφισοκόλληση ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις. Όλα αυτά καταγράφονται ενδεικτικά για να καταδείξουν αυτό που ήδη έχω αναφέρει: τη συνολική επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε ό,τι στέκεται εχθρικά απέναντι του και απειλεί τα σχέδια του. Δημιουργώντας ένα κλίμα τρομοκρατίας, χτυπά εκείνους που προτάσσουν και προσπαθούν να πραγματώσουν την ανατροπή του καθεστώτος και εναντιώνονται στην ειρηνική συνύπαρξη μαζί του.

Έχοντας παραμείνει ένα χρόνο στη φυλακή «ως επικίνδυνος για την κοινωνία», κατηγορούμενος ως μέλος της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, «ακράδαντο στοιχείο» για τη φυλάκιση μου είναι η πολυετής παρουσία μου στους κοινωνικό-ταξικούς αγώνες. Η ενεργή συμμετοχή μου σε μαθητικές διεκδικήσεις, όπως αυτές ενάντια στον νόμο Αρσένη, τα γεγονότα του ΑΣΕΠ το 1998, τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια για το Ιράκ και τη Σερβία όπως και σε δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις. Είμαι βέβαιος ότι πληρώνω την παρουσία μου σε εξεγερσιακά  γεγονότα όπως το Πολυτεχνείο του ’95 και τα Δεκεμβριανά του 2008. 

Η δραστηριοποίηση μου από μικρή ηλικία στον αναρχικό χώρο δεν έχει περάσει απαρατήρητη στις αρχές, όπως  κινήσεις ενάντια στις φυλακές και η συμμετοχή σε κινήματα αλληλεγγύης όπως εκείνο του ’98  για τον Νίκο Μαζιώτη καθώς και δεκάδων άλλων συντρόφων που βρέθηκαν στα κολαστήρια λόγω της ανατρεπτικής τους δράσης. Θεωρώ σίγουρο ότι η στάση που κράτησα ενάντια στις κρατικές δολοφονίες του αναρχικού Χριστόφορου Μαρίνου, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και το θάνατο του ένοπλου αντάρτη Λάμπρου Φούντα, με στοχοποιεί ακόμα περισσότερο.

Η εμπλοκή μου στην υπόθεση του E.A. δεν είναι καθόλου τυχαία. Προσπαθούν να μου αποδώσουν ρόλο στην οργάνωση ακριβώς λόγω της αντικαθεστωτικής μου δράσης και των πολιτικών μου σχέσεων. Εδώ οι αρχές έχουν ένα σημαντικό ατού,το ότι δε διατίθεμαι να αποκηρύξω τις πολιτικές και συντροφικές μου σχέσεις και αυτό το γνωρίζουν καλά διότι με τη στάση μου το έχω αποδείξει. Η υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα είναι άκρως πολιτική και το πολιτικό της διακύβευμα πολύ μεγάλο. Γι' αυτό και η εκδικητικότητα των αρχών σε αυτή, είτε στα μέλη της οργάνωσης είτε σε όσους προσπαθούν να τους εμπλέξουν, εμφανίζεται με τέτοιο μένος. 

Παρόλη την πολλαπλότητα και την διαφορετικότητα των επιλογών μέσα στους αγώνες, οι αγωνιστές μοιράζονται τα οράματα για ένα διαφορετικό αύριο και για την ανατροπή αυτού του γερασμένου κόσμου που καθημερινά τρέφεται με τις σάρκες του. Οι σύντροφοι του Ε.Α. είναι εδώ και χρόνια ταγμένοι στον αγώνα, και όχι μόνο στον ένοπλο, και τούτο είναι αναμφισβήτητο. Το έχουν αποδείξει με την χρόνια συμμετοχή τους σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και σε κινηματικές διαδικασίες.

Όπως έχω κάνει ξεκάθαρο από την αρχή της σύλληψής μου, από τη δική μου μεριά είναι απαράδεκτο να αναφέρομαι στην υπόθεση δίχως την αναφορά σε ανθρώπους που είναι αγωνιστές, πόσο μάλλον στην ίδια υπόθεση. Στην τελική, σε αυτήν την υπόθεση δεν με έμπλεξαν οι σύντροφοι αλλά το κράτος και οι λακέδες του. Είμαι υποχρεωμένος να παραδεχτώ ότι η συντροφικότητα είναι για μένα αδιαπραγμάτευτη και ότι ο αγώνας για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση είναι ένας αγώνας ζωής ενάντια στον οργανωμένο θάνατο που επιβάλλει η κυριαρχία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ Ε.Α.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Βαγγέλης Σταθόπουλος

Κείμενο της αντιφασιστικης συνελευσης αγρινιου

ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ – ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ

Ενάντια στο κράτος και το παρακράτος να συλλογικοποιήσουμε τους αγώνες μας.

Ο Δεκέμβρης ως ένας καταιγισμός αρνήσεων θρυμμάτισε την εικόνα της συναίνεσης και της υποταγής στο κοινωνικό συμβόλαιο, δε ζήτησε τίποτα παρά μόνο εκδήλωσε μια κοινωνική δυναμική, εν δυνάμει ανατρεπτική. Ανατρεπτική στο σημείο όπου τη σύγκρουση και την οργή (όπως εκφράστηκαν με την καταστροφή των συμβόλων της κυριαρχίας) διαδέχτηκε το χτίσιμο δομών και διαδικασιών σε μια προοπτική αδιαμεσολάβητου, οργανωμένου από τα κάτω, συλλογικού κοινωνικού αγώνα.

Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, ως απότοκο των διαδικασιών αυτοοργάνωσης και άμεσης δράσης -που τέθηκαν στο δημόσιο διάλογο με όρους ρηξιακούς και ανταγωνιστικούς ως προς την κυριαρχία- σε κάθε γωνιά της χώρας αναδύθηκε μια τέτοια δυναμική και στήθηκαν δεκάδες αυτοοργανωμένα κοινωνικά εγχειρήματα και καταλήψεις.

Αυτό το κοινωνικό έδαφος που απελευθερώθηκε με την εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε σημείο αιχμής των κατασταλτικών μεθοδεύσεων του κράτους. Τα χτυπήματα σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και καταλήψεις από τους κρατικούς και παρακρατικούς δολοφόνους εντείνονται και συμπληρώνουν το πάζλ της καταστολής μαζί με τις εκατοντάδες συλλήψεις στο σωρό που πραγματοποιούνται σε διαδηλώσεις, τις φυλακίσεις αγωνιστών με κατασκευασμένα κατηγορητήρια, την ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων και φυσικά τη λάσπη των ΜΜΕ που πλέον είναι πασιφανής ο εντεταλμένος τους ρόλος.

Χτυπώντας το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι του αγώνα το κράτος στοχεύει συνολικά την κοινωνία, αποσκοπώντας να ¨ξεδοντιάσει¨ τους αγώνες και να θάψει την παρακαταθήκη της σύγκρουσης στη βάση των θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Κι αυτό στο φόντο της οικονομικής κρίσης η όποια την περίοδο εκείνη ήταν προ των πυλών.

Μνημόνιο, διεθνής επιτήρηση, λιτότητα... ή αλλιώς

η πιο σφοδρή επίθεση κράτους και αφεντικών συνολικά στην κοινωνία

Η γενικευμένη εξαθλίωση στην οποία οδηγούνται πλατιά στρώματα της κοινωνίας είναι το αποτέλεσμα της ληστρικής και εκμεταλλευτικής πολίτικης κράτους και αφεντικών, που στρώθηκε πάνω στο έδαφος της απάθειας και των κοινωνικών διαχωρισμών, τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια, όπου διαπράττονται διαρκώς σκηνές του πολέμου της εξουσίας απέναντι στην κοινωνία. Το προσωπικό βόλεμα, οι πελατειακές στρατιές των κομμάτων, το γλείψιμο, τα ρουσφέτια και άλλα τόσα, που όλοι γνωρίζουμε, δεν μπορούσε παρά να μας οδηγήσουν σε αυτό το τέλμα. Όπως λέει και ο λαός, όταν η αρκούδα χορεύει στον κήπο σου σύντομα θα μπει και στο σπίτι σου. Δε θεώρησε ποτέ η κοινωνία δικούς της τους αγώνες άλλων κομματιών για αξιοπρέπεια. Έτσι λοιπόν σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σιωπή της, που εξαγοράζονταν με θέσεις και υποσχέσεις για βόλεμα και ευημερία από τη λεηλασία των ¨άλλων¨.

