ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟΣ TV ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ - ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

Κατάληψη στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό Αχελώος tv, στο Αγρίνιο, πραγματοποιήθηκε πριν λίγη ώρα από 30 αλληλέγγυους/ες, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των 300 μεταναστών - εργατών απεργών πείνας. Κατά τη διάρκεια της κατάληψης αναρτήθηκε πανό αλληλεγγύης ενώ διαβάστηκε το πρώτο κείμενο των μεταναστών καθώς επίσης και το τελευταίο ιατρικό δελτίο τύπου. Στη συνέχεια προβλήθηκε σύντομο βίντεο με μηνύματα των μεταναστών και φωνάχτηκαν συνθήματα αλληλεγγύης.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

 Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Παραθέτουμε αποσπάσματα  από το κείμενό των μεταναστων – εργατων απεργων πεινας :

«…είμαστε μετανάστες στα Χανιά, στην Αθήνα, στο Βόλο, στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη. Απευθυνόμαστε σε σας τους Έλληνες, τους κατοίκους αυτής της χώρας. Ναι, περάσαμε παράνομα τα σύνορά σας. Έχουμε πληρώσει όμως για αυτό, δέκα και είκοσι φορές ο καθένας μας…   

-   …είμαστε πλέον πεπεισμένοι ότι το κράτος μας πουλάει ελπίδα, στήνοντας εις βάρος μας έναν αναίσχυντο εισπρακτικό μηχανισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία για μας, αυτή είναι που μας κρατάει χρόνια μακριά από την αξιοπρεπή και ελεύθερη ζωή, στο σκοτάδι, στην γωνία, απέναντι από τους υπόλοιπους, τους «νόμιμους» ανθρώπους…   

-   …ζητάμε να σταματήσει αυτή η  αδικία. Ζητάμε νομιμοποίηση για όλους τους μετανάστες που ζουν και δουλεύουν σε αυτή τη χώρα. Ζητάμε ισότητα στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Θέλουμε τα νόμιμα χαρτιά μας για να υπάρχουμε, να βγούμε απ’ το σκοτάδι και να ζήσουμε στο φως, να περνάμε ένσημα για να μπορούμε να μπούμε σε ένα νοσοκομείο όταν αρρωστήσουμε, να ταφούμε σαν άνθρωποι όταν πεθάνουμε… 

- …η οικονομική εκμετάλλευση, η αποικιοκρατία, οι χούντες έχουν καταστρέψει τις χώρες μας. Είμαστε εδώ για να δουλέψουμε για να έχουμε εμείς και τα παιδιά μας ένα μέλλον. Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Ξεκινάμε απεργία πείνας, βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς…»
 

«…εμείς θα κάνουμε στο ακέραιο αυτό που μας αναλογεί. Εσείς..?»

ΓΙΑ ΤΗ ΕΚΔΙΩΞΗ ΤΟΥ Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Σήμερα 33ή μέρα της απεργίας πείνας των μεταναστών στην Ελλάδα, η πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας είχε αποφασίσει να παραβρεθεί στην προγραμματισμένη εκδήλωση-αφιέρωμα στο έργο του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά στην Fondation Héllenique (Ελληνική φοιτητική εστία στο Παρίσι).

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιελάμβανε ομιλία του σκηνοθέτη και προβολή της πρόσφατης ταινίας του «Παράδεισος στη Δύση» με θέμα την «παράνομη» μετανάστευση. Θεωρήσαμε καθήκον μας να συμμετάσχουμε στην εκδήλωση ενημερώνοντας Γάλλους και Έλληνες παρευρισκόμενους για την κατάσταση των απεργών πείνας καθώς και για την ανάλγητη και ανυποχώρητη στάση της κυβέρνησης.

Μια ώρα πριν την εκδήλωση, συγκεντρωθήκαμε στο χώρο, αναρτήσαμε πανό στην είσοδο της εστίας και μοιράσαμε το κείμενο αλληλεγγύης στους παρευρισκόμενους. Στη συνέχεια και με την άδεια των διοργανωτών της εκδήλωσης , εισήλθαμε στην αίθουσα προκειμένου να παρακολουθήσουμε τόσο την ομιλία του σκηνοθέτη, όσο και το έργο.

Προς μεγάλη μας έκπληξη, λίγο πριν την έναρξη της εκδήλωσης, εισήλθε στην αίθουσα ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης, Θεόδωρος Πάγκαλος. Αυθόρμητα, πήραμε το λόγο ζητώντας την αποχώρησή του από την εκδήλωση. Θεωρήσαμε προκλητική τη σημερινή παρουσία του, την ώρα που αρκετοί από τους 300 έχουν ήδη υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία τους και δύο μόλις μέρες μετά τη μεγαλειώδη γενική απεργία στην Ελλάδα.

Προσπαθήσαμε να ενημερώσουμε το κοινό για το λόγο της αγανάκτησης μας, τη στιγμή που η διεύθυνση της εστίας επιχειρούσε να παρεμποδίσει την παρέμβασή μας. Φωνάξαμε συνθήματα, τόσο σε αλληλεγγύη με τον αγώνα των μεταναστών στην Ελλάδα, όσο και ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας.

Ο Θ. Πάγκαλος μας κάλεσε σε ραντεβού την επόμενη μέρα. Την ώρα που η κυβέρνηση αρνείται να ακούσει την ελληνική κοινωνία (άρα και τους μετανάστες) θεωρούμε οποιαδήποτε πρόσκληση σε φιλική κουβέντα-‘’διάλογο’’ ως εμπαιγμό, υπεκφυγή και τέχνασμα.

Μετά από αρκετή ώρα κι ενώ αρνήθηκε επανειλημμένα να απαντήσει στις ερωτήσεις που αφορούσαν τη στάση της κυβέρνησης σε σχέση με την αντιμετώπιση της απεργών πείνας, ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης αποχώρησε λέγοντας «ακυρώστε το» και βρίζοντας οποιονδήποτε τον αποδοκίμαζε.

 

Οι παρευρισκόμενοι αντιμετώπισαν θετικά την παρέμβασή μας και παρέμειναν στη θέση τους ζητώντας τη συνέχιση της εκδήλωσης. Ωστόσο, η διεύθυνση πραξικοπηματικά την ακύρωσε ακολουθώντας πιστά την επιθυμία του. Η σημερινή εκδίωξη του Θεόδωρου Πάγκαλου από την ελληνική εστία στο Παρίσι έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Τη στιγμή που στα νερά του Αιγαίου πνίγονται μετανάστες, που στον Έβρο χτίζονται τείχη, που 300 άνθρωποι κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους και την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση συνεχίζει την αντεργατική επίθεση ενάντια στην ελληνική κοινωνία, τα μέλη της κυβέρνησης δε νομιμοποιούνται ούτε πολιτικά, ούτε και ως φυσική παρουσία.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

Πρωτοβουλία ελλήνων εργαζομένων και φοιτητών στο Παρίσι

 

Λευκάδα: Μεταφέρθηκαν οι 103 ναυαγοι μεταναστες

Από τοπικά site για τους μετανάστες

Έφυγαν χθες ,παρασκευη 25.2 ,το πρωί από την Λευκάδα με προορισμό την Αθήνα οι 89 απο τους 103 μεταναστες που ειχαν ναυαγήσει προ ολίγων ημερών στα ανοιχτά της Βασιλικής. Χρησημοποιηθηκαν λεωφορεία του ΚΤΕΛ που ναυλώθηκαν από το δήμο και ουχί τους μπάτσους όπως ηθιστε (νομικά).Οι υπόλοιποι 14 επρόκειτο για ανήλικα ασυνδευτα παιδια που με κλούβα της αστυνομίας μεταφερθηκαν στο κέντρο υποδοχής ανηλίκωνστην Κόνιτσα .

απο τοπικο site :

"Συγκινητική ήταν η προσφορά των κατοίκων σε ρουχισμό, παιχνίδια και είδη πρώτης ανάγκης. Γεμάτες σακκούλες έφταναν στο ξενοδοχείο όπου ειχαν καταλύσει προσφορά απλών ανθρώπων που ήθελαν να βοηθήσουν με τον τρόπο τους αυτούς τους ταλαιπωρημένους συνανθρώπους μας."

Για τη σύλληψη της αναρχικής Λήδας Σοφιανού στην απεργιακή διαδήλωση της 23ης Φλεβάρη

Ο αγώνας για τη γη και την ελευθερία διεξάγεται παντού και πάντα… η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Για μια ακόμη φορά μια τεραστία σε όγκο απεργιακή διαδήλωση, στην Αθήνα, δέχτηκε τη λυσσαλέα επιχείρηση καταστολής από την αστυνομία, που δε δίστασε να πνίξει στα χημικά τους διαδηλωτές. Στόχος ήταν φυσικά να διαλυθεί η πορεία και να ¨καθαρίσει¨ η πλατειά συντάγματος από τον κόσμο, που όμως και παρά τις δολοφονικές επιδρομές των ματ και Διας αντιστάθηκε σθεναρά και επιδίωκε να παραμείνει μπροστά από τη βουλή.

Από τις επιθέσεις της αστυνομίας στο πλήθος διάφορα μπλοκ της πορείας διαλύθηκαν ενώ διαδηλωτές κυνηγηθήκαν με αποτέλεσμα τραυματισμούς, προσαγωγές και συλλήψεις.

Σε ένα τέτοιο περιστατικό αστυνομικής τρομοκρατίας συνελήφθει η συντρόφισσα Λήδα Σ. η οποία συμμετείχε στην πορεία με το μπλοκ της συνέλευσης αντίστασης και αλληλεγγύης κυψέλης / πατησιών.

Από τα μέτωπα των κοινών μας αγώνων εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στο πρόσωπο της συντρόφισσας καθώς και την αλληλεγγύη μας σε όλους τους συλληφθέντες της απεργιακής πορείας της 23^ης Φλεβάρη.

