“Πλατείες”: σημεία εξεγερσιακών κοινωνικών διεργασιών ή εργαστήρια κατασκευής νέων μηχανισμών χειραγώγησης-κωμάτων εξουσίας;

“Πλατείες”:  σημεία εξεγερσιακών κοινωνικών διεργασιών ή εργαστήρια κατασκευής νέων μηχανισμών χειραγώγησης-κωμάτων εξουσίας; 

Η άποψη του υπογράφοντος είναι ότι πρόκειται για ένα πείραμα εξωκινηματικών διεργασιών σε σαφώς αντιδραστική και εξουσιαστική διάταξη.

Υπάρχει έντονη ενθάρρυνση της πολιτικής αισθητικής από τα ΜΜΕ των κορυφαίων εφοπλιστικών ομίλων, που διαμορφώνουν την πολιτική τους ισχύ μέσα από ΜΜΕ.  Σπρώχνονται οι Βαρδινογιαννέοι (MEGA), οι του Ρέστη (πρώτο  θέμα κλπ), του Αλαφούζου (ΣΚΑΙ) κλπ και εκτός αυτών και απλοί λακέδες-υπάλληλοι, όπως ο Κούλογλου-Θεοδωράκης κλπ, που δείχνουν ότι η αστική παρασιτική Τάξη είναι εδώ και αποκτά κυρίαρχο λόγο και στους «δρόμους» ή καλύτερα στις πλατείες των αγανακτισμένων. Τις ενθαρρύνει και  διαμορφώνει τους όρους (οπωσδήποτε ειρηνικά) αλλά και ουσιαστικά σημεία συνοχής τους ( με όρους έθνους, υπέρ κωματικά, χωρίς ιδεολογικές αναφορές, επικοινωνώντας μέσω ελεγχόμενων δικτύων πχ facebook κλπ).

Το ξεκίνημα των πλατειών περίμενε στις πλατείες τον κόσμο έχοντας ήδη διαμορφώσει ένα πλαίσιο κανόνων, που η εμβάθυνσή του μπορεί να αποκαλύψει πολιτικές παθογένειες εγγενείς στον πολιτικό λόγο τόσο της εξουσίας όσο και στα απλά αιτήματα των απολογητών της παρασιτικής αστικής Τάξης (πχ Δασκαλόπουλος -ΣΕΒΕ, Μίχαλος-ΕΒΕΑ κλπ). Αυτοί οι εκπρόσωποι της αστικής παρασιτικής Τάξης, μπροστά στη γενικευμένη αμφισβήτηση των κύριων δομών εξουσίας (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) προτείνουν ανοιχτά κυβερνήσεις προσωπικοτήτων και όχι κωμάτων. Προφανώς δεν κινούνται από αντιεξουσιαστικά ελατήρια αλλά αυτό έχει μείζονα σημασία. 

Αυτό που πρέπει να αναλογισθούμε είναι ότι αυτή η πρόταση περί προσωπικοτήτων, που διαμορφώνεται στις πλατείες, προχώρα ένα ακόμη βήμα στον ολοκληρωτισμό του καθεστώτος του Μνημονίου κάτι που είναι απαραίτητο για την εφαρμογή του Μνημονίου. 

-Απολιτίκ, διαταξικό  και ακοματικοποίητο πλαίσιο όπου εντέχνως όλα τα κώματα εξουσίας αποκτούν την ίδια  ευθύνη διαμόρφωσης της σημερινής κατάστασης. 

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η παντελής απo-ιδεολογικοποίηση του παρόντος δεν αποτελούσε ποτέ  για όλους αυτούς  ένα σημείο επαφής με αντιεξουσιαστικά συστήματα πολιτικής σκέψης και δράσης αλλά προσπάθεια χειραγωγήσιμου συμψηφισμού και  άπλωμα των πολιτικών ευθυνών. 

Το σύστημα θα προστατευθεί μέσα από γενικόλογες και απαράδεκτες κατασκευές. Μια κατασκευή που δεν θα “προσωποποιήσει” πολιτικές ευθύνες στο πολιτικό/θεσμικό προσωπικό, στα κώματα εξουσίας και στους κωματικούς στρατούς που αμφισβητούνται έντονα. Δεν θα αποτελέσει απειλή για το υπάρχον σύστημα εξουσίας τουλάχιστον πριν αυτό δημιουργήσει νέες υπο-δομές που θα αντικαταστήσουν τις αμφισβητούμενες.