Η σημερινή κρίση λοιπόν είναι η συνέχιση της λεηλατικής επέλασης κράτους – κεφαλαίου που τα τελευταία 30 χρόνια διέλυσε κάθε κοινωνική πρόνοια, έκανε πλιάτσικο στα ασφαλιστικά ταμεία και συνολικά στο δημόσιο πλούτο, κατάργησε τα δικαιώματα των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ρήμαξε τους αγρότες και την παιδεία, λεηλάτησε και κατέστρεψε δάση, βουνά, λίμνες, ποτάμια, θάλασσες και έστησε ένα πλέγμα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας από μεγαλοεπιχειρηματίες, δικαστές, πολιτικούς και αστυνομικούς για να καλύπτει κάθε έγκλημά τους. Ένας ολόκληρος υπόκοσμος από θεσμικούς παράγοντες που στήθηκε από τα κόμματα εξουσίας και τους ελεγχόμενους από αυτά θεσμούς/μηχανισμούς (αστυνομία, δικαιοσύνη) που λεηλάτησαν τα πάντα.

Σήμερα στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης και σύγχρονα απαρτχάιντ. Εξαπολύουν μικτά τάγματα εφόδου από ναζιστές και μπάτσους σε καθημερινά πογκρόμ εναντίον μεταναστών και επιθέσεις σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και καταλήψεις.

Η ολομέτωπη επίθεση των κυρίαρχων με πρόσχημα την οικονομική κρίση σπρώχνει χιλιάδες νεολαίους και προλετάριους, ντόπιους και μετανάστες, σε συνθήκες γενικευμένης φτώχειας και εξαθλίωσης. Η αγανάκτηση μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ένα πόλεμο ¨όλων εναντίον όλων¨ οδηγώντας στον αλληλοσπαραγμό των καταπιεσμένων.

Αυτή η συνθήκη ευνοεί μόνο τους κυρίαρχους καθώς τους φέρνει σε προνομιακή θέση προκειμένου να πετσοκόψουν την όποια αντίσταση και δράση ενάντιά τους, μεταφέροντάς την στο πεδίο της σύγκρουσης ακραίων ομάδων και με φόντο την τυφλή βία.

Το σκοπό αυτόν εξυπηρετούν οι διάφορες φασιστικές οργανώσεις συνεπικουρούμενες από την αστυνομία και προωθούμενες από τα ΜΜΕ. Η εγκληματική τους πρόταση, που αποσκοπεί στο να ξυπνήσει αγελαία ένστικτα στο υποπρολεταριάτο, στην ουσία αποτυπώνεται στη φράση: πόλεμο στους εξαθλιωμένους, όχι στην εξαθλίωση.

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός είναι το απαύγασμα της κοινωνικής αποσύνθεσης, του ατομικισμού, του ιδιωτικού συμφέροντος και της ιδιοκτησίας. Όλα αυτά τα χρόνια και με ποικίλους τρόπους, η εξουσία μέσα από τα διάφορα μοντέλα συμπεριφοράς (life style) προάγει τον υπέρμετρο εγωισμό και υποδαυλίζει το ρατσιστικό ιδεολόγημα και τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά. Προωθεί το μύθευμα περί υπεροχής μιας μερίδας των καταπεσμένων απέναντι σε μια άλλη.

Ο κοινωνικός αλληλοσπαραγμός είναι η μόνη τους ελπίδα. Στον αντίποδα η αντίσταση στον ολοκληρωτισμό του κρατικού – καπιταλιστικού συστήματος μέσα από την ¨από τα κάτω¨ οργάνωση του αγώνα και η αλληλεγγύη στους απόκληρους αυτού του κόσμου και σε όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στην τυραννία είναι ο μόνος δρόμος για την καθολική ανατροπή τους.

Όταν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του καθεστώτος ενορχηστρώνουν τη ρατσιστική βία και την υστερία

(η περίπτωση της Ηγουμενίτσας)

Τους τελευταίους δύο μήνες στην Ηγουμενίτσα ένα συνονθύλευμα πολιτικών λαμογιών ΛΑΟΣ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και τραμπούκων της Χρυσής Αυγής εκμεταλλευόμενοι το γενικότερο κλίμα οικονομικής τρομοκρατίας και εξαθλίωσης εντείνει την προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας καλλιεργώντας ξενοφοβικές αντιλήψεις και αγελαία ένστικτα.  

Τα τρία κόμματα μαζί με ένα κομμάτι από τους πολίτες προώθησαν την άποψη της εκδίωξης των μεταναστών της περιοχής δημιουργώντας την  «Επιτροπή αγώνα για να γίνει η Ηγουμενίτσα μία ανθρώπινη πόλη».

Κάπως έτσι φτάσαμε στην τρίτη δράση της επιτροπής, στις 3 Μαΐου με συγκέντρωση-κατάληψη του λιμανιού της Ηγουμενίτσας στην οποία συμμετείχαν 400-500 άτομα με συνοδεία 7 διμοιριών από ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και ασφαλίτες. Την ώρα της συγκέντρωσης σύντροφοι παρακολουθούσαν τις εξελίξεις παίζοντας ποδόσφαιρο μαζί με τους μετανάστες. Κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα γνωστό φασιστοειδές χαιρέτησε ναζιστικά και άτομα της συγκέντρωσης έριξαν 1 καπνογόνο και δύο κροτίδες με σκοπό να προκαλέσουν τους μετανάστες ενώ η μόνη αντίδραση των μεταναστών ήταν να χειροκροτήσουν και να σχηματίσουν το σήμα της νίκης με τα δάχτυλά τους. Κατόπιν ξεχώρισαν από το πλήθος των συγκεντρωμένων και μπροστά από τα ΜΑΤ 7 με 8 άτομα τα οποία άρχισαν να πετροβολούν τους μετανάστες με αποτέλεσμα να ανταποδώσουν και να δοθεί η τέλεια αφορμή για να επέμβουν τα ΜΑΤ, κι έτσι να δικαιολογηθεί η παρουσία τους.  

Ακολούθησαν 4-5 ώρες με πετροπόλεμο, οδοφράγματα και καταιγισμό δακρυγόνων και χημικών από τα ΜΑΤ. Τα δακρυγόνα δεν σταμάτησαν να πέφτουν καλύπτοντας το βουνό με ένα άσπρο πέπλο καπνού. Μεταξύ άλλων υπήρξαν αρκετοί τραυματισμοί από δακρυγόνα που τα ΜΑΤ εκτόξευαν ως συνήθως σε ευθεία γραμμή. Τελικά, οι διμοιρίες αποχώρησαν κι έληξαν οι συγκρούσεις γύρω στις 12 το βράδυ. 

Την επόμενη μέρα  κυκλοφόρησαν διάφορες ψευδείς φήμες από αχυράνθρωπους και ρουφιάνους δημοσιογράφους που στοχοποιούσαν τους συντρόφους στην Ηγουμενίτσα. Με πρόσχημα αυτές τις φήμες 7 άτομα μπουκάρουν στο κυλικείο του ΤΕΙ Ηγουμενίτσας, φωνάζοντας το σύνθημα: αίμα τιμή χρυσή αυγή, και επιτίθενται σε 3 συντρόφους και 1 συντρόφισσα, που βρίσκονταν εκείνη την ώρα εκεί απειλώντας τους, ζητώντας τους να κόψουνε τις επαφές με τους μετανάστες ενώ ξυλοκόπησαν  έναν από αυτούς.