 

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ 9 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΤΗΣ 23ης ΦΛΕΒΑΡΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ

 

Σύντροφοι-συντρόφισσες της Λήδας Σοφιανού, από το Αγρίνιο

 (ακολουθεί το κείμενο αλληλεγγύης των συντρόφων της Λήδας Σ. από την Αθήνα)

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρησαν τους δρόμους της Αθήνας την ημέρα της γενικής απεργίας στις 23 Φλεβάρη και πορεύτηκαν προς τη Βουλή, αψηφώντας την αστυνομοκρατία και την καταστολή. Σε μια κοινωνία η οποία καθημερινά συνθλίβεται στα γρανάζια της ολοένα εντατικότερης εκμετάλλευσης που επιβάλλουν το κράτος και τα αφεντικά με όχημα το μνημόνιο συνεργασίας με το ΔΝΤ, την ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η αποφασιστικότητα χιλιάδων διαδηλωτών να πορευτούν προς τη Βουλή αποτυπώνει την άρνηση στην υποταγή και το φόβο που θέλει να εμπνεύσει η εξουσία. Τα μπλοκ των αναρχικών-αντιεξουσιαστών, των ταξικών σωματείων βάσης, των συνελεύσεων γειτονιάς, των κοινωνικών αντιστάσεων ενάντια στις αυξήσεις κ.α. στέλνουν το μήνυμα της συλλογικοποίησης και της αυτοοργάνωσης των κοινωνικών αγώνων από τα κάτω, κόντρα στη διαμεσολάβηση, την κομματική χειραγώγηση και την ταξική συνθηκολόγηση των εργατοπατέρων. Στη μαχητικότητα των διαδηλωτών που πολιορκούν τη Βουλή και στην επιμονή όσων παρέμεναν για ώρες στο Σύνταγμα αντιμέτωποι με τον αστυνομικό στρατό αποτυπώνεται η πεποίθηση ότι τα αφεντικά δεν είναι ακλόνητα, ότι είναι ο καιρός της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης.

Η πορεία δέχτηκε σχεδόν από το ξεκίνημά της αστυνομικές επιθέσεις, με στόχο να απομαζικοποιηθεί. Κατά την είσοδο πολλών μπλοκ στην πλατεία Συντάγματος, οι επιθέσεις αυτές έγιναν λυσσαλέες, με δολοφονικές ρίψεις δακρυγόνων, ασφυξιογόνων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, με αποτέλεσμα να κυνηγηθούν διαδηλωτές, να γίνουν δεκάδες τραυματισμοί, προσαγωγές και συλλήψεις, σε μια επιχείρηση τρομοκρατίας ώστε να διαλυθεί η πορεία και να μην υπάρχει συγκροτημένη, μαζική παρουσία μπροστά στη Βουλή. Ανάμεσα στα μπλοκ που χτυπήθηκαν και διαλύθηκαν μόλις έφτασαν στο Σύνταγμα από την οδό Σταδίου ήταν και αυτό της Συνέλευσης Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων. Ένα μεγάλο μέρος διαδηλωτών απωθήθηκε βίαια στον οδό Ερμού, ενώ κάποιοι από αυτούς περικυκλώθηκαν από δυνάμεις ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ και χτυπήθηκαν στην οδό Νίκης, μπροστά στην είσοδο του Τεχνικού Επιμελητηρίου.

Εκεί συνελήφθη η συντρόφισσα Λήδα Σοφιανού, η οποία συμμετείχε στην πορεία με το μπλοκ της Συνέλευσης Κυψέλης / Πατησίων. Αστυνομικοί της ομάδας ΔΕΛΤΑ την έριξαν στο έδαφος, σέρνοντάς την προς το υπουργείο οικονομικών, και προσπάθησαν να στήσουν σε βάρος της σκευωρία ώστε να την παγιδεύσουν με εξοντωτικές κατηγορίες. Συγκεκριμένα, άρπαξαν την τσάντα της, η οποία περιείχε κείμενα της Συνέλευσης και επιχείρησαν να τοποθετήσουν μέσα σε αυτήν άλλη τσάντα με μολότοφ που κρατούσαν οι ίδιοι. Η συντρόφισσα αντέδρασε άμεσα, καταγγέλλοντας στους παριστάμενους διαδηλωτές και περαστικούς την αρπαγή της τσάντας της και την προσπάθεια ενοχοποίησής της, και για αυτό το λόγο αστυνομικοί της ΔΕΛΤΑ άρχισαν να την χτυπούν και να την απειλούν ώστε να καταφέρουν να τη φιμώσουν. Αυτή η προσπάθεια της αστυνομίας συνεχίστηκε και εντός της στοάς του υπουργείου όπου την απομόνωσαν. Παρά τα χτυπήματα που δεχόταν, η συντρόφισσα συνέχισε να καταγγέλλει σε υπαλλήλους που βρίσκονταν εκεί τη μεθόδευση που στηνόταν σε βάρος της, και έτσι κατάφερε να αποτρέψει τη σκευωρία με τις μολότοφ. Στη ΓΑΔΑ που μεταφέρθηκε μετά από αρκετή ώρα, επινοήθηκε νέο ευφάνταστο αστυνομικό σενάριο, με σκοπό να δικαιολογηθεί η σύλληψη και η δίωξή της. Εκεί της παρουσίασαν για πρώτη φορά ένα ξύλο και της ανακοίνωσαν ότι θα κατηγορηθεί ότι το κρατούσε στα χέρια και ότι με αυτό χτύπησε αστυνομικό της ομάδας ΔΕΛΤΑ. Επιπλέον της ασκήθηκε δίωξη με τον «κουκουλονόμο» προκειμένου οι κατηγορίες να λάβουν κακουργηματικό χαρακτήρα.

Η Λ. Σοφιανού και εφτά ακόμη συλληφθέντες των κινητοποιήσεων της 23ης Φλεβάρη οδηγήθηκαν σε εισαγγελέα και ανακριτή την Πέμπτη 24/2, ενώ ο ένατος συλληφθέντας παρέμενε στο νοσοκομείο τραυματισμένος από την αστυνομία. Αντιμετωπίζοντας τις κατηγορίες της «διατάραξης κοινής ειρήνης», της «απόπειρας σωματικής βλάβης», της «οπλοφορίας - οπλοκατοχής» και το κακούργημα του «κουκουλονόμου», η Λήδα πήρε προθεσμία για να παρουσιαστεί ενώπιον ανακριτή στα δικαστήρια της Ευελπίδων το Σάββατο, 26 Φλεβάρη, στις 9 το πρωί, μαζί με δύο ακόμη συλληφθέντες της πορείας που αντιμετωπίζουν παρεμφερείς κατηγορίες. Οι συλληφθέντες που βαρύνονται με πλημμελήματα, ανάμεσά τους και ανήλικοι, πήραν προθεσμία για την Παρασκευή 25/2.Μέχρι τότε όλοι παραμένουν κρατούμενοι στην Ασφάλεια.

Η συντρόφισσά μας που συμμετείχε στην απεργιακή πορεία της 23ης Φλεβάρη, κρατώντας το πανό της Συνέλευσης της Κυψέλης, με το σύνθημα «ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ, ΑΝΕΡΓΩΝ, ΝΕΟΛΑΙΩΝ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ», δεν είναι μόνη απέναντι στην κρατική καταστολή! Μέσα από τη 15ετή δραστηριοποίησή της στον αναρχικό κοινωνικό αγώνα, με συμμετοχή σε μαθητικές και εργατικές κινητοποιήσεις, σε αγώνες αλληλεγγύης σε διωκόμενους αγωνιστές, σε μετανάστες και πρόσφυγες, σε αναρχικές κινηματικές διαδικασίες, σε πρωτοβουλίες υπεράσπισης της φύσης και των δημόσιων χώρων, σε συνελεύσεις γειτονιάς, σε ελευθεριακές καλλιτεχνικές δραστηριότητες και σε αντιεξουσιαστικές εκδόσεις, έχει συνεισφέρει με τη συντροφικότητα, το πάθος και τη δημιουργικότητά της στον πλούτο της αυτοοργανωμένης κοινωνικής αντίστασης. Σε αυτή τη διαδρομή μέσα στο συλλογικό αγώνα για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας έχει συναντηθεί με χιλιάδες αγωνιζόμενους ανθρώπους και έχει βρεθεί ξανά στο στόχαστρο του κράτους, διωκόμενη για την αγωνιστική της δράση.

Δεν θα σιωπήσουμε μπροστά στην κατασταλτική μεθόδευση σε βάρος της με πλαστές αστυνομικές καταθέσεις και δήθεν πειστήρια που εμφανίζονται στην Ασφάλεια!

Με τη σφοδρή καταστολή της απεργιακής διαδήλωσης, τις συλλήψεις και τις κατασκευασμένες κατηγορίες εναντίον αγωνιστών και αγωνιστριών το κράτος επιχειρεί την τρομοκράτηση όσων αντιστέκονται στους δρόμους και τον εκφοβισμό της κοινωνίας. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει!

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ 9 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 23ης ΦΛΕΒΑΡΗ!

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ!

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΟΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΦΛΕΒΑΡΗ, 9 π.μ.

Σύντροφοι-συντρόφισσες της Λήδας Σοφιανού

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ( 30η μέρα απεργία πείνας)

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ( 30^η μέρα απεργία πείνας)

     Την Κυριακή 23 Ιανουαρίου έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά 300 μετανάστες εργάτες από την Κρήτη για να ξεκινήσουν πανελλαδική απεργία πείνας. Την ίδια μέρα 50 από τους 300 μετανάστες φτάνουν στο εργατικό κέντρο της Θεσσαλονίκης με σκοπό να συμμετέχουν και αυτοί στην απεργία πείνας. 

     Διεκδικούν τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, ίσα κοινωνικά-πολιτικά δικαιώματα όπως και υποχρεώσεις με τους       Έλληνες εργαζόμενους. Οι απεργοί πείνας στην Αθήνα είχαν εγκατασταθεί στο νέο κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιείται για πανεπιστημιακούς σκοπούς. Η απάντηση της πρυτανείας, ήταν κλείσιμο της σχολής. Σε πιο δραστικά μέτρα πέρασε το κράτος κάνοντας άρση ασύλου σε συνεργασία με την πρυτανεία της Νομικής, ενώ τα ΜΜΕ κατασυκοφαντούν τον αγώνα τους και παραπληροφορούν, επιτίθενται στο δικαίωμα των μεταναστών να διεκδικήσουν με τον τρόπο που αυτοί επιλέγουν τα δικαιώματά τους. Οι απεργοί μετανάστες βρίσκονται στην 30^η μέρα απεργία πείνας οι 230 στο κτίριο ΥΠΑΤΙΑ στο κέντρο της Αθήνας που μεταφέρθηκαν έπειτα από την κατάλυση του ασύλου στο κτίριο της Νομικής, και οι υπόλοιποι 50 στο εργατικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, με  «όπλο» το ίδιο τους το σώμα, ως έσχατο μέσο, ξεκίνησαν ένα συλλογικό αγώνα ενάντια στην εξαπάτηση και την κοροϊδία, ανακτώντας τη χαμένη τους αξιοπρέπεια, από τους διωγμούς, την καταστολή και την εκμετάλλευση που υφίστανται. 

‘Κείμενο απεργών μεταναστών’

     Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 Γενάρη.

Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δε μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η Δύση που καταληστεύει τον τόπο μας, με το απείρως καλύτερο βιοτικό επίπεδο από εκεί, είναι για μας η μοναδική ελπίδα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδία μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους Έλληνες συναδέλφους.