Έτσι οι συγκεντρωμένοι πλήρως χειραγωγούμενοι αποδέχθηκαν με τους ίδιους όρους, για παράδειγμα τον Λεβέντη και το Βεργή και τους ταύτισαν με τη ΝΔ και το ΚΚΕ μλ, με το ΠΑΣΟΚ τινάζοντας στους πέντε ουρανούς τόσο  τον Βεργή όσο και το ΚΚΕ μλ που για πρώτη τους φορά ένα παράδοξο πλήθος τους  αντιμετώπιζε ως “ικανά” και ίσα  κώματα εξουσίας.

.

Παρόλη την πλάκα η δουλειά τους είχε γίνει, το υποκείμενο  των πλατειών δέχθηκε αυτή  την πολιτική κατανόηση εξισώνοντας τα αίτια  της  παρακμής και της σήψης, όχι μέσα από μία αντισυστημική μεθοδολογία αλλά από μια αντιδραστική στάση σε αυτό που πλέον δεν τον εξυπηρετούσε, δεν το διόριζε, δεν του έδινε αυξήσεις, δεν του ανανέωνε τη σύμβαση σε βάρος άλλων εργαζομένων κλπ.…

Η καταδίκη των κωμάτων συμπληρώνεται από καταδίκη των συνδικαλιστικών αγώνων και όχι τόσο των ηγεσιών της ΓΣΕΕ κλπ. Εντέχνως και εδώ εξισώνεται ο συνδικαλιστής όλων των βαθμίδων και καταγγέλλεται. Ίδιος ο Παναγόπουλος με την κυρία Κωνσταντίνα Κούνεβα. Το γιουχάισμα από αγανακτισμένους των δεκάδων απεργών-διαδηλωτών της ΔΕΗ, στο Σύνταγμα, που παλεύουν για τη μη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ πρέπει να βρήκε χαμογελαστούς όλη την αλήτικη αφρόκρεμα του ΣΕΒ και των εργολάβων-εφοπλιστών των ΜΜΕ.

-Οι υπεραξίες  του απολιτίκ, του διαταξικού δεν θα μπορούσαν να μην στηρίζονται παρά σε ένα ειρηνικό και πολιτισμένο μοντέλο πολιτικής παρέμβασης. Το βίαιο και ολοκληρωτικό πολιτικό καθεστώς του Μνημονίου βρήκε στις πλατείες τον πιο ήσυχο αμφισβητία του. Αν και το ίδιο το σύνταγμα του αστικού  πολιτεύματος αναφέρει την με κάθε μέσο υπεράσπιση του οι θιασώτες των αγανακτισμένων είχαν ήδη τοποθετήσει πολύ ψηλά τον όρο της ειρηνικής παρουσίας, πριν καν φθάσουν οι πρώτοι αγανακτισμένοι στις πλατείες. 

Είχαν/έχουν υπομονεύσει κάθε επιθετική δράση κατά των ταγμάτων ασφαλείας και της εξουσίας όπως αυτή υπάρχει μέσα στην κοινωνία, αρχής εξαρχής, ονομάζοντας και προβοκάτορες όσους θα επιτίθενται στους υπερασπιστές του καθεστώτος του Μνημονίου. Η χειραγώγηση των όρων με τους οποίους συστήθηκαν οι πλατείες είχε γίνει και σε αυτό το σημείο απολύτως κατανοητή. Σε αντιδιαστολή το καθεστώς του Μνημονίου γίνετε όλο και πιο βίαιο (ανοιχτές επιχειρήσεις με ναζιστικές ομάδες, έλεγχοι, σκούπες κλπ), κυνικό,  ξεπουλά τα πάντα κλπ. 

-Με την κατασκευή των αγανακτισμένων πέτυχαν μία μετατόπιση  όλου του  βάρους της σύγκρουσης της κοινωνίας και των μερών της (εργαζόμενοι- άνεργοι-μικροεπαγγελματίες, πρόσφυγες κλπ) που αργά ή γρήγορα θα ερχόταν σε σύγκρουση με το καθεστώς του Μνημονίου (αστυνομία-εργοδότες-τράπεζες-πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος κλπ). Υπονόμευσαν την σύγκρουση της κοινωνίας με το σύστημα, θεσμούς-κώματα-αστυνομία