Οι σύντροφοι σε ανακοίνωσή τους επισημαίνουν:

«Είναι γεγονός πια πως οι μετανάστες, είναι τα εξιλαστήρια θύματα αυτής της συγκυρίας  (οικονομικής και πολιτικής) που βιώνουν οι σύγχρονες καπιταλιστικές χώρες, εξαιτίας της υπέρ-συσσώρευσης  πλούτου του κεφαλαίου και της γενικότερης κοινωνικής κρίσης και ανισότητας που έχει προκύψει. Για ακόμα μία φορά, σε άλλη μία πτυχή της ζωής μας, κοινά συμφέροντα κράτους-κεφαλαίου μας φέρνουν αντιμέτωπους με ένα καρτέλ πολιτικών, επιχειρηματιών, παρακρατικών και δημοσιογράφων που παρουσιάζουν τους μετανάστες  ως υπαίτιους της κρίσης αποκρύπτοντας τον πραγματικό εχθρό και αποπροσανατολίζοντας το ντόπιο πληθυσμό από την συμμετοχή του στην όξυνση του κοινωνικού - ταξικού αγώνα. Πιστοί στη λογική του διαίρει και βασίλευε, προωθούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό, δημιουργώντας διαχωρισμούς και εχθρότητες ανάμεσα σε κομμάτια της κοινωνίας που υφίστανται την ίδια μορφή εκμετάλλευσης σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Στην Ηγουμενίτσα, η καταλήστευση της κοινωνίας από τους τοπικούς φορείς εξουσίας περνάει απαρατήρητη, όταν οι μετανάστες μετατρέπονται σε εγκληματίες για την κλοπή μιας κότας ή μιας κατσίκας ενώ παράλληλα κομπίνες των πολιτικών παραγόντων θάβονται κάτω από το ρατσιστικό παραλήρημα. Όπως τα τιμολόγια δημάρχων και παρατρεχάμενων για μπουζοκογλέντια χρεωμένα στο δήμο, τα φαγωμένα λεφτά για κατασκευή παγοδρομίου, οι φαγωμένες επιχορηγήσεις για κατασκευή Φοιτητικής Εστίας, λεφτά που όλοι μας πληρώνουμε.

Εμείς από τη πλευρά μας δεν πρόκειται να σταματήσουμε να αναδεικνύουμε το θέμα των μεταναστών στην Ηγουμενίτσα, μακριά από κομματικά συμφέροντα και ιδιοτέλειες αντιλαμβανόμενοι ότι το μεταναστευτικό είναι ένα δύσκολο ζήτημα. Χωρίς να εθελοτυφλούμε και χωρίς να έχουμε την πεποίθηση ότι το σύνολο της κοινωνίας της Ηγουμενίτσας αποτελείται από φασίστες και μόνο αλλά και από ανθρώπους που όντως αντιμετωπίζουν προβλήματα από όλη αυτή τη κατάσταση και αναζητούν λύσεις.»

Για τα τελευταία γεγονότα οργανωμένης παρακρατικής ρατσιστικής βίας, στο κέντρο της Αθήνας

Την τετάρτη 11 Μάη, ήμερα Γενικής Απεργίας, στo κέντρο της Αθήνα οι κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους επιτέθηκαν  στην απεργιακή πορεία με εμμονή κυρίως στα ανεξάρτητα και ακηδεμόνευτα μπλοκ, ασκώντας κτηνώδη βία. Άγριοι ξυλοδαρμοί, δολοφονικά χτυπήματα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, συλλήψεις, αιμόφυρτοι και τραυματισμένοι διαδηλωτές. Από αυτή την επίθεση, ο Γιάννης Κ. από το μπλοκ της Συνέλευσης Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης/Πατησίων, τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε με ΕΚΑΒ στο χειρουργείο του νοσοκομείου Νίκαιας σε προθανάτια κατάσταση, με σοβαρό επισκληρίδιο αιμάτωμα και κατάγματα στο κρανίο. Τώρα ο Γιάννης Κ. νοσηλεύεται διασωληνωμένος στην εντατική.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 10 Μάη, ο 44χρονος Μανώλης Καντάρης δέχεται δολοφονική επίθεση με μαχαιριές με αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατό του, στη συμβολή των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Ηπείρου, στην Αθήνα. Αιτία της επίθεσης, πιθανώς υπήρξε η προσπάθεια αφαίρεσης της τσάντας που βαστούσε στο χέρι του.

Η δολοφονική αυτή ενέργεια είναι συνέπεια της όλο ένα και αυξανόμενης ανέχειας, φτώχειας και εξαθλίωσης που επικρατεί σε διάφορες συνοικίες του κέντρου της μητρόπολης και αλλού, όπου το κράτος δημιουργεί τα διάφορα γκέτο. Εκεί όπου άνθρωποι ακόμα και μικρά παιδιά στοιβάζονται ως υπάνθρωποι σε χώρους με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής, χωρίς νερό ή αποχετεύσεις και αφημένοι στις καιρικές συνθήκες.

Η αξιοπρέπεια δεν είναι σχετική ή μερική έννοια, όταν άνθρωποι εξωθούνται στην εξαθλίωση είναι ευθύνη όλων η αντιμετώπιση της. Αντίθετα το να τους ¨ξεφορτωθούμε¨ για να είμαστε καλά μετά, πέρα από ανυπόστατο είναι βαθιά χυδαίο -επινοημένο από τα πιο μισάνθρωπα μυαλά- και εγκληματικό.

Αμέσως μετά το περιστατικό, διάφορα φασιστοειδή κυρίως από την παρακρατική εθνικιστική οργάνωση χρυσή αυγή, άρχισαν μια νεκρολόγια διεκδικώντας ηγετική θέση στον κοινωνικό αναβρασμό. Που ευλόγα γεννιέται στους κατοίκους από το ομολογουμένως άθλιο περιβάλλον στο οποίο αναγκάζονται να επιβιώνουν ντόπιοι και μετανάστες.

Παράλληλα ο δήμαρχος της Αθήνας, μέσα από δηλώσεις, προτρέπει τους μετανάστες χωρίς χαρτιά «να γυρίσουν σπίτια τους», δίνοντας έτσι το έναυσμα για μαζικά πογκρόμ εναντίων των μεταναστών. Το επόμενο χρονικό διάστημα ένα συνονθύλευμα οργανωμένων φασιστών και «αγανακτισμένων πολιτών», με τη συνδρομή των αστυνομικών δυνάμεων, προβαίνουν σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών με αποτέλεσμα τον τραυματισμό δεκάδων μεταναστών και τη δολοφονία ενός μπαγκλαντεσιανού, από τις μαχαιριές δύο ασπόνδυλων.

Ενώ εκδηλώνονται συνδυασμένες επιθέσεις διμοιριών και φασιστών διαδοχικά κατά των καταλήψεων Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά και Βίλα Αμαλίας (Αχαρνών & Χέυδεν), οι οποίες αποκρούονται επιτυχώς από συντρόφισσες και συντρόφους.

Κάποιοι, λοιπόν, επιδιώκουν με κάθε τρόπο να διαιωνίσουν αυτή την κατάσταση. Αυτοί οι «κάποιοι» δεν είναι άλλοι από οργανωμένους φασίστες, πλαισιωμένοι από ένα ασαφές νεφέλωμα εθνικοφρονούντων κατοίκων και καταστηματαρχών, μπράβων και νταβάδων, σε συνδυασμό με φαιδρές προσωπικότητες του δεξιού πολιτικού παρασκηνίου.

Αυτοί, λοιπόν, οι «κάποιοι» που άλλοτε πυροβολούν και μαχαιρώνουν «για την πατρίδα που βάλλεται» και άλλοτε αυτοανακηρύσσονται υπερασπιστές των «φτωχών πλην τίμιων ελλήνων», είναι που θέλουν να στρέψουν τους ντόπιους με κάθε τρόπο εναντίον των μεταναστών.

Οι γειτονιές του πολυεθνικού προλεταριάτου στην Αθήνα, την Ηγουμενίτσα, την Πάτρα, την Άρτα και αλλού, μετατρέπονται σε πεδία όπου εκδηλώνεται η ρατσιστική και κατασταλτική πολιτική του κράτους και σε τόπους όπου συναντιούνται οι κοινές επιδιώξεις του κράτους και των αφεντικών με τις εθνοκυριαρχικές φαντασιώσεις των φασιστών. Με λίγα λόγια το ένα χέρι νίβει το άλλο…

Όλος αυτός ο αναβρασμός είναι απόρροια της λογικής του παραλόγου ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τις συνέπειες της αντιαθρώπινης στρατηγικής του. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλαβαίνει κάποιος ότι το «έγκλημα» δεν εδράζεται σε «εθνικά» ή «φυλετικά» DNA αλλά σε κοινωνικά αίτια. Το υπάρχον σύστημα είναι του δημιουργεί περιοχές και συνθήκες εξαθλίωσης. Το υπάρχον σύστημα είναι που δημιουργεί τους πολέμους, την φτώχεια, την ανέχεια και αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τις εστίες τους για να περιπλανηθούν στον «παράδεισο» της ευρωπαϊκής βαρβαρότητας. Οι κρατικοί μηχανισμοί, ενώ θέλουν να παρουσιαστούν σαν εγγυητές της κοινωνικής ειρήνης, δεν είναι τίποτα άλλο από μηχανισμούς φίμωσης κάθε φωνής αμφισβήτησης και καταστολής κάθε πράξης αντίστασης.