      Το τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα για εμάς. Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των Ελλήνων εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών. Η προπαγάνδα φασιστικών και ρατσιστικών κομμάτων και οργανώσεων έχει γίνει πλέον η επίσημη γλώσσα του κράτους για το μεταναστευτικό. Η φρασεολογία τους αναπαράγεται πλέον αυτούσια από τα ΜΜΕ όταν μιλάνε για εμάς. Οι «προτάσεις» τους πλέον εξαγγέλλονται ως κυβερνητικές πολιτικές. Τείχος στον Έβρο, πλωτά στρατόπεδα και ευρωστρατός στο Αιγαίο, πογκρόμ και τάγματα εφόδου στις πόλεις, μαζικές απελάσεις πάνε να πείσουν τους Έλληνες εργαζόμενους πως συνιστούμε ξαφνικά απειλή για αυτούς, πως εμείς φταίμε για την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις. Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας. Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων μεταναστών/τριων, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους Έλληνες εργαζόμενους και εργαζόμενες. Ζητάμε από τους Έλληνες συναδέλφους μας εργαζομένους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει και αυτός από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας. Να στηρίξει τον αγώνα μας, για να μην αφήσει να επικρατήσει και στο δικό του τόπο το ψέμα και η αδικία, ο φασισμός και η απολυταρχία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αυτό δηλαδή που έχει επικρατήσει και στις δικές μας πατρίδες και μας ανάγκασε να ξενιτευτούμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εμείς και τα παιδία μας.

     Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι από εμάς ξεκινάμε πανελλαδική απεργία πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 Γενάρη. Βάζουμε τη ζωή μας σε κίνδυνο γιατί έτσι και αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για έναν αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς.

Η συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας,  

Ιανουάριος 2011

Οι απεργοί πείνας αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Αρκετά άτομα νοσηλεύονται σε νοσοκομεία της Αθήνας με καρδιοπάθειες, βαριές αφυδατώσεις, γαστρεντερίτιδες. Ενώ συνεχείς είναι οι λιποθυμίες απεργών πείνας.

Αλληλεγγυοι/ες από Αγρίνιο

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

¨Η χειραφέτηση των εργατών εμπεριέχει την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση και την εμπεριέχει γιατί η όλη ανθρώπινη υποδούλωση περικλείεται στη σχέση του εργάτη με την παραγωγή. Κάθε σχέση υποδούλωσης δεν είναι παρά τροποποίηση και συνέχεια της σχέσης αυτής.¨

Στις μέρες που το κράτος αγωνιά να εξασφαλίσει τη συναίνεση των καταπιεσμένων, με το δούρειο ίππο που ονομάζουν ¨οικονομική κρίση¨ και εκκλήσεις περί ¨εθνικής ομοψυχίας και συστράτευσης απέναντι στην κρίση¨, για τη λεηλασία που επιχειρείται από τα ντόπια και υπερεθνικά αφεντικά, προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε εμείς που πρέπει να ¨σφίξουμε το ζωνάρι¨. Ζητούν να δεχτούμε τη λεηλασία προκειμένου ¨να μη βουλιάξει το καράβι¨, δηλαδή το πολιτικο-οικονομικό σύστημα, που είναι η απαρχή της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Ζητούν δηλαδή από την κοινωνία να αποδεχτεί ως δική της την ήττα του συστήματος εκμετάλλευσης που έστησαν σε βάρος της. Χυδαιολογούν όταν προσπαθούν να εξωραΐσουν τις ευθύνες με τη λογική του ¨όλοι μαζί τα φάγαμε¨. Μα τα άλλοθι τους, οι αξίες της δημοκρατίας, η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ισότητα έχουν εκφυλιστεί από το ίδιο το σύστημα όπως και οι ελπίδες που πρόσφερε αφειδώς, διαψεύστηκαν. Δεν έχει μείνει τίποτα που να μας κρατά μακριά από την ανατροπή του, εκτός από τους μηχανισμούς καταστολής και χειραγώγησης. 

Και είναι τώρα η στιγμή, που τα αριστερά δεκανίκια του συστήματος και οι θιασώτες της διαμεσολάβησης των συμφερόντων των εργατών με τα αφεντικά, θα ξανασκύψουν υποτακτικά το κεφάλι στους διαχειριστές της εξουσίας. Αφήνοντάς τους να αλωνίζουν, σαρώνοντας ¨κεκτημένα¨ από όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής. Οι τεχνικοί της διαμεσολάβησης ως πρεσβευτές του λιγότερου κακού θα προσπαθήσουν ξανά, αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά, δηλαδή να περιχαρακώσουν την αντίσταση σε κομματικές γραμμές και πρωτοπορίες, στα διάφορα κομματικά τσιφλίκια, για να αποκαταστήσουν την κοινωνική και ταξική ειρήνη. Μια συνθήκη που ευνοεί μόνο τα αφεντικά καθώς αυτή συνεπάγεται τη συνέχιση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης χωρίς κραδασμούς και βρίσκει πάντα ¨διεξόδους¨ μέσα στα προβλεπόμενα από τους κυρίαρχους όρια. 

Θεωρούμε ότι το κράτος δεν μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους παρά συνθήκες θλιβερής σκλαβιάς, ότι ο καπιταλισμός δε μεταρρυθμίζεται ούτε εξανθρωπίζεται, παρά μόνο ανατρέπεται. Τη χαριστική βολή στη λέρα του θεσμικού συνδικαλισμού, τις διεκδικήσεις καλύτερων συνθηκών σφαγής και σε κάθε αντικοινωνικό θεσμό της δημοκρατίας (κόμματα, δικαιοσύνη), τη δίνουν τα ίδια τα τέλματα της εποχής που η κοινωνία καλείται να ξεπεράσει. 

Η πρόταση για γενικευμένη αυτοοργάνωση σε όλες τις φάσεις της ζωής μας, με εργατικά συμβούλια, συνελεύσεις βάσης, συνελεύσεις γειτονιάς, κολεκτιβοποιημένη παραγωγή, οριζόντια διανομή κοινωνικού πλούτου, σύμφωνα με τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι των πολυεθνικών, θέλει να χτίσει τη ζωή πάνω στα ερείπια του κόσμου του θανάτου. Όλες αυτές οι διαδικασίες λειτούργησαν και λειτουργούν παρά τον πόλεμο που δέχονται από όλο το πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Και αυτό όχι γιατί έχουν τη μεγαλύτερη δυναμική ανθρώπων αλλά γιατί βλέπουν στις πραγματικές ανάγκες και αξίες του ανθρώπου, όπως η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια, η ισότητα και η αδελφοσύνη. 

Το διακύβευμα είναι αν θα πατήσουν πάνω στην επίπλαστη κοινωνική συναίνεση για να ξαναστήσουν το εκμεταλλευτικό-καταπιεστικό-ολοκληρωτικό πολιτικο-οικονομικό σύστημα, ή αν θα μας βρουν απέναντί τους σε όλα τα μέτωπα του κοινωνικού-ταξικού αγώνα, που θα τους ανατρέψει. Με εργαλείο την αυτοοργάνωση και όπλο μας την αλληλεγγύη, να στήσουμε οδοφράγματα μέσα από ακηδεμόνευτες - αντιεραρχικές συνελεύσεις, άγριες απεργίες, συγκρούσεις, σαμποτάζ.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για οπισθοχώρηση και συναίνεση, για διαπραγματεύσεις και αποσπασματικότητα. Έχουμε πόλεμο και τον κήρυξε το κράτος, ο αγώνας ή θα είναι συνολικός και σε όλα τα μέτωπα, όπως και η επίθεση της κυριαρχίας ή δε θα είναι τίποτα. Δεν αγωνιζόμαστε για να περισώσουμε ότι μπορέσουμε από την επέλαση που ετοιμάζουν, δε μας αρκούν τα ψίχουλα που θα παραχωρήσουν, αλλά για την καθολική ανατροπή κράτους - κεφαλαίου, για έναν κόσμο χωρίς εξουσία, οργανωμένο από τα κάτω. Τα θέλουμε όλα και για όλους.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ - ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ,

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ 

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ, ΑΓΡΙΝΙΟ 

(Δασκαλοπούλου, Ά πάροδος, 3)

Για τη σημερινη απεργια στο Αγρινιο

Περιπου 200 ατομα στην πορεια του ΠΑΜΕ, που κατευθυνθηκε στην εθνικη οδο για αποκλεισμο του δρομου. 200 ατομα περιπου απο  οργανωσεις της αριστερας και σωματια στην πορεια που πραγματοποιηθηκε στο κεντρο της πολης. σχηματιστηκε μπλοκ α/α απο 40 περιπου συντροφους στο τελος της πορειας, με πανο: ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ.

Στη συγκεντρωση αναρτηθηκε πανο απο τη συνελευση αναρχικων, αντιεξουσιαστων και αλληλεγγυων αγρινιου για την αλληλεγγυη στον αγωνα των 300 μεταναστων - εργατων απεργων πεινας. Ενω στην πορεια μοιραστηκαν κειμενα για την αλληλεγγυη στους μεταναστες απεργους και για την οικονομικη κριση καθως και τρικακια για την αλληλεγγυη στους μεταναστες.

παρεμβαση με αναρτηση πανο στο νοσοκομειο Αγρινιου

Τη Δευτερα 14 Φεβρουαριου πραγματοποιηθηκε παρεμβαση με αναρτηση πανο στο νοσοκομειο Αγρινιου.
Μπρος στην αναδιαρθρωση του συστηματος υγειας που θελει να επομιστει η κοινωνια τις ρεμουλες με το δημοσιο χρημα και το τζογαρισμα των ασφαλιστικων ταμειων, καταδεικνυουμε ως αποκλειστικο υπευθυνο τα οικονομικα και πολιτικα αφεντικα.
Να μην κανουμε βημα πισω στη σαρωτικη επιθεση κρατους, ντοπιων και υπερεθνικων αφεντικων... Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ!

ΤΕΤΑΡΤΗ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Κείμενο Κερατιώτη μετά τα χθεσινά γεγονότα

Ποιοι είστε ρε εσείς που μας στέλνετε τα στρατιωτάκια σας στις αυλές μας?
Μήπως είσαστε οι κλέφτες αυτού του τόπου?
Μήπως είστε οι δυνάστες αυτής της χώρας?
Μήπως είσαστε τα ξεπουλημένα υπαλληλάκια του ΔΝΤ?
Μήπως είσαστε όλα τα παραπάνω?
Ποια νομιμότητα υπηρετείτε? Την νομιμότητα των εργολάβων και των Τροϊκανών?
Αυτό που κάνατε σήμερα σήμερα στην πόλη μας...δε θα το ξεχάσουμε ποτέ!
Ποιους πάτε να φοβίσετε ρε λαμόγια? Τους πολίτες που κλέβετε κι εξαπατάτε?
Ποιους πάτε να τρομάξετε ρε αλήτες? Τους αρβανίτες?
Πρέπει να μας τρομάξουν τα αξιολύπητα στρατιωτάκια σας των 800 ευρώ?
Η Κερατέα απέκτησε μνήμη...
Μνήμη που θα μετράτε σε φλόγες και θόρυβο κάθε νύχτα που θα έρθει...
Νύχτες τρομερές θα ζήσετε από εδώ και πέρα...
Το Οβριόκαστρο ... θα είναι η ο τρόμος σας και η τελική σας ήττα...πολιτικάντιδες της δεκάρας...ξεπουλημένα τρωκτικά!
Θα φύγετε νύχτα από τούτον τον τόπο!!!
Σήμερα το έλεος τελείωσε...από σήμερα πολεμάμε με λύσσα για τον πολιτισμό και για την δημοκρατία...Πολεμάμε για την αγάπη μας και τον τόπο μας...
Καλούμε κάθε ελεύθερο πολίτη αυτής της χώρας να σταθεί δίπλα μας όπως μπορεί κι όπως αντέχει....
Μπουλτνοζοφύλακες....θα φύγετε ντροπιασμένοι από τούτον εδώ τον τόπο τον ιερό!
Τα χημικά που ρούφηξαν τα παιδιά μας...τον φόβο που είδαμε στα μάτια τους....θα τον πληρώσετε πολύ ακριβά κάφροι!
Εδώ είναι Κερατέα...κι εδώ θα σας ταπεινώσουμε!
Υ.Γ. 1 Να προσεύχεστε σε όποιον Θεό πιστεύετε να μη χαθεί Κερατιώτης ή Κερατιώτισσα!
Υ.Γ. 2 Στο σπίτι μου έχω δεκαπέντε μαχαίρια, τα πέντε είναι πριονωτά για να κόβουν το ψωμί και τα άλλα δέκα κοφτερά για να κόβουν τις μπριζόλες....Ελάτε να με συλλάβετε...γελοία υποκείμενα!

29-01-11 πορεια αλληλεγγυης στην Ηγουμενιτσα

Σήμερα, 29 Γενάρη, η Ηγουμενίτσα ήταν μια πόλη κατεχόμενη. Αστυνομικές δυνάμεις κάθε είδους (ματ, ασφαλίτες και λιμενικοί) κατέκλυσαν τους δρόμους. Η αιτία αυτής της ιδιότυπης κατοχής ήταν η πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες που καλέστηκε με πρωτοβουλία ντόπιων συντρόφων.

Η περιοχή της Ηγουμενίτσας εδώ και αρκετό καιρό, έχει γίνει ένα από τα επίκεντρα της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους. Ένα “γεωγραφικό” διακύβευμα για την Ευρώπη – Φρούριο: τα ανθρωποκυνηγητά, οι αποκλεισμοί, ο ρατσισμός, τα άτυπα και θεσμισμένα απαρτχάιντ γεννάνε όχι μόνο το ξεσάλωμα των αστυνομικών και λιμενικών δυνάμεων πάνω στους “παράνομους” φτωχοδιαβόλους αλλά και οπλίζουν τα χέρια ελληνόψυχων ντόπιων φασιστών.

Από την έναρξη της πορείας δεχθήκαμε την προκλητική πίεση των δυνάμεων καταστολής που είχαν κινητοποιήσει έναν ολόκληρο δημοκρατικό στρατό για να επιβάλλουν τον τρόμο στην τοπική κοινωνία και για να αποτρέψουν την προσέγγιση των αλληλέγγυων στον υπαίθριο καταυλισμό όπου διαμένουν εκατοντάδες μετανάστες. Όμως οι απόπειρες της δημοκρατίας να επιβάλλουν την σιωπή στην τοπική κοινωνία (ιδιαίτερα μετά τα πρόσφατα τοπικά περιστατικά θανάτων και τραυματισμών μεταναστών από τα χέρια μπατσών και από τις σφαίρες γνωστού ντόπιου φασίστα) σημαδεύτηκαν με αποτυχία.

Η σημερινή πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες διέσχισε όλους τους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Κατά τη διάρκεια της οποίας φωνάχθηκαν συνθήματα και μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα. Αρκετοί νεολαίοι και μετανάστες της πόλης ενσωματώθηκαν στην πορεία μέχρι τον υπαίθριο καταυλισμό των μεταναστών όπου εξελίχθηκαν συγκινητικές στιγμές αλληλεγγύης. Δεκάδες μετανάστες του καταυλισμού στη θέα της πορείας, κινήθηκαν προς αυτήν, ώστε να την ενισχύσουν με τη συμμετοχή τους. Στο σημείο εκείνο, τα ματ απέτρεψαν την κίνηση των μεταναστών προς τη πορεία, προχωρώντας στη δημιουργία φραγμού, γεγονός που προκάλεσε αρκετή ένταση. Ύστερα από την παρέμβαση των συντρόφων της περιφρούρησης, καταφέραμε την πρόσβαση σε κάποιους μετανάστες και κατόπιν συνεχίσαμε την πορεία προς το προκαθορισμένο σημείο τερματισμού της. Λίγο πριν το τέλος της πορείας, δεχτήκαμε τη συγκροτιμένη επίθεση της αστυνομίας, με δακρυγόνα, κρότου λάμψης, ξύλο, γκλομπ και κυνηγητό ως τα ΤΕΙ. Εννιά τραυματίες (εξαρθρώσεις ώμων, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ρήξη μηνίσκου, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις στα μάτια…) και εφτά προσαγωγές στο τοπικό Α.Τ. επέβαλαν την παραμονή μας στην πόλη ως αργά το απόγευμα για την αλληλεγγύη στους συντρόφους μας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ – ΕΣ

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ

Κράτος και κεφάλαιο πολιορκούν την Κερατέα, εξαπολύουν στρατιές δολοφόνων απέναντι σε μια κοινωνία που αγωνίζεται ενάντια στην υποτίμηση της ζωής της, την πράσινη μόλυνση και τα συμφέροντα του Μπόμπολα.

Ο δίκαιος και ανυποχώρητος αγώνας των κατοίκων της Κερατέας θρυμματίζει το δημοκρατικό προσωπείο του καθεστώτος και καταδεικνύει την ουσία του κράτους.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

Η αντίσταση έξω από τους θεσμούς, τη διαμεσολάβηση, τον παραγοντισμό και τα συμφέροντα, είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση. Αυτός ο αγώνας για την υπεράσπιση της δημόσιας γης είναι αγώνας ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Η αλληλεγγύη καταδεικνύει το μοναδικό δρόμο ενάντια στον ολοκληρωτισμό και την καταστολή.

αυτοδιαχειριζόμενο στέκι /Αγρίνιο, αναρχική ομάδα ¨δυσήνιος ίππος¨/ Πάτρα, σύντροφοι/ισσες από την Άρτα και την Αθήνα, αναρχική συλλογικότητα ¨κύκλος της φωτιάς¨/ Αθήνα, κατάληψη ¨κελί ελευθερίας¨/ Ηγουμενίτσα

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΣΟΥ;

Τον πεινασμένο, που σ΄ άρπαξε το τελευταίο ψωμί, σαν εχθρό τον αντιμετωπίζεις.

Μα τον κλέφτη, που δεν πείνασε ποτέ του, δεν ορμάς ν΄ αρπάξεις από το λαρύγγι.

ΜΠΡΕΧΤ (1935)

Πριν την κατάρρευση των καθεστώτων του λεγομένου ‘’υπαρκτού σοσιαλισμού’’, δηλαδή στην ουσία του κρατικού καπιταλισμού στην ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία, οι προσφυγές και οι μετανάστες ήταν κυρίως άνθρωποι οι οποίοι προέρχονταν από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Οι οποίοι για λόγους πολιτικής καταπίεσης και οικονομικής εξαθλίωσης κατέφευγαν στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης.

Στην Ελλάδα, οι Παλαιστίνιοι, οι Τούρκοι, οι Κούρδοι και άλλοι πολιτικοί πρόσφυγες ήταν συμπαθείς και αποδεκτοί από μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας καθώς ήταν νωπές ακόμη οι μνήμες από τη στρατιωτική χούντα αλλά και γιατί ένα εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα παρ’ όλες τις αδυναμίες και την κηδεμόνευσή του από τα κόμματα, αντιστέκονταν, διεκδικούσε, αμφισβητούσε με δυναμικές μορφές δράσης, το κεφάλαιο και την κρατική κυριαρχία.

Η επικράτηση της σοσιαλδημοκρατίας του πασοκ με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, προσπάθησε να αφομοιώσει, να ενσωματώσει και όταν δεν μπορούσε τα προηγούμενα να καταστείλει με κάθε τρόπο τα κινήματα αυτά, δημιουργώντας ένα κλίμα νεοπλουτισμού, ευδαιμονισμού, ιδιώτευσης, ατομισμού και καταναλωτισμού, όπου οι περιβόητοι μικρομεσαίοι, νοικοκυραίοι και αγανακτισμένοι πολίτες είχαν τον πρώτο λόγο.

Τα γκέτο του Λαυρίου, της Πάτρας, του Αγίου Ανδρέα (της Ηγουμενίτσας σήμερα) όπου στοιβάζονταν οι τούρκοι και οι κούρδοι πολιτικοί πρόσφυγες δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνιση τους, οι απελάσεις και οι εκδόσεις πολιτικών προσφύγων άρχισαν να μην βρίσκουν καμία αντίσταση, εκτός από ένα κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού – αναρχικού χώρου, ενώ οι οικονομικοί μετανάστες είχαν σίγουρη την απέλαση. Ο όρος ‘’φιλλιπινέζα’’, σαν απαξιωτικός όρος έκανε την εμφάνιση του στην κοινωνική και την πολίτικη ζωή και την καθημερινότητα. Κανένας δε μπορούσε να φανταστεί ούτε ίσως και τα ίδια τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά τι θα επακολουθούσε.

Χιλιάδες άνθρωποι από τις χώρες του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ αφού πήραν μια γεύση από τον καπιταλιστικό παράδεισο της ελευθέριας του εμπορεύματος και του χρήματος και αφού η παλιά γραφειοκρατία του κόμματος προσπαθούσε να διασώσει ότι μπορούσε για τον εαυτό της σε αρμονία με τα νέα αφεντικά, που ρίχτηκαν στο μεγάλο πλιάτσικο (φθηνή εργατική δύναμη, νέες πλουτοπαραγωγικές πηγές, παραδόσεις αντίστασης και εξέγερσης ξεχασμένες, ανύπαρκτες και τσακισμένες) πήραν το δρόμο της προσφυγιάς για την ίδια την καρδία της εκμετάλλευσης, τις μητροπόλεις και τις περιφέρειες του ‘’θριαμβευτή’’ πλέον νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, διανομής και ζωής. Στην Ευρώπη τα πρώτα κρούσματα ρατσισμού απέναντι σε εγχρώμους τούρκους και κούρδους ακόμη και Έλληνες από τις νεοφασιστικές ομάδες αντιμετωπίζονται στην αρχή σαν μεμονωμένα επεισόδια.