Σημαντική, από άποψη συμβολισμού, είναι η χειρονομία της χήρας του Μ. Καντάρη να επιστρέψει τα λουλούδια που της έστειλε ο αρχηγός της φασιστικής «Χρυσής Αυγής», δείχνοντας στην κοινωνία ποιος είναι ο ρόλος των σύγχρονων ταγματασφαλιτών σε αυτήν την τραγωδία.

Οι αθηναϊκές νύχτες των κρυστάλλων είναι ένα γεγονός, το αυγό του φιδιού έχει εκκολαφτεί -τόσα χρόνια- στη ζεστή αγκαλιά του κράτους και τώρα που οι αστυνομίες καταφανέστατα υιοθετούν τον πραγματικό και μόνο τους ρόλο κάθε συνδρομή στο κρατικό σφαγείο καλύπτεται κάτω από την ελληνική σημαία στον πόλεμο ενάντια στον εσωτερικό εχθρό.

Η εθνική ομοψυχία στάζει ανθρώπινο αίμα, οι καταπιεσμένοι δεν έχουνε πατρίδα. 

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών ενάντια στη φτώχεια, το φόβο, τον κοινωνικό κανιβαλισμό

και περιφρούρηση απέναντι στη ρατσιστική βία και τις φασιστικές επιθέσεις.

Η ολομέτωπη επίθεση κράτους και αφεντικών που σαρώνει κοινωνικά ¨κεκτημένα¨ από όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής πρέπει να βρει ανάχωμα όλους όσοι θίγονται πολλαπλά από τις επιταγές της κυριαρχίας. Οι ξένοι εργάτες τη δεκαετία του ’90 ήταν παράγοντας της αγροτικής ανάπτυξης, σήμερα προβάλλονται από την καθεστωτική προπαγάνδα ως μήτρα όλων των κακών. Και η πιο κόντη μνήμη μπορεί να καταλάβει την προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας προκειμένου να μη στραφεί στον πραγματικό εχθρό, την εξουσία. Αυτός ακριβώς είναι και ο ρόλος των φασιστών, γι αυτό είναι εχθροί της κοινωνίας, συνοδοιπόροι της κρατικής καταστολής και συνένοχοί τους.

Η αυτοοργάνωση των ίδιων των μεταναστών και ο κοινός αγώνας μαζί τους, για αξιοπρέπεια και ελευθερία, θα γίνει η ταφόπλακα του κράτους και των αφεντικών. Οι μετανάστες δεν είναι φίλοι μας, δεν αξίζουν τον οίκτο μας, είναι άνθρωποι που αγωνίζονται για αξιοπρέπεια, κατατρεγμένοι και καταπιεσμένοι από την εξουσία όπως και οι ντόπιοι προλετάριοι. Η καταπίεση δεν έχει πατρίδα, παρά μόνο αυτούς που την επιβάλλουν και αυτούς που την υπόκεινται.

Οι ξένοι εργάτες είναι τα ταξικά μας αδέλφια στον πόλεμο ενάντια στο κρατος και τα αφεντικά.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

1 χρόνος κατάληψη apertus (3ήμερο εκδηλώσεων)

3μέρο εκδηλώσεων

2-3-4 Ιουνίου

Πέμπτη 2/06, 20:00

(στο χώρο της κατάληψης)

Συζήτηση από την Αντιφασιστική συνέλευση Αγρινίου: «Ο ρόλος των παρακρατικών ακροδεξιών οργανώσεων στα τελευταία γεγονότα κοινωνικού κανιβαλισμού»

Ενημέρωση από την κατάληψη Κελί Ελευθερίας στην Ηγουμενίτσα για το ρατσιστικό πογκρόμ κατά των μεταναστών στην περιοχή τους.

Παρασκευή 3/06, 20:00

(στο χώρο της κατάληψης)

Προβολή Βίντεο: Ένας χρόνος Apertus

Συζήτηση: «Οι καταλήψεις ως απελευθερωτικά εγχειρήματα μέσα στην πόλη και η προσπάθεια καταστολή τους»

Ενημέρωση από συντρόφους/ισσες από την κατάληψη Μαραγκοπούλειο στην Πάτρα για την κατασταλτική επιχείρηση στην κατάληψη το Δεκέμβρη 2010

Σαββάτο 4/06, 20:00

(στην πλατεία Δημάδη)

Κουκλοθέατρο

«Τενεκεδούπολη-Κουρδιστάν»

Από το Κου(κου)λοθέατρο της κατάληψης Αντιβίωσης στα Γιάννενα

Συναυλία

STRAITJACKET FIT (Πάτρα)

JAVASPA (Θεσσαλονίκη)

AMOK (Αγρίνιο)

apertus.squat.gr

KEIMENO ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ»

ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Η επικείμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που έχει δρομολογήσει η οικονομική και πολιτική ελίτ σε συνεργασία με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, θα είναι η πρώτη ομολογία της αδυναμίας διαχείρισης του χρέους και ανακοπής της συνεχώς αυξάνουσας δυναμικής του. Αποτελεί μέρος ενός φιλόδοξου σχεδίου ελεγχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας προς αποφυγή ενός εκρηκτικού σκασίματος της φούσκας του χρέους, το οποίο θα επιφέρει ανυπολόγιστες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες στο εσωτερικό της χώρας και αλυσιδωτές αντιδράσεις σε άλλες ευρωπαϊκές. Στις συνέπειες αυτές θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε την πυροδότηση μιας νέας ανεξέλεγκτης χρηματοπιστωτικής κρίσης παγκοσμίων διαστάσεων, που θα επαναφέρει στην επιφάνεια όλη τη σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος καθώς και μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές.

Την πρώτη πράξη αυτού του σχεδίου ελεγχόμενης πτώχευσης -ενός σχεδίου μάταιου λόγω της δυναμικής της δομικής κρίσης του συστήματος- τη ζήσαμε πριν ένα χρόνο με την υπαγωγή της Ελλάδας υπό την εξουσία της υπερεθνικής ελίτ και των οικονομικοπολιτικών της μηχανισμών –το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ- και την υπογραφή του μνημονίου. Με τη σύμβαση αυτή στην ουσία το ελληνικό κράτος τιτλοποίησε ένα παλιό του χρέος που μέχρι τότε βρισκόταν στον αέρα, καθιστώντας αδύνατη την αθέτηση πληρωμών γι’ αυτό ενώ παράλληλα υποθήκευσε όλη την περιουσία και τον πλούτο της χώρας.

Όμως το μνημόνιο δείχνει ότι η ελληνική κυβέρνηση και η οικονομική ελίτ βλέπουν πολύ μακριά. Με αυτή τη σύμβαση –που κυριολεκτικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πράξη εσχάτης προδοσίας προς τον ελληνικό λαό και γι’ αυτό θα δικαστεί τόσο ο Παπανδρέου όσο και η κυβέρνηση του συνολικά από την ελληνική κοινωνία-, εξασφαλίστηκε πως σε μια μεγάλη κοινωνική εξέγερση, που είναι σίγουρο ότι θα γίνει και μάλιστα στο άμεσο μέλλον, και στο ενδεχόμενο να έχει αυτή ως πολιτικό επακόλουθο το σχηματισμό κάποιας κυβέρνησης “λαϊκής ενότητας”- πρόκειται για ένα πιθανό σενάριο αφού μια τέτοιου είδους κυβέρνηση μπορεί να σχηματιστεί ως το ύστατο μέσο επαναφοράς στην ομαλότητα μιας εξεγερμένης χώρας και αποτροπής μιας πραγματικής κοινωνικής επανάστασης-, δεν θα υπάρχει η δυνατότητα μονομερούς αθέτησης του χρέους από τη μεριά του οφειλέτη.

Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε σύγκρουση μετωπική με την ελίτ η οποία θα διεκδικούσε με κάθε μέσο τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της ως πιστωτής, για τα οποία δικαιώματα έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση υπογράφοντας το μνημόνιο με το αίμα του ελληνικού λαού και την έξοδο της χώρας από την οικονομία της αγοράς.

Επόμενος στόχος του μνημονίου και του δανείου των 110δις που χορηγεί η τρόικα είναι η αποπληρωμή παλιών κατόχων των ελληνικών ομολόγων και η μεταβίβαση του χρέους στους διεθνείς οργανισμούς (Ε.Ε, ΕΚΤ, ΔΝΤ), η εξασφάλιση, μέσω της παράτασης που δίνεται στην ελληνική χρεοκοπία, ότι οι κάτοχοι ομολόγων –τα οποία εδώ και καιρό συγκαταλέγονται στα λεγόμενα επενδυτικά σκουπίδια και σε λίγο θ’ αποκαλούνται “τοξικά προϊόντα”- θα καταφέρουν να τα ξεφορτωθούν με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες.

Σήμερα κάτι τέτοιο έχει επιτευχθεί, με την ΕΚΤ να έχει γίνει βασικός κάτοχος των “τοξικών” ομολόγων του ελληνικού κράτους, αφού κρατά πλέον το 30% αυτών και τους προηγούμενους πιστωτές της Ελλάδας -κυρίως τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες- να κρατούν μια… απόσταση ασφαλείας από τη φούσκα του χρέους που είναι έτοιμη να σκάσει. Η διαδικασία της “ελεγχόμενης αθέτησης πληρωμών” θα περιλαμβάνει σε πρώτη φάση μια παράταση του χρόνου αποπληρωμής και μια αντικατάσταση του παλιού χρέους με νέο.

Με την παράταση η φαινομενική… ανάσα προς το ελληνικό κράτος ν’ αποπληρώσει τα χρέη του –αυτό θα αφορά και το δάνειο των 110δις που χορήγησε η τρόικα- θα φέρει νέα επιβάρυνση του χρέους από τους επιπλέον τόκους, αφού το επιτόκιο είτε θα παραμείνει ίδιο είτε θα είναι ελαφρώς μειωμένο. Η αντικατάσταση του παλιού χρέους με νέο είναι μια κίνηση που ευνοεί καθαρά τους ομολογιούχους, αφού το ελληνικό κράτος θ’ αγοράσει τα υποβαθμισμένα ομόλογα σε τιμές που θα είναι σίγουρα υπερτιμημένες σε σχέση με την πραγματική αξία τους και θα πουλήσει νέα ομόλογα για τα οποία θα εγγυάται ο νεοσύστατος Mηχανισμός Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) τον οποίο το 2013 θ’ αντικαταστήσει ο Μόνιμος Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM). Οι νέοι αυτοί μηχανισμοί έχουν ως αποστολή να διεκπεραιώνουν τις διαδικασίες ελεγχόμενης πτώχευσης υπερχρεωμένων κρατών, καλύπτοντας τις επισφάλειες των πιστωτών που έχουν επενδύσει στα κρατικά χρέη, ώστε να μην πληγεί από την κρίση το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης.

Παράλληλα οι Ευρωπαϊκές τράπεζες θα συνεχίσουν ν’ αντλούν ρευστότητα από την ΕΚΤ, αξιοποιώντας τις εγγυήσεις που αυτή προσφέρει για τις επενδύσεις στο ελληνικό χρέος. Τα οφέλη των τραπεζών από την αναδιάρθρωση –ακόμα και αν αυτή συμπεριλαμβάνει, εκτός από την ανταλλαγή παλιού χρέους με νέο, μια μικρή περικοπή χρέους- δεν σταματούν εδώ. Το πακέτο στήριξης των 78δις που παρείχε τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ προς τις ελληνικές τράπεζες είναι κατά ένα μεγάλο μέρος εγγυήσεις, οι οποίες με την αναδιάρθρωση μετατρέπονται σε υποχρεώσεις και τελικά σε νέο χρέος. Εξάλλου η ίδια η διαδικασία της αναδιάρθρωσης θα επιφέρει πρόσθετα κέρδη σε όποιες τράπεζες την αναλάβουν.

Ενώ λοιπόν η κυβέρνηση θα μιλά για ελάφρυνση της Ελλάδας από το βραχνά των χρεών και θα επιβάλει νέα μέτρα λιτότητας και νεοφιλελεύθερης προσαρμογής, κατά πολύ σκληρότερα απ’ ό,τι έχουμε ζήσει ως σήμερα, στην πράξη η ελληνική κοινωνία θα επωμιστεί στο τέλος το βάρος της χρέωσης τόσο της παλιάς όσο και της νέας, ενώ οι τράπεζες, ελληνικές και ευρωπαϊκές, θα είναι αυτές που θα βγουν για άλλη μία φορά κερδισμένες.

Και πριν ακόμα εξαγγελθεί η αναδιάρθρωση, η κυβέρνηση, προφανώς για να προλάβει το λεγόμενο “κούρεμα” του χρέους και να διασφαλίσει ότι οι τράπεζες θα έχουν τις ελάχιστες δυνατές απώλειες από τις “επενδύσεις” τους στα κρατικά ομόλογα, τα αγοράζει πίσω στο 97% έως και 99% της ονομαστικής τους αξίας και έχει δώσει γι’ αυτό το σκοπό 2,3δις ευρώ, τη στιγμή που στην αγορά η τιμή τους κυμαίνεται στο 50% έως 60% της ονομαστικής τους αξίας.

Τελικά το όλο σχέδιο της ελεγχόμενης αθέτησης μέρους του ελληνικού χρέους θα βοηθήσει την οικονομική ελίτ όχι απλώς να διαφυλάξει τα κεφάλαια που έχει επενδύσει στα ελληνικά ομόλογα, αλλά να συνεχίσει ν’ αντλεί κέρδη από αυτό και να μεταθέτει επιπλέον βάρη στους προλετάριους αυτού του τόπου.

Ένα χρόνο πριν ο Παπανδρέου και το επιτελείο του έλεγαν απανωτά και συντονισμένα ψέματα ότι η υπαγωγή της χώρας υπό την κυριαρχία της τρόικας και το δάνειο των 110δις euro “που θα βελτίωνε την οικονομική κατάσταση της χώρας”, ήταν η μόνη διέξοδος για ν’ αποφύγουμε τη χρεοκοπία, για να συνεχίσει το κράτος να παρέχει χρήματα για μισθούς και συντάξεις, για να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τομείς όπως η υγεία, για να μην κηρύξει στάση πληρωμών προς την κοινωνική βάση. Στο ίδιο ψέμα επιμένουν έως και σήμερα και θα συνεχίσουν να τρομοκρατούν την ελληνική κοινωνία με το δίλημμα “χρεοκοπία ή τρόικα”, μέχρι τη στιγμή που θα είναι αδύνατη πλέον η διατήρηση της φούσκας του ελληνικού χρέους, μέχρι την ανακήρυξη της κατάρρευσης.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου και ενώ όλη η χώρα ψυχορραγεί κάτω από την κατοχή του ΔΝΤ, της ΕΕ, της ΕΚΤ και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβάλλουν, οι δημόσιες λειτουργίες όπως η υγεία εγκαταλείπονται, σχολεία και πανεπιστήμια κλείνουν, σταματά μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης της περίθαλψης από το κράτος προς τους ασφαλισμένους, συντάξεις, μισθοί και επιδόματα κόβονται ή καταργούνται και η στάση πληρωμών του κράτους προς την κοινωνία είναι ήδη πραγματικότητα.

Και ενώ οι τράπεζες θα βγουν με τις λιγότερες δυνατές απώλειες –αν όχι με κέρδη- από την εμπλοκή τους στο ελληνικό χρέος, τα ασφαλιστικά ταμεία βρίσκονται λίγο πριν την κατάρρευση και θα είναι σίγουρα οι μεγάλοι χαμένοι από την κρατική χρεοκοπία, ενώ η κήρυξη της στάσης πληρωμών προς τους ασφαλισμένους είναι δεδομένη. Παράλληλα η κυβέρνηση ξεπουλά τη μια μετά την άλλη τις δημόσιες επιχειρήσεις και τον πλούτο αυτής της χώρας στην οικονομική ελίτ για ένα κομμάτι ψωμί και γι’ αυτό το ξεπούλημα σπεύδουν σαν τα κοράκια οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη.

Οι θυσίες και το μάτωμα της βάσης της ελληνικής κοινωνίας που θα πρέπει να συνεχιστεί με αμείωτη ένταση, δεν είναι για τη μελλοντική βελτίωση των συνθηκών ζωής αλλά για την επιβίωση του συστήματος. Δεν είναι για να αποφύγει η κυβέρνηση την αθέτηση πληρωμών προς τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, προς τα νοσοκομεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους είναι δεδομένη πριν καν υπαχθεί η χώρα στην τρόικα και γνωστή όχι μόνο στους κύκλους της ελίτ αλλά και στην κυβέρνηση. Και τα ψέματα που λέγανε και λένε είναι συνειδητή εξαπάτηση, για να υποχρεωθούμε να δεχτούμε την εγκληματική νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, η οποία όχι μόνο δεν θα ανακοπεί μετά την αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά αντιθέτως, θα ενταθεί ακόμη περισσότερο.