Η Ελλάδα στην αρχή είναι η χώρα με το χαμηλότερο ποσοστό ξενοφοβίας και ρατσισμού μέχρι το 2002 όταν μια δημοσκόπηση τη φέρνει πρώτη στην Ευρώπη καταδεικνύοντας και αποκαλύπτοντας αυτό που όλοι γνωρίζουμε και βιώνουμε καθημερινά. Μετανάστης και ιδιαίτερα αλβανός είναι συνώνυμα του εγκληματία και του υπανθρώπου.

Τα μμε, τα οποία κατέχουν αυτοί που εκμεταλλεύονται αδιακρίτως ντόπιους και ξένους προλετάριους, ενορχηστρώνουν την καμπάνια και την υστερία. ‘’Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλείες’’, ‘’έφεραν την εγκληματικότητα στην Ελλάδα’’. Πρόεδροι των συλλόγων ληστευθέντων, παπάδες, κάθε είδους φασιστοειδή από βουλευτές μέχρι λείψανα της 4ης Αυγούστου έχουν λόγο στα τηλεοπτικά παράθυρα. Βαφτίσια παιδιών και γάμοι αλλοδαπών που απαρνούνται την ταυτότητά τους και τη θρησκεία τους και ελληνοποιούνται γίνονται πρώτες ειδήσεις.

Επιχειρήσεις σκούπα, εξευτελισμοί και βασανιστήρια στα κρατητήρια, δολοφονίες από τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις όπλων των μπάτσων. ‘’Άνθρωποι’’ που πυροβολούν παιδιά γιατί έκλεψαν ένα καρπούζι ή πέντε κιλά πατάτες. Χειροκροτήματα έξω από τα δικαστήρια για τους καλούς οικογενειάρχες που δεν έχουν καμία ευθύνη για τις δολοφονίες μεταναστών επειδή προστάτευσαν την ιδιοκτησία τους. Αποφάσεις από δημάρχους και κοινότητες για την απαγόρευση της κυκλοφορίας των μεταναστών μετά τις 8 το βράδυ έως τις μαζικές απελάσεις αυτή είναι η αλήθεια που αποτελεί το ΝΕΟΤΑΞΙΚΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ.

Οι κάτοικοι των μητροπόλεων κλειδαμπαρώνονται στα κλουβιά τους ενώ στην περιφέρεια περιπολούν με καραμπίνες, μέχρι να αποφασίσουν να πάνε στο πλησιέστερο νυχτερινό κέντρο όπου οι μετανάστριες εκτός από την οικονομική εκμετάλλευση υφίστανται το σεξισμό και την αναγκαστική εκπόρνευση.

Αυτό το απέραντο σκλαβοπάζαρο ανδρών, γυναικών και παιδιών με σκοπό την πιο άγρια εκμετάλλευση και τον εξαναγκασμό, στην πορνεία και την επαιτεία δεν γίνεται βέβαια μόνο από κάποιους ‘’κακούς’’ δουλέμπορους που συνήθως συμβαίνει να είναι και Τούρκοι. Ένα ολόκληρο κύκλωμα θησαυρίζει από τον ιδρώτα και το αίμα τους και σε αυτό συμμετέχουν ανώτατοι κρατικοί υπάλληλοι ανεξαρτήτου εθνικότητας, τελωνειακοί, μπάτσοι, δικαστές και δικηγόροι, οι οποίοι έχουν αναλάβει κυρίως τα κυκλώματα εκμετάλλευσης των γυναικών, κάθε είδους αποβράσματα τα οποία κατέχουν έστω και την τελευταία θέση στον κρατικό μηχανισμό και συνεργάζονται άψογα με τις κάθε είδους ‘’μαφίες’’ που μας πλασάρουν και εφευρίσκουν τα μμε.

Η τέχνη του διαχωρισμού ανάμεσα στους καταπιεσμένους είναι τόσο παλιά όσο και η εξουσία. Ντόπιοι προλετάριοι, εναντίον ξένων, νόμιμοι μετανάστες και παράνομοι (λαθρομετανάστες), νοικοκυραίοι που θέλουν να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί και εγκληματίες. Μια κοινωνία αποχαυνωμένη μπροστά στην τηλεόραση, τάξη, ασφάλεια, ησυχία. Η ησυχία του νεκροταφείου.

Η Ευρώπη θωρακίζεται απέναντι στους βαρβάρους που θέλουν να εισβάλουν στο πολιτισμένο φρούριο της. Της καταναγκαστικής εργασίας και της ζωής που έχει χάσει κάθε νόημα μέσα στη μίζερη επιβίωση και στον τρόπο ζωής της υποκουλτούρας των σκουπιδιών των κυρίαρχων. Συνθήκη trevi, συνθήκη σέγκεν, frontex, παρακολούθηση, έλεγχος, αφομοίωση, εκμετάλλευση χωρίς κραδασμούς, χωρίς αναστατώσεις. Η λευκή κάρτα θα δώσει τη θέση της στην πράσινη, όμως ο εργοδότης μπορεί να διαφωνεί για τα ένσημα, θέλει μαύρη εργασία. Συνήθως η αμοιβή του μετανάστη είναι η απέλαση μετά την κατάδοση από τον εργοδότη για να μην πληρώσει τίποτε. Μια κατάσταση συνεχούς ομηρίας, φόβου και ανασφάλειας.

Οι οργανώσεις που ασχολούνται με τα ζητήματα του ρατσισμού και των μεταναστών, οι μκο, βυθισμένες στην μερικότητα και την αποσπασματικότητα, στην φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη καθώς και τα αριστερά κόμματα και συνδικάτα τεχνικοί της διαμεσολάβησης, δεκανίκια του κράτους και πρεσβευτές του λιγότερου κακού, επεξεργαστές του λόγου της κυριαρχίας, πυροσβέστες κάθε λόγου και πράξης εξεγερτικής, περιορίζονται στις καταγγελίες και τις ειρηνικές πορείες μετά τη δολοφονία κάποιου μετανάστη ή την εμφάνιση κάποιου Καζάκου.

Στην ευρύτερη περιοχή του Αγρινίου, στα καπνοχώραφα της Αιτωλοακαρνανίας, μετά το ’90 εκατοντάδες μετανάστες που προέρχονταν κυρίως από βαλκανικές χώρες, «συνεισέφεραν» τα μέγιστα για την ανάκαμψη της αγροτικής παραγωγής, με ανασφάλιστη εργασία και μεροκάματα πείνας (όταν υπήρχαν). Πλέον εκατοντάδες οικογένειες μεταναστών ζουν και εργάζονται κυρίως σε αγροτικές και οικοδομικές εργασίες, σε αυτές τις περιοχές, οι όροι εκμετάλλευσης γι αυτούς σήμερα είναι λίγο πολύ ίδιοι με τους ντόπιους εργάτες. Όμως τα κύματα των εξαθλιωμένων που αναζητούν μια αξιοπρεπή ζωή δεν σταματούν ποτέ όσο συνεχίζεται η επίθεση κράτους κεφαλαίου στις κοινωνίες, ο επεκτατικός πόλεμος με οικονομικούς ή στρατιωτικούς όρους.

Πριν μερικούς μήνες 200 περίπου μετανάστες από τη Βουλγαρία στην αναζήτηση μιας ζωής με αξιοπρέπεια βρέθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Οινιαδών (όπως και κάθε χρόνο, το χειμώνα όπου τα αφεντικά χρειάζονται περισσότερα εργατικά χέρια για τις αγροτικές εργασίες και με διακρατικές συμφωνίες οι τρίμηνες πράσινες κάρτες εκμεταλλεύονται τη φτώχεια και την ανέχεια αυτών των ανθρώπων και τους αναγκάζουν να ζουν σε αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες) να κατοικούν σε πρόχειρα καταλύματα και αποθήκες με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής, μέσα στο κρύο, χωρίς να μπορούν από την εργασία τους στα πορτοκάλια να εξασφαλίσουν πολλές φορές ακόμη και το φαγητό της ημέρας, χωρίς ρούχα, κουβέρτες κτλ.

Αλληλέγγυοι/ες σύντροφοι/σες βρεθήκαμε σε πολλούς από αυτούς τους καταυλισμούς το προηγούμενο διάστημα στην κατεύθυνση της προσφοράς μιας μικρής μα πολύ σημαντικής για τους μετανάστες βοήθειας. Μεγάλη ήταν και η ανταπόκριση αρκετού κόσμου στα καλέσματα για συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης στην πανεπιστημιακή σχολή Αγρινίου, μετά από πρωτοβουλία της συνέλευσης της ραδιουργίας 88fm και στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι.

Στην κατεύθυνση να περάσουμε από την άμεση στήριξη, που μπορεί να χαρακτηριστεί από μόνη της (σαν ενέργεια) ως μερική, αποσπασματική και με κοινωνικούς – πολιτικούς όρους, ανούσια, επιδιώκουμε μετά την πρώτη κοινή επαφή και γνωριμία τη σύνδεση, τη στήριξη, την αλληλεγγύη με κοινωνικούς και ταξικούς όρους.

Ακόμη, όταν σε μια τέτοια κοινωνία που η συμβίωση και η συνύπαρξη με τους μετανάστες είναι καθημερινή (στις γειτονιές, στα σχολεία στους χώρους εργασίας) εμφανίζονται τα παρακρατικά καθάρματα που θέλουν να μολύνουν συνειδήσεις με το ρατσιστικό μίσος, (όπως το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου που 25 ασπόνδυλα της χρυσής αυγής διαδήλωσαν σε Μεσολόγγι και Αιτωλικό με αφορμή το νομοσχέδιο για το μεταναστευτικό) όλα τα κομμάτια της κοινωνίας που αντιστρατεύονται τους πλαστούς διαχωρισμούς ανάμεσα στους καταπιεσμένους, οφείλουν να μην αφήσουν κοινωνικό χώρο στους εχθρούς του ανθρώπου και να τους οδηγήσουν πίσω στις τρύπες τους. Επειδή ο ρατσισμός είναι επίπλαστο μα ταυτόχρονα διάχυτο κοινωνικό φαινόμενο, απότοκο της κυριαρχικής προπαγάνδας και υποδαυλίζεται όποτε κρίνεται σκόπιμο από την εξουσία, μόνο στο δρόμο του κοινωνικού αγώνα μπορεί να νικηθεί.

Η αυτοοργάνωση των ίδιων των μεταναστών, η καθημερινή επαφή και ο κοινός αγώνας μαζί τους στους χώρους της μισθωτής σκλαβιάς και της καθημερινότητας, η αλληλεγγύη που δεν θα είναι κενό γράμμα αλλά πράξη και δράση θα μπορέσει να δώσει καρπούς έτσι ώστε όλοι μαζί της γης οι κολασμένοι να αποκτήσουμε την ελευθερία και την αξιοπρέπεια χωρίς διαχωρισμούς και διαμεσολαβητές για να ανατρέψουμε την παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία των αφεντικών.

ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΜΑΣ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ, ΑΓΡΙΝΙΟ /Μάρτιος 2010

Δασκαλοπούλου Ά πάροδος 3 /stekidask@windowslive.com

προβολή ταινίας στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι

Προβολή της ταινίας ¨ΑΠ΄ ΤΟ ΧΙΟΝΙ¨ του Σ. Γκορίτσα, την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011, ώρα 8:00μμ, στο ¨ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ¨, Αγρίνιο. Δασκαλοπούλου Ά πάροδος 3.

Γράμμα της Fee Marie Meyer

Και τώρα που τα φώτα της παράστασης έσβησαν και η αυλαία έχει πια πέσει, ήρθε η ώρα να μιλήσω εγώ. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Για το τι έγινε, τι παιχνίδια θεωρώ ότι παίχτηκαν στην πλάτη μου, αλλά και πέρα από εμένα, γιʼ αυτά που θα πρέπει πια να αφορούν τον κάθε νοήμονα άνθρωπο στον ελλαδικό χώρο.

Όσον αφορά στην «υπόθεσή» μου: Είμαι πια αρκετά σίγουρη ότι από τη στιγμή που τα στοιχεία μου έγιναν γνωστά στα τσακάλια της αντιτρομοκρατικής, βεβαίως απόλυτα δικαιολογημένα -καταλαβαίνετε, ήπια ποτό με τους λάθος ανθρώπους- το έργο ήταν προδιαγεγραμμένο. Πόσο μάλλον, όταν googlαραν το επίθετό μου (σαν να λέμε Παπαδόπουλος στην ελλάδα) και –φαντάζεστε τι χαρά- ανακάλυψαν το πλούσιο «οικογενειακό» μου ιστορικό. Δεν είχε σημασία το διαφορετικό όνομα του πατέρα μου -άλλωστε «αυτές πάνε όλες με όλους»-, ούτε η διαφορετική ημερομηνία γέννησης της μητέρας μου.

Από τη στιγμή που η πραγματικότητα δεν τους έκανε, έπρεπε να προσαρμοστεί. Έπρεπε να μπω στο καλούπι και τον ρόλο που μου είχαν ετοιμάσει. Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι να πάω στο φροντιστήριο όπου διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στον 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφος Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμη που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, με κατέγραψαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείται ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημα μου για δικηγόρο.

Έχει σημασία η ώρα, γιατί ήδη στις 17.00, δύο μόλις ώρες αργότερα, είχε γίνει γνωστή η όλη ιστορία των υποτιθέμενων γονιών μου.

Έτσι, εξηγείται πολύ καλά, γιατί ενώ αντιστεκόμουνα στη φωτογράφηση, με τραβούσαν από τα κινητά τους τηλέφωνα, για να κλέψουν μια εικόνα. Διαφορετικά το καυτό τους θέμα δεν θα πουλούσε τόσο...

Χρόνια τώρα ξέρουμε πώς λειτουργούν αυτοί οι σαθροί ως το κόκκαλο μηχανισμοί, γνωρίζουμε ότι άλλοτε οι ρουφιανοδημοσιογράφοι είναι τα φερέφωνα της αστυνομίας, και άλλοτε οι εντολείς τους. Έτοιμοι να κομματιάσουν οποιαδήποτε ζωή πετάξουν στα αιχμηρά δόντια τους, έτοιμοι να κατασπαράξουν αλήθειες για να ξεράσουν ψέματα. Σιχαμένοι…

Αυτό που δεν είχα φανταστεί, τουλάχιστον προσωπικά, ως σήμερα είναι ο απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίον αυτό συμβαίνει στο εδώ και το τώρα.

Όταν το φιάσκο είχε αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο, κι ενώ εγώ δεν γνώριζα τίποτα απʼ όλα τα αίσχη που είχαν δει το φως της δημοσιότητας, με κάλεσε στο γραφείο του ένας υπεύθυνος για τη «διεθνή τρομοκρατία». Άρχισε να μου κάνει «φιλική κουβεντούλα» σε σχέση με το πότε ακριβώς σκοτώθηκε ο πατέρας μου σε συμπλοκή! Πραγματικά, πρέπει να μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα, ιδιαίτερα όταν μειδιώντας πρόσθεσε ότι «καλά, εμένα πιο πολύ η μητέρα σου με το διεθνές ένταλμα σύλληψης με ενδιαφέρει»... Μόνο που δεν με κατηγόρησε, εν τέλει, ανοιχτά για υπόθαλψη εγκληματία, αφού δεν δήλωσα εξ αρχής τα πατρώνυμα των γονιών μου…

Βέβαια, έκανα αρκετά. Όπως είπε και η εισαγγελέας, «κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά» πράγματα από το σπίτι μου... βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και... έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα -όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία- και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!

Αν θέλει να με φυλακίσει γιʼ αυτό, ναι, είμαι ένοχη, και πάντα θα είμαι. Πάντα θα είμαι στην όχθη των καταπιεσμένων και όχι των εκμεταλλευτών, πάντα, μέχρι να μην υπάρχει πια εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο και από τον άνθρωπο στα ζώα και τη φύση. Αιτούμαι όμως δημόσια και σοβαρά, να αλλάξει το κατηγορητήριό μου. Ας γραφούν οι αληθινές κατηγορίες, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Να μπει στη θέση των κατηγοριών –είναι αναρχική και διαβάζει έντυπα. Έχει σχέσεις με πολλούς ακόμη αγωνιζόμενους ανθρώπους και είναι περήφανη για αυτό.

...Οπλίσατε επί σκοπό και εκτελέστε μας στον τοίχο της Καισαριανής...

Θέλω να σταθώ για λίγο στους μηχανισμούς κατακρεούργησης της αξιοπρέπειας που εφαρμόζουν στην αντιτρομοκρατική. Τα κελιά που σε βάζουν είναι περίπου 2,50 επί 50, με μια κίτρινη λάμπα να καίει συνεχώς. Χάνεις την αίσθηση του χρόνου και του χώρου, πρέπει από αυτούς να ζητάς ακόμα και την ικανοποίηση των βασικών ζωτικών σου λειτουργιών. Γνωρίζω ότι οι συγκατηγορούμενοι σύντροφοι πέρασαν πολλοί πιο δύσκολα, καθώς βρισκόταν εκεί από την Πέμπτη, ενώ δεν τους είχε επιτραπεί καμία επικοινωνία με δικηγόρο. Δεν τους έδιναν τα τρόφιμα που έφεραν σύντροφοι, καθώς αρνούμασταν να δεχτούμε οποιαδήποτε τροφή απο αυτούς, και τέλος τους άφηναν να λύνουν νοητικά σταυρόλεξα, μη δίνοντας τους μολύβι. Φοβήθηκαν μάλλον μην αποδράσουν...

Κάπου κάποτε διάβασα ότι το κύρος ενός πολιτικού καθεστώτος φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ελλάς το μεγαλείο σου!

Η εποχή που ζούμε είναι ευμετάβλητη, παράξενη, αλλάζει συνεχώς. Η εξουσία σε εποχές θεσμικής και οικονομικής κρίσης πάντα παίζει με το καρότο και το μαστίγιο, το φόβο και την ασφάλεια. Θέλουν κανένας να μην αντιδρά σε τίποτα, να μην μιλά, να μην κοιτάζει κανείς γύρω του, κανείς να μην σκέφτεται διαφορετικά, να μην σκέφτεται γενικά. Λοβοτομείτε μας εκ γενετής, να τελειώνουμε!

Προσπαθούν να επιβάλουν παντού την τρομαχτική και απόλυτη ομοιομορφία τους, την απόλυτα, εξονυχιστικά μελετημένη απανθρωπιά τους.

Στον ελλαδικό χώρο αυτοί τη στιγμή υπάρχουν περίπου 40 κρατούμενοι για πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι δεν έχουν καν δικαστεί, κι όμως βρίσκονται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, άλλοι δεν δικάζονται με ανοιχτή και δημόσια δίκη, άλλοι κρατούνται δίχως να υπάρχει το παραμικρό εις βάρους τους, με βάση το φρόνημά τους, την αλληλέγγυα στάση ζωής που επιδεικνύουν και τις προσωπικές τους σχέσεις.

Θέλουν όλο και πιο συντηρητικά, όλο και πιο φασιστικά να επιβάλουν την απομόνωση, τη μοναξιά, τη λογική του «ο καθένας για την πάρτη του» και μονάχα να βλέπουμε όλοι τις μεσημεριανές εκπομπές τους, να καταναλώνουμε υποκατάστατα ζωής, ψέματα, θέαμα. Να μη μιλάμε με γνωστούς, μην πηγαίνουμε και μην καλούμε σε σπίτια, να μην ξέρουμε κανέναν, ή να του ζητάμε πιο πριν να μας γνωστοποιήσει το φάκελό του στην ασφάλεια, άσε καλύτερα, μπορεί να μπλέξουμε.

Θέλουν να μη νιώθουμε, να λειτουργούμε μόνο βάση των χαμηλότερων ενστίκτων της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης, βάση του σαδισμού της «κλειδαρότρυπας» να παίρνουμε μάτι τις ζωές άλλων, χάνοντας τη δική μας.

Θέλουν να μισούμε, να εξορίσουμε στο «πυρ το εξώτερον» κάθε τι διαφορετικό, ανθρώπους από άλλα μέρη, συναδέλφους από άλλους κλάδους, όποιον σκέφτεται ή ζει διαφορετικά.

Όλοι αυτοί είναι επικίνδυνοι, πρέπει να τους μισούμε, καθώς το μίσος τρέφει τον φόβο και αντίστροφα.

Σε αυτόν το φόβο βρίσκουν πάτημα για να επιβάλουν τη νεκρική τους ασφάλεια, ως επιθανάτιο ρόγχο μιας κοινωνίας που απαρνείται τους τελευταίους δεσμούς που την ορίζουν ως τέτοια.

Μονάχα τρεις λέξεις, πιστεύω, φτάνουν για να καθοριστεί το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο. Αξιοπρέπεια-Ελευθερία-Αλληλεγγύη. Η μια δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τις άλλες δυο, καμία δεν πέφτει από τον ουρανό. Θέλουν τιμή και τόλμη. Αυτές είναι όμως οι δύσκολες έννοιες που δίνουν στον άνθρωπο υπόσταση, που μετατρέπουν την επιβίωση σε ζωή.