Τελικά η όποια καθυστέρηση της οικονομικής κατάρρευσης, είτε γίνεται ως επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής είτε ως περικοπή του χρέους με πρωτοβουλία του πιστωτή ή σε συνεργασία με τον οφειλέτη, όχι μόνο δεν συμβάλει στην ελάφρυνση της κοινωνικής βάσης από τα βάρη της δημοσιονομικής κρίσης που του έχουν φορτωθεί, αλλά επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση της. Η μόνη επιλογή που έχουμε είναι να γυρίσουμε οριστικά τις πλάτες στα διλήμματα της κυριαρχίας, να αποδεχτούμε ότι η “κατάσταση δεν πάει άλλο”, να συνειδητοποιήσουμε ότι η χρεοκοπία όλων μας είναι ήδη πραγματικότητα, να επισπεύσουμε εμείς οι ίδιοι την κατάρρευση και να πάρουμε την οικονομική κατάσταση της χώρας εξολοκλήρου στα χέρια μας.

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο που επιβάλλει το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ στη χώρα ως προϋπόθεση για την παροχή του δανείου των 110δις, δεν έχει καταφέρει να ξαναθέσει σε τροχιά καπιταλιστικής ανάπτυξης την ελληνική οικονομία. Αντιθέτως, με τις περικοπές σε μισθούς, σε συντάξεις, με τις περικοπές στις δαπάνες συνολικά των δημόσιων εξόδων που, όπως είπαμε και νωρίτερα, φτάνουν σε κάποιες περιπτώσεις στη “στάση πληρωμών”, με την επιβολή όλο και πιο ακραίων όρων εργασίας, με την υποβάθμιση και την απαξίωση του ενός μετά τον άλλον των πυλώνων λειτουργίας του δημοσίου (υγεία, παιδεία κτλ) –υποβάθμιση που φτάνει ως το σημείο σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες ήδη να μπαίνει λουκέτο- ,έχει ενταθεί η φτώχεια, η ανεργία αυξάνεται ραγδαία, οι τράπεζες έχουν κλείσει τις κάνουλες παροχής ρευστού, το χρήμα που κυκλοφορεί συνεχώς μειώνεται και η οικονομική λειτουργία συρρικνώνεται όλο και περισσότερο.

Είναι λογικό αυτή η διαδικασία αποανάπτυξης όχι μόνο να μη γεμίζει με χρήμα τα δημόσια ταμεία, αλλά να μειώνει συνεχώς τα δημόσια έσοδα, αφού είναι αδύνατο να συγκεντρωθούν οι φόροι με τους οποίους το κράτος ευελπιστεί ότι θ’ αυξήσει το ρευστό στα ταμεία του και θα καταφέρει “ν’ ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του προς τους δανειστές του”.

Οι επικριτές του νεοφιλελευθερισμού, αυτοί που ανήκουν στον έτερο πυλώνα του συστήματος και προασπίζονται τη χρηματοπιστωτική επέκταση για την ανάπτυξη και το ξεπέρασμα της κρίσης όπως επίσης και τις κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομική λειτουργία, κατακρίνουν το πρόγραμμα του ΔΝΤ και της ΕΕ ως λάθος, ανορθόδοξο, αναποτελεσματικό και αδιέξοδο, αφού δεν μπορεί, παρά τις εξαγγελίες αυτών που το προωθούν, να επανεκκινήσει την καπιταλιστική μηχανή και να μπει ξανά μπροστά η διαδικασία της συσσώρευσης.

Έχουμε γράψει και στο παρελθόν ότι οι νεοφιλελεύθεροι δεν είναι ηλίθιοι να επιβάλλουν ξανά και ξανά τις ίδιες συνταγές σε διαφορετικές χώρες, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Από τις χώρες της Αφρικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας, το Μεξικό και την Αργεντινή ως την Ελλάδα σήμερα, το ΔΝΤ με μικρές παραλλαγές εφαρμόζει ακριβώς τις ίδιες μεθόδους. Ολόκληρες παραγωγικές διαδικασίες εξαφανίζονται, οικονομίες χωρών καταρρέουν, χώρες και λαοί πτωχεύουν και το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα παίρνει ανάσες ζωής και αναπτύσσεται, αφήνοντας πίσω του κοινωνικές ερήμους.

Η όξυνση των ανισοτήτων, η αύξηση της φτώχειας, η περιθωριοποίηση ολόκληρων πληθυσμών δεν είναι οι παρενέργειες ενός συστήματος που “δεν λειτουργεί σωστά και βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση”, “που επιδέχεται διορθώσεις και παρεμβάσεις”, δεν είναι το αποτέλεσμα του “αχαλίνωτου καπιταλισμού”, του “καπιταλισμού που εκτρέπεται”, δεν είναι αποτέλεσμα “της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας” όπως ισχυρίζονται οι επικριτές του νεοφιλελευθερισμού. Είναι οι προϋποθέσεις για την επιβίωση ενός συστήματος που βρίσκεται υπό κρίση. Είναι προϋποθέσεις για ν’ αντληθούν νέα κέρδη, για να συνεχιστεί η καπιταλιστική ανάπτυξη, για να παρατείνει τη ζωή του ένα άρρωστο σύστημα.

Η πρωτοφανής νεοφιλελεύθερη επίθεση που εξαπολύει η οικονομική και πολιτική ελίτ δια μέσου της ελληνικής κυβέρνησης και της τρόικας, είναι ένα στάδιο της “θεραπευτικής χρηματιστικής καταστολής” όπως αποκαλείται, για την αντιμετώπιση κάθε φούσκας που δημιουργήθηκε κατά την προηγούμενη περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης. Σ’ αυτή την “επώδυνη αλλά αναγκαία θεραπεία” με την οποία “θα εκκαθαριστεί η σαπίλα από το σύστημα”, συγκαταλέγεται και η ελληνική χρεοκοπία, η οποία, όχι μόνο είναι κοινή συνείδηση στην ελίτ ότι είναι αναπόφευκτη, αλλά είναι και επιθυμητή στο βαθμό που η ελληνική φούσκα του χρέους αποτελεί ένα… απόστημα στο παγκόσμιο σύστημα που πρέπει να σπάσει.

Η περίοδος της “θεραπείας”, της οποίας ζητούμενο είναι μέσω της απαξίωσης του κοινωνικού κεφαλαίου, μέσω της απαξίωσης της εργασίας, μέσω της συνεχούς μείωσης των τιμών, μέσω της οικονομικής συρρίκνωσης και τις αποανάπτυξης, η αύξηση της παραγωγικότητας και η επαναφορά στην εποχή της κερδοφορίας, θα είναι μακρά και επίπονη. Για την Ελλάδα, όπως και για κάθε χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρό δημοσιονομικό πρόβλημα, η απεμπλοκή από την κρίση του χρέους μπορεί να διαρκέσει περισσότερο και από 100 χρόνια και αφού έχει προηγηθεί η μέγιστη δυνατή επιδείνωση σε ΑΕΠ, εισόδημα, μισθούς κτλ.