Μπορούν να μας ελέγχουν, να μας κομματιάζουν και να μας απομονώνουν μονάχα όσο μένουμε με την πλάτη σκυμμένη κάτω από το μαστίγιο, να κυνηγάμε το εκάστοτε καρότο.

Ας αντισταθούμε! Μόλις σηκώσουμε το κεφάλι και αντικρύσουμε τον εαυτό μας και τους απέναντι ξανά στα μάτια, το σαθρό τους οικοδόμημα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Γιατί, μπορεί αυτή τη στιγμή η καταστροφή να έπεσε στο σπίτι του γείτονα, αλλά αύριο θα είναι στο δικό σου.

Ας αντισταθούμε! Γιατί, παντού στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να σηκώσουν το κεφάλι. Παντού και πάντα, κάθε μοναδική στιγμούλα που κάποιος υψώνει το βλέμμα στον ουρανό και στο απέραντο του ορίζοντα που ξέχασε από παιδί, ξαναγεννιέται το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο.

Φτάνει, αρκετά τους ανεχτήκαμε! Αγώνας για την γη ολάκερη και την ελευθερία, αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας

Το κράτος και τα μίντια είναι οι μόνοι τρομοκράτες.

Η αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται, πέρα από όπλο μας, είναι και δεδομένη.

Παραφράζοντας το γνωστό ποίημα: Όταν ήρθαν να πάρουν το γείτονά μου, δεν μίλησα, ήταν ξένος. Όταν αργότερα ήρθαν να πάρουν τον επόμενο, ήταν τσιγγάνος, πάλι δε μίλησα. Μετά πήραν και τον φτωχό, τον αλήτη, τον αναρχικό, τον αριστερό....Τελικά ήρθαν να πάρουν κι εμένα... ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ...

Στο ίδιο έργο θεατές

Deja vu (Όσο αφήνουμε αυτές τις πρακτικές αναπάντητες, θα επαναλαμβάνονται ως κακόγουστη φάρσα)

Με αισθήματα οργής παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες μέρες το όργιο παραπληροφόρησης που τροφοδοτήθηκε από την ελληνική αστυνομία εις βάρος της Φέης Μάγιερ. Τα αισχρά ψέματα για τους γονείς της ήρθαν να καλύψουν την ανεπάρκεια στοιχείων και να δημιουργήσουν το απαραίτητο κλίμα στην «κοινή γνώμη», ώστε να περάσει η επιζητούμενη από την αντιτρομοκρατική προφυλάκισή της. Το «έγκλημα» της νεαρής αναρχικής ήταν ότι ήπιε καφέ με κάποιον κυνηγημένο σύντροφο και φίλο της από παλιά. Για να δέσει η «εγκληματική αυτή δραστηριότητα» χρειάστηκε να παρουσιαστεί η μάνα της ως καταζητούμενη της RAF και ο πατέρας της να πέσει νεκρός σε συμπλοκή στην Αυστρία προς τέρψιν των μεγαλοσχήμονων παπαγάλων-δημοσιογράφων (με πρώτο βιολί τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ).

Το συγκεκριμένο ψέμα είχε κοντά πόδια και αποκαλύφθηκε σύντομα, πριν να φύγει το θέμα της Φέης από την αδηφάγα δημοσιότητα. Οι ίδιοι οι προπαγανδιστές- δημοσιογράφοι της ασφάλειας βγήκαν στα κανάλια και κατηγόρησαν την αστυνομία για να αποτινάξουν από πάνω τους την ευθύνη, μια ευθύνη που φέρουν στο ακέραιο όλα αυτά τα χρόνια που αναμασάνε τις διαρροές της αντιτρομοκρατικής.

Αυτό που δεν ανέφεραν όλοι αυτοί οι έμμισθοι προπαγανδιστές της ασφάλειας είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που λασπολογούν εις βάρος ενός ανθρώπου, ο οποίος διώκεται με βάση τις συντροφικές του σχέσεις. Το ίδιο καταιγιστικό σενάριο έπαιξε και κατά τη διάρκεια των συλλήψεων για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα και ειδικότερα εις βάρος και του γιου μας Σαράντου Νικητόπουλου, ο οποίος από την πρώτη μέρα αρνείται τις κατηγορίες που του αποδίδονται.

Εκείνες τις μέρες του Απρίλη, ο Σαράντος ψευδέστατα παρουσιάστηκε ως «μέλος του σκληρού πυρήνα του Επαναστατικού Αγώνα». Ακολούθησε μπαράζ ψευδών πληροφοριών, όπως για παράδειγμα ότι ήταν «συνεργός του Λάμπρου Φούντα στη συμπλοκή στη Δάφνη», ότι στο σπίτι που διαμένουμε «ανακαλύφθηκε πιστόλι που δεν έχει χρησιμοποιηθεί», ενώ τεκμήριο τηλεενοχής αποτέλεσε και η διεύθυνση του σπιτιού στην «καρδιά των Εξαρχείων». Παράλληλα, ο Σαράντος παρουσιάστηκε να «συμμετέχει σε συναντήσεις μελών του Επαναστατικού Αγώνα σε 6 διαφορετικά σημεία της Αττικής». Πες πες κάτι θα μείνει...

Η ανυπαρξία αποδεικτικών στοιχείων εις βάρος του αντισταθμίστηκε από την καταιγίδα συκοφαντίας που εξαπολύθηκε δια μέσου των παπαγάλων, δήθεν δημοσιογράφων. Το σενάριο υποσχόταν συνέχεια στη ροή στοιχείων για τον Σαράντο Νικητόπουλο μες στις επόμενες ημέρες. Όσο περνούσαν οι μέρες και τα καινούρια αυτά στοιχεία δεν ερχόντουσαν (και δεν ήταν δυνατόν να έλθουν), επιστρατεύτηκαν από κανάλια και εφημερίδες τυχάρπαστοι «αδιάψευστοι φυσιογνωμιστές-ψυχολόγοι». Έτσι μάθαμε ότι «τα λεπτά χείλη του Σαράντου προδίδουν τον αδίστακτο χαρακτήρα του», ότι είναι ο «φιλόσοφος της ομάδας» και ο «αθέατος συντονιστής».

Η γελοιότητα της «έγκυρης δημοσιογραφίας» χάνει τα όποια όριά της στο βωμό της τηλεθέασης όταν πρόκειται να στηρίξει τις επιλογές της ΕΛΑΣ. Δέκα μήνες μετά και ενώ η ανακριτική διαδικασία έχει κλείσει, ο Σαράντος παραμένει προφυλακισμένος περιμένοντας να φανεί κάποιο στοιχείο εις βάρος του... Εν μέσω κρίσης, όμως, τα παπαγαλάκια-δημοσιογράφοι συνεχίζουν να βγάζουν τον άξιο μισθό τους.

Στάθης Σαρ. Νικητόπουλος

Λένα Νικητοπούλου

19/1/2011

Κείμενο Αλέξανδρου Μητρούσια,Κώστα Σακκά,Γιώργου Καραγιαννίδη

Δηλώνουμε ξεκάθαρα και προς πάσα κατεύθυνση πως κανείς εκ των τριών συγκατηγορουμένων μας δεν έχει σχέση με τις κατηγορίες που του αποδίδονται.

Η δίωξη του αναρχικού Χρήστου Πολίτη πραγματοποιήθηκε ξεκάθαρα για πολιτικούς λόγους,καθώτι είχε επιχειρηθεί ανεπιτυχώς από τις διωκτικές αρχές, λίγες μέρες πριν από την συλληψή του, να καταδικαστεί για την υπόθεση του εμπρησμού στο Εφετείο Αθηνών.

Ξεκαθαρίζουμε πως αυτός ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ καμία σχέση ή επαφή μαζί μας και διώκεται με το φαιδρό στοιχείο της δήθεν παροχής μέτρων αντιπαρακολούθησης σ'έναν από εμάς, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να κινείται σε παράλληλους δρόμους του Πειραιά.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς το πρόσωπό του και απαιτούμε να πάψει οποιαδήποτε δίωξη εναντίον του και να αποφυλακιστεί άμεσα.

Εν συνεχεία, όσον αφορά τους άλλους δύο συγκατηγορουμένους μας, Στέλλα Αντωνίου και Δημήτρη Μιχαήλ, ξεκαθαρίζουμε πως διώκονται βάσει της προσωπικής και φιλικής τους γνωριμίας μαζί μας.

Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά όπου ποινικοποιούνται και μετατρέπονται σε κατηγορίες οι φιλικές σχέσεις ατόμων που ανήκουν στον αναρχικό χώρο, ενώ προφανώς προφυλακίστηκαν και αυτοί εκδικητικά από το κράτος.

Έχουν κι αυτοί την αμέριστη αλληλεγγύη,την φιλία και αγάπη μας, και απαιτούμε εξίσου την αποφυλάκισή τους.

Μητρούσιας Αλέξανδρος

Σακκάς Κώστας

Καραγιαννίδης Γιώργος



ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΕ ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ

Οι ελλείψεις μας σε φάρμακα αυτήν την στιγμή είναι:



α) φάρμακα για ψώρα (spregal)



β) spray pulvo 47 (για περιποίηση τραυμάτων)



γ) αντιβιώσεις (μακρολίδες, πενικιλίνες, κεφαλοσπορίνες …)



δ) αντιφλεγμονώδη, παυσίπονα…



ε) κορτιζονούχες και μη κρέμες , κρέμες για εντριβή (τύπου voltaren)



στ) οφθαλμικά κολύρια (tobradex, garamat, tears naturale…)



ζ) αντισταμινικά χαπάκια ( aerius, xozal, zirtek …)



η) στοματικά διαλύματα για γαργάρες (hexalen, tantum verde …), τροχίσκοι (trachisan, tantum verde, strepsils …)



θ) φάρμακα για μυκητισιακές στοματίτιδες, sporanox, tabl. stabilanol …



Eπιπλέον υπάρχει ανάγκη για αντρικά ρούχα (μόνο), φαγώσιμα που να μην χαλάνε (μακαρόνια, ρύζι, όσπρια…) αλλά και λάδι.



Για επικοινωνία (σχετικά με την αποστολή του υλικού αλλά και γενικότερα)… a.k.igoum@gmail.com

Θανάσιμος τραυματισμός 7χρονης ρομά στο Μενίδι από μπάτσο της ομάδας ΔΙ.ΑΣ

Το μεσημέρι της Τετάρτης 5/1/2011, μπάτσος της ομάδας ΔΙΑΣ παρέσυρε και σκότωσε με τη μηχανή του μία 7χρονη αθίγγανη έξω από καταυλισμό των Ρομά στο Μενίδι. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των αυτόπτων μαρτύρων ο μπάτσος έσυρε το θύμα του για 150 μέτρα και το εγκατέλειψε αιμόφυρτο στη μέση του δρόμου.


Το κορίτσι, που είχε βγει για να πει τα κάλαντα, μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ όπου και υπέκυψε στα τραύματά του. Μετά την ανακοίνωση του θανάτου, ακολούθησαν συμπλοκές [φωτό] μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και μονάδων ΜΑΤ που έσπευσαν για καταστολή της οργής. Ο μπάτσος οδηγήθηκε στο ΑΤ Ν. Ιωνίας όπου μετά από ανάκριση αφέθηκε ελεύθερος.

Από τα οδοφράγματα που στήνουν στο Μενίδι οι Ρομά για το θάνατο του κοριτσιού, μέχρι τα οδοφράγματα των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην κατασκευή ΧΥΤΑ, αυτό που διαφαίνεται είναι η συσσωρευμένη οργή των κομματιών της κοινωνίας. Των ανθρώπων σε διαφορετικούς τόπους, με διαφορετικές καταβολές και αφορμές, που επιλέγουν να εξεγερθούν ενάντια στη κρατική εξουσία και αυθαιρεσία.Η όξυνση της κρατικής καταστολής συνδέεται άμεσα με τις συνεχιζόμενες αναδιαρθρώσεις, το πανδαιμόνιο μέτρων-νόμων και την επιχειρούμενη διάλυση του κοινωνικού ιστού.
Ο θανάσιμος τραυματισμός του κοριτσιού στο Μενίδι, δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, και έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά "κατορθωμάτων" του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού και ειδικότερα της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.Έχοντας λευκή επιταγή από τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, επιτίθενται καβάλα στις μηχανές κατά συρροήν και κατ' εξακολούθηση εναντίον διαδηλωτών και όχι μόνο. Ενδεικτικά αναφέρονται η επίθεση δικυκλιστών μπάτσων στη πορεία το Δεκέμβρη 2009, ο σοβαρός τραυματισμός διαδηλώτριας και η ατιμωρησία τους, η επίθεση στη πορεία 15/11/10 και στην απεργία της 15/12/10.

Από το Μενίδι ως την Κερατέα αυτό που αναδύεται είναι η ανάγκη για οργάνωση της αντίστασης των από κάτω.

Μόνη δυνατότητα της εξουσίας η καταστολή,μόνη μας δυνατότητα η αλληλεγγύη και η εξέγερση. Να δώσουμε τρόπο στην οργή.

Εκδηλώσεις στο (ανα)κατειλημμένο Μαραγκοπούλειο

Κείμενο για την ανακατάληψη του Μαραγκοπούλειου

ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ




Σήμερα ανακαταλαμβάνουμε το Μαραγκοπούλειο ( πρώην ΠΙΚΠΑ ), στη Γούναρη 102. Όσο και να νομίζουν κάθε λογής μπάτσοι, δικαστές, εισαγγελείς, δήμαρχοι, περιφερειάρχες και υπουργοί ότι οι επιλογές, οι επιθυμίες και η λύσσα μας για την κοινωνική απελευθέρωση σταματούν μπροστά σε μια κατασταλτική επιχείρηση, είναι γελασμένοι. Όσο και να πιστεύουν ότι προβάλλοντας προς τα έξω από τα ΜΜΕ καθημερινές ιστορίες τρέλας που αφορούν εμάς σαν ανθρώπους, σαν πολιτικά όντα, σαν εχθρούς του καπιταλιστικού οικοδομήματος ότι θα καταφέρουν να διαστρεβλώσουν το λόγο, τις πράξεις, τη θέση μας στην κοινωνία, είναι γελασμένοι. Έχουμε πει και ξαναπεί ότι σε αυτόν τον κόσμο θα στεκόμαστε απέναντι, τόσο σε όσα φανερά συγκροτούν τον κορμό της εξουσίας ( κράτος και κεφάλαιο ), όσο και σε όσα έχουν με το χρόνο εδραιωθεί σαν κοινωνικά φαινόμενα, σαν κοινωνικές παθογένειες ( ατομισμός, ρατσισμός, σεξισμός, φόβος, κοινωνικός κανιβαλισμός ).



Σε αυτόν όμως τον κόσμο, επειδή και εμείς κομμάτια του είμαστε, έχουμε επιλέξει να βρούμε τους δικούς μας τρόπους να δομήσουμε μια πραγματικότητα, ένα σύνολο σχέσεων, συμπεριφορών, τρόπων οργάνωσης και αλληλοβοήθειας που αποτελούν και θα αποτελούν το προνομιακό πεδίο αυτών που κάποια στιγμή σιχαίνονται απλά να επιβιώνουν. Μια κατάληψη, ένας ανοιχτός κοινωνικός χώρος είναι ο χώρος για όλους αυτούς που νιώθουν αποκλεισμένοι, στο βαθμό που ο καθένας το συνειδητοποιεί. Ποιος έχει αμφιβολία για το πώς είναι η καθημερινότητα; Σχολεία, εργασία, γήπεδα, χώροι διασκέδασης, πλατείες, τα μέρη που διαδραματίζεται και πλέκεται η κοινωνική ζωή, είναι πλέον χωνευτήρια συμπεριφορών, συναισθημάτων, αισθήσεων, κοινωνικών φαινομένων. Όλα και όλοι περιστρέφονται γύρω από την ατομική αυτοϊκανοποίηση που συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο καταναλώνω-συμμετέχω- είμαι πολίτης. Πάντα γρήγορα, άκριτα, ασυναίσθητα, άμορφα. Οι αποδεκτές συμπεριφορές είναι κομμένες και ραμμένες. Πειραματικά, οι χώροι αυτοί μας τοποθετούν σε ένα γιγαντιαίο πανοπτικό σύστημα μέσα στο οποίο όλες μας οι θελήσεις και επιθυμίες κοντρολάρονται και τυποποιούνται. Οι αυταπάτες ή η ικανοποίηση που νιώθει κάποιος τα Χριστούγεννα χαϊδεύοντας στην Πλατεία Γεωργίου τον Αι-Βασίλη, αφορούν τη συνεχή μετατόπισή μας από το πεδίο της ανακάλυψης του εαυτού μας, της ζύμωσης με τους συνανθρώπους μας, στο πεδίο μιας ήδη υπάρχουσας αλλοτριωμένης συμπεριφοράς που ενσωματώνουμε.





Εμείς επιδιώκουμε την ανατροπή, τον πειραματισμό, την παρατήρηση, τη σκέψη, τη δράση, όχι την αποχαύνωση. Αρνούμαστε να είμαστε άνθρωποι- πειραματόζωα, αρνούμαστε και σιχαθήκαμε να καταστέλλουν τα μυαλά και τα σώματα μας. Γι αυτό καταλάβαμε και ανακαταλάβαμε το Μαραγκοπούλειο. Για να επικοινωνήσουμε και να ζυμωθούμε με τη γειτονιά, να διαχύσουμε το λόγο και τις πρακτικές μας, να δημιουργήσουμε ένα χώρο ανοικτό, ένα χώρο πραγματικής συνάντησης. Ανοίγουμε τις πόρτες μας σε όλα τα κοινωνικά κομμάτια που μπορούμε να έρθουμε σε επαφή, να βρεθούμε και μαζί να τελειώσουμε μια και καλή με τη βαρβαρότητα κάθε εξουσίας. Και μέχρι τότε καθημερινά να αγωνιστούμε, να συναντηθούμε, να χαρούμε και να λυπηθούμε, να οπλιστούμε με συνείδηση, οργή και λύσσα, για όσα θέλουμε, για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.











Το χρονικό της εκκένωσης





Στις 28/12/10 στις 7:30 το πρωί περίπου 40 μπάτσοι και ασφαλίτες με τη συνοδεία μιας κλούβας με διμοιρία των ΜΑΤ επιχείρησαν την εκκένωση του κατειλημμένου Μαραγκοπουλείου (Γούναρη 102). Εκείνη τη στιγμή στο κτίριο βρίσκονταν 11 σύντροφοι και συντρόφισσες. Μετά την άρνησή τους να εγκαταλείψουν το κτίριο ξεκίνησε η εκκένωση από τους μπάτσους με τη βοήθεια της Πυροσβεστικής, η οποία έσπευσε να κόψει τα λουκέτα της πλαϊνής πόρτας που εν τέλει ξηλώθηκε. Αφού αντιστάθηκαν σθεναρά μέχρι τέλους στην επέλαση των μπάτσων, οδηγήθηκαν στο τμήμα. Εκεί αρνήθηκαν να υπογράψουν τη φόρμα με τα βιομετρικά τους στοιχεία και να δώσουν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα, αν και τους ζητήθηκε επίμονα. Παράλληλα σύντροφοι-συντρόφισσες που ενημερώθηκαν για το συμβάν κατευθύνθηκαν αρχικά προς την κατάληψη όπου φωνάχθηκαν πολλά συνθήματα και οι μπάτσοι διαπομπεύτηκαν ενώ στη συνέχεια ακολούθησε συγκέντρωση έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση στην Ερμού. Υπό την πίεση των συντρόφων-συντροφισσών μετά από 3 ώρες οι 11 αφήνονται ελεύθεροι-ελεύθερες. Σε βάρος των 9 (8 από το Πέρασμα και 1 σύντροφος) εκκρεμεί κατηγορία για «διατάραξη οικιακής ειρήνης» ενώ οι άλλοι 2 αφήνονται χωρίς κατηγορίες. Συνειδητά και από επιλογή ανέλαβαν συλλογικά την ευθύνη της κατάληψης παρά την επιλογή που οι μπάτσοι πρότειναν «να δοθεί ένα όνομα για να ξεμπερδεύουν».











Υ.Γ.: Προς τον «κύριο» Λοβέρδο και τους ιθύνοντες του υπουργείου υγείας , υπεύθυνους για την μήνυση που κατατέθηκε ενάντια στο Μαραγκοπούλειο: Είναι κάτι παραπάνω από προκλητικό να σας πιάνει ο πόνος για εγκαταλελειμμένα από εσάς, εδώ και δεκαετίες κτίρια, την ίδια στιγμή που όλα τα νοσοκομεία της χώρας βρίσκονται υπό την ομηρία των φαρμακοβιομηχανιών, κάθε είδους μεσολαβητή, που κόσμος περιμένει βδομάδες να χειρουργηθεί, που δεν υπάρχουν υλικά, γιατροί και όλοι δουλεύουν χωρίς να αμείβονται ή προχωρούν σε επισχέσεις εργασίας, που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι χαρακτηρίζουν ως Γκουαντάναμο νοσοκομεία όπως το «Παναγιά Βοήθεια», δηλαδή το Γ.Π.Ν.Π όπου οι ασθενείς κοιμούνται σε ράντζα. Το ποτήρι ξεχείλισε, η λαϊκή οργή θα σας καταπνίξει.