Το ζήτημα είναι πως η ελίτ, οικονομική και πολιτική, έχει πάντα την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να χειριστεί και να ελέγξει ακόμα και χρεοκοπίες όπως η ελληνική και να διασφαλίσει ένα ελεγχόμενο σκάσιμο της φούσκας του χρέους. Έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ελέγξει και να προλάβει ακόμα και τον κοινωνικοπολιτικό παράγοντα. Έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά ένα σύστημα το οποίο περνά τη σοβαρότερη κρίση στην ιστορία του. Και είναι η σοβαρότερη, όχι μόνο γιατί είναι η πρώτη πραγματικά παγκόσμια οικονομική κρίση με πρωτοφανή τη διάσταση της αλληλεπίδρασης και της σύμφυσης των οικονομικών λειτουργιών, αλλά και γιατί η καταστροφή ή η απαξίωση κεφαλαίων, τα οποία δεν πρόκειται να βρούνε καμιά διέξοδο στην παραγωγή για την άντληση κέρδους, θα είναι τόσο μεγάλη που καθιστά ασύλληπτες τις πραγματικές διαστάσεις της κρίσης. Αν αναλογιστούμε πως το μέγεθος των πλασματικών κεφαλαίων που έχουν συσσωρευτεί και αφορούν τα χρηματοοικονομικά “παράγωγα” αγγίζουν το ποσό των 900 τρις, τη στιγμή που το παγκόσμιο ΑΕΠ το 2009 ήταν 55τρις, αντιλαμβανόμαστε πως η φούσκα της παγκόσμιας ανάπτυξης έχει πάρει τέτοιες πρωτόγνωρες διαστάσεις, που όταν σκάσει θα έχει ασύλληπτες εκρηκτικές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες. Ο τεράστιος όγκος πλασματικών κεφαλαίων δεν μπορεί να εξηγηθεί ως το αποτέλεσμα της απληστίας μερικών κερδοσκόπων, που παρασιτοζωούν πάνω στο κατά τ΄ άλλα “υγιές και έντιμο σύστημα”. Είναι το συσσωρευτικό αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας προσπάθειας να ξεπεραστεί η συστημική κρίση μέσω της μετάθεσης στο μέλλον του περιθωρίου κέρδους για το κεφάλαιο.

Αυτή η συνεχής… αναβολή της κερδοφορίας του κεφαλαίου που έγινε με τη δημιουργία και τη χρήση όλων των γνωστών χρηματοοικονομικών εργαλείων, κάποια από τα οποία σήμερα αφορίζονται από διάφορους δήθεν “ηθικολόγους” πολυεκατομμυριούχους ακόμα και ως “όπλα μαζικής καταστροφής” (εννοώντας τα “παράγωγα” χρηματοοικονομικά προϊόντα), δημιούργησε αυτή την τεράστια φούσκα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα καθώς και τη φούσκα του χρέους στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου.

ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Δεν πιστεύουμε πως είναι δυνατό να ελεγχθεί το σκάσιμο της φούσκας της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπτυξης. Δεν πιστεύουμε πως είναι δυνατό να ελεγχθεί ακόμα και αυτό το σκάσιμο της φούσκας του ελληνικού χρέους και της ελληνικής οικονομίας. Το οικονομικό κραχ θα φέρει παράλληλα μια πολιτική και κοινωνική έκρηξη από την οποία θα αναδειχθούν νέες δυνάμεις που είτε θα επιδιώξουν, μέσω της πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, την επαναφορά στην ομαλότητα, με το επιχείρημα ότι “η ώρα των ανατροπών δεν έχει έρθει ακόμα”, είτε θα επιδιώκουν αξιοποιώντας την ευκαιρία της καθεστωτικής κατάρρευσης, τη στροφή προς επαναστατικές διεξόδους για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Κάποιες από τις προτάσεις που εδώ και καιρό προπαγανδίζονται από την αριστερά είναι η στάση πληρωμών από τη μεριά του ελληνικού κράτους, η έξοδος από την ΟΝΕ, η έξοδος από την Ε.Ε., η επιστροφή στη δραχμή. Η ίδια όμως δυναμική της συστημικής κρίσης θα αναγκάσει σε στάση πληρωμών το ελληνικό κράτος, αφού η δυναμική του ελληνικού χρέους είναι μη αντιμετωπίσιμη. Η ελληνική χρεοκοπία που δεν θα είναι καθόλου ελεγχόμενη, θα έχει ως συνέπεια την “έξωση” της Ελλάδας από την ΟΝΕ και το ευρώ, προκειμένου να διασφαλιστεί η νομισματική σταθερότητα της ευρωζώνης, ενώ η επιστροφή στη δραχμή θα είναι μια συνέπεια της οικονομικής κατάρρευσης.

Αυτή η μεταβολή θα γίνει φυσικά εντός του πλαισίου της Ε.Ε. και οι “θεραπευτικές” πολιτικές που θα δρομολογηθούν θα εντείνουν ακόμη περισσότερο τη νεοφιλελεύθερη επίθεση και η Ελλάδα θα γίνει και επίσημα ο παρίας της Ευρώπης που θα ξεπουλιέται σχεδόν τζάμπα στους πιστωτές της, απέναντι στους οποίους δεν στάθηκε τελικά συνεπής.

Η ίδια η ισχύς και η δυναμική των γεγονότων ακυρώνει τελικά τις προτάσεις της αριστεράς για μια δήθεν ριζοσπαστική, πλην όμως διόλου επαναστατική έξοδο από την κρίση, αφού “οι συνθήκες είναι και θα παραμείνουν ανώριμες”.

Για παράδειγμα, η έξοδος από την ΟΝΕ και η επιστροφή στη δραχμή, στην οποία δραχμή εναποθέτουν τις ελπίδες τους οι ανά την Ελλάδα οπαδοί της καθεστωτικής αριστεράς με την αιτιολόγηση ότι θα βοηθήσει στο ξεπέρασμα της κρίσης του χρέους, είναι μια εξέλιξη που δεν χρειάζεται κανένα κίνημα να την προωθήσει, αφού για αυτή δουλεύει το ίδιο το υπό κρίση σύστημα. Κανένα εθνικό νόμισμα δεν μπορεί από μόνο του να βοηθήσει στην επανάκαμψη της οικονομίας μιας χώρας που σήμερα, και εν μέσω μιας παγκόσμιας κρίσης, έχει χρεοκοπήσει.

Η υποτίμηση του νομίσματος που θα είναι μη ελεγχόμενη, θα επιφέρει όχι μόνο μείωση της αξίας των προϊόντων αλλά και των μισθών και θα εντείνει ακόμα περισσότερο την εσωτερική υποτίμηση -δηλαδή τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης-, φέρνοντας μεγαλύτερη από την ήδη υπάρχουσα φτώχεια. Το χρέος της Ελλάδας που είναι σε ευρώ θα αυξάνεται συνεχώς, αφού το εθνικό νόμισμα θα υποτιμάται και καμία μονομερής περικοπή μέρους του χρέους δεν θα βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Η έξοδος από τη Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τους “ριζοσπάστες” της αριστεράς θα δώσει τη δυνατότητα στη χώρα να ασκήσει μία “εθνική οικονομική στρατηγική” και κόβοντας νέο νόμισμα, θα αποπληρώσει τα χρέη της προς τους πιστωτές και την κοινωνία ενώ θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη. Όμως, η κοπή χρήματος -και σίγουρα θα πρέπει να κοπεί αρκετό μιας και δεν θα υπάρχει πηγή δανεισμού από τις αγορές- φέρνει νέα υποτίμηση του νομίσματος και αυξάνει τον πληθωρισμό. Πρόκειται για μια σισύφεια προσπάθεια, πρόκειται για ένα αδιέξοδο. Οι προτάσεις περί φορολόγησης των πλουσίων και του μεγάλου κεφαλαίου είναι μάλλον εκτός τόπου και χρόνου, καθώς σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικά περιβάλλον, κανένας περιορισμός δεν θα μπορέσει να κρατήσει τους πλούσιους και τα ωραία τους κεφάλαια εντός των εθνικών συνόρων μιας χρεοκοπημένης χώρας για να φορολογηθούν και μάλιστα με υψηλούς συντελεστές.

Επίσης, μια χρεοκοπημένη οικονομικά χώρα που έχει προχωρήσει σε στάση πληρωμών -ακόμα και αν αυτή δεν έγινε με “πραξικοπηματικό” τρόπο από κάποια κυβέρνηση “λαϊκής ενότητας”- θα μείνει εκτός των αγορών που θα αρνούνται να τη δανείσουν για πάρα πολλά χρόνια. Όσον αφορά το απόφθεγμα που λέει πως “οι αγορές έχουν κοντή μνήμη” όπως ισχυρίζονται οι αριστεροί υποστηρικτές αυτού του “σχεδίου εθνικής επιβίωσης”, αυτό μπορεί να ισχύει εν μέρει και κατά περίπτωση σε περιόδους καπιταλιστικής ανάπτυξης. Όμως στη σημερινή περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης και ενώ οι εθνικές φούσκες χρεών θα έχουν αρχίσει να σπάνε η μία μετά την άλλη, κανένας “παράγοντας” της αγοράς δεν θα έχει την “πολυτέλεια” να ξεχάσει, αν δεν θέλει να δει ακόμα μεγαλύτερες απώλειες στα κεφάλαιά του και την απόλυτη απαξίωση των περιουσιακών του στοιχείων.

Εξάλλου η Αργεντινή από το 2001 δεν έχει καταφέρει ακόμα να βγει στις αγορές για δανεικά και η οικονομική κρίση δεν αφήνει περιθώρια για άρση του οικονομικού εμπάργκο από τις αγορές, τουλάχιστον για τις επόμενες δεκαετίες.

Όλες οι λιγότερο ή περισσότερο “ριζοσπαστικές” προτάσεις εξόδου από την κρίση του χρέους, καθώς δεν αμφισβητούν το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς -παρόλο που αυτό βρίσκεται στη χειρότερη κρίση της ιστορίας του-, δημιουργούν αυταπάτες στην κοινωνία ότι είναι δυνατή η έξοδος από την οικονομική κρίση μέσα από “ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις” που μπορούμε να απαιτήσουμε να εφαρμοστούν από την κυβέρνηση, χωρίς να μπούμε στη “σκληρή διαδικασία μιας ανατροπής του συστήματος”.

Αυτή την αυταπάτη ενισχύουν και οι πρόσφατες προτάσεις για τη δημιουργία ενός ρεύματος που θα προωθεί τη δημιουργία μιας Ε.Λ.Ε. (Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου) που θα ερευνήσει τα δάνεια του ελληνικού κράτους, αναζητώντας το μέρος του χρέους που είναι απεχθές και δεν πρέπει να πληρωθεί. Τα κριτήρια φυσικά που ένα χρέος κρίνεται απεχθές (π.χ. μίζες για εξοπλιστικά συστήματα και όχι τα ίδια τα συστήματα) είναι τα κριτήρια αυτών που χωρίς να αμφισβητούν το ίδιο το σύστημα, αμφισβητούν κάποιες επιμέρους πρακτικές του ως “παράνομες”, υπερασπίζονται άλλες ως κοινωνικά νόμιμες και αποδεκτές και τελικά λειτουργούν ως οι εξ΄ αριστερών υπερασπιστές του καπιταλισμού, τη στιγμή που αυτός βρίσκεται στην πιο ευάλωτη φάση της ιστορίας του.

Τελικά, αυτές οι προτάσεις που μόνο αφελείς δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, συντείνουν στη σταθεροποίηση ενός συστήματος που παραπαίει, δημιουργώντας βαλβίδες αποσυμπίεσης για την κοινωνική οργή που πιέζει από τα κάτω, απαιτώντας άμεσες απαντήσεις, λύσεις και διεξόδους. Όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναπόφευκτη οικονομική κατάρρευση, προτάσεις όπως οι παραπάνω δεν έχουν καμιά προοπτική πέρα από τη διασφάλιση ότι οι επερχόμενες κοινωνικές εκρήξεις δεν θα οδηγήσουν σε οριστικές κοινωνικές ρήξεις της κοινωνίας με το σύστημα, αλλά θα κρατηθούν δίοδοι επιστροφής στην ομαλότητα.

Επειδή καμία πραγματικά ρεαλιστική διέξοδος από την κρίση δεν υπάρχει εντός του πλαισίου του συστήματος, πιστεύουμε πως όλοι αυτοί που θα σπεύσουν, εν μέσω των εξεγέρσεων που θα ακολουθήσουν την οικονομική κατάρρευση, να προωθήσουν τέτοιου είδους προτάσεις και να στηρίξουν τη δημιουργία κάποιας κυβέρνησης που θα τις κάνει πράξη, όχι μόνο δεν θα προσβλέπουν στο κοινωνικό συμφέρον, αλλά θα στοχεύουν στην άμεση επαναλειτουργία και επανάκαμψη του καθεστώτος. Τελικά θα αποδειχθεί άλλη μία -ίσως από τα κάτω αυτή τη φορά- κοινωνική προδοσία.

Είναι εξάλλου αποδεδειγμένο ιστορικά ότι καμία μεταστροφή των ταξικών συσχετισμών δεν μπορεί να γίνει μέσα από ειρηνικές μεθόδους και χωρίς να αμφισβητηθεί στην πράξη, μέσω μεγάλων κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων, η ίδια η κυριαρχία. Καμία μεταστροφή των κοινωνικών και ταξικών συσχετισμών δεν μπορεί να γίνει μέσω “προτάσεων διευθέτησης της κρίσης του χρέους”, αφού δεν βάζουν στον πυρήνα της όποιας θέσης εξόδου από την κρίση, την ανατροπή του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και του συστήματος της οικονομίας της αγοράς. Για εμάς θα είναι έγκλημα η όποια προσπάθεια επανεκκίνησης του συστήματος απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος για τη δημιουργία ενός κοινωνικού ρεύματος που θα  προτάσσει την εδώ και τώρα διαγραφή του συνόλου του χρέους, την έξοδο όχι μόνο από τη Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και από την οικονομία της αγοράς, την κοινωνικοποίηση κάθε μεγάλης περιουσίας, κινητής ή ακίνητης, δημόσιας ή ιδιωτικής, την επιστροφή από τις απαλλοτριώσεις των χρημάτων στα ασφαλιστικά ταμεία που ρημάζουν οι κυβερνήσεις, στις υπηρεσίες υγείας, τα νοσοκομεία, την εκπαίδευση. Η στιγμή της κατάρρευσης που θα σημάνει και την αρχή της πιο ρευστής πολιτικά και κοινωνικά περιόδου στη χώρα, θα είναι η πιο κατάλληλη για την προώθηση της επαναστατικής αλλαγής χωρίς καμία αναβολή.

Επειδή, όπως έχουμε ξαναπεί, ο πυρήνας της συστημικής κρίσης βρίσκεται στους ίδιους τους ταξικούς και κοινωνικούς διαχωρισμούς που αποτελούν τα κύτταρα του συστήματος του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς, η μόνη διασφάλιση ότι θα βγούμε οριστικά από την παρούσα κρίση, είναι η κατάργηση του ίδιου του οικονομικού καθεστώτος, είναι η απάλειψη κάθε κοινωνικού και ταξικού διαχωρισμού, είναι η κατάργηση του Κράτους αλλά και κάθε θεσμού και μηχανισμού που αναπαράγει και διαιωνίζει τις σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Η λύση βρίσκεται στην ίδια την Κοινωνική Επανάσταση, που θα θέσει νέες βάσεις για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, χωρίς ανισότητες και διαχωρισμούς, χωρίς φτωχούς και πλούσιους. Μιας οριζόντιας κοινωνικής οργάνωσης που θα έχει ως απαράβατες αξίες την οικονομική ισότητα και την πολιτική ελευθερία για όλους.

Που θα έχει ως πυρήνα της κοινωνικής οργάνωσης την κοινότητα ή την κομμούνα. Που θα θέσει κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα κάτω από τη διαχείριση ενός δικτύου λαϊκών Συνελεύσεων και Συμβουλίων, όπου ο καθένας μας, στην εργασία, την πόλη, το χωριό, τη γειτονιά, μέσα από αυτά τα συλλογικά όργανα διαχείρισης και λήψης αποφάσεων, θα πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Η λύση βρίσκεται σε μια Κοινωνική Επανάσταση που θα δημιουργήσει τέτοιες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές που θα αποτρέπουν την οργάνωση ξανά νέων οικονομικών και πολιτικών εξουσιών.

Χρειαζόμαστε μια Κοινωνική Επανάσταση που θα αφήσει οριστικά στο παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας τους κοινωνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς, τις διακρίσεις, τις ανισότητες. Που θα δημιουργήσει έναν κόσμο όπου δεν θα χωράνε η φτώχεια και ο πλούτος, οι τάξεις και οι ισχυροί. Μια Κοινωνική Επανάσταση που θα αποβάλει ως απόβλητη από τους κόλπους της κοινωνίας κάθε λογική άντλησης κέρδους στην παραγωγή, τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τις σχέσεις ανθρώπου και φύσης. Που θα αποκαταστήσει την περιβαλλοντική ισορροπία και θα κλείσει τις πληγές που άνοιξε στη φύση η μακρά καπιταλιστική πορεία της ανελέητης εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων.

Χρειαζόμαστε μια Κοινωνική Επανάσταση που θα αγκαλιάσει τον πλανήτη και θα εγγυηθεί την ελευθερία και την ευημερία όλων των ανθρώπων.

Πόλα Ρούπα, Νίκος Μαζιώτης, Κώστας Γουρνάς

11 Μάη 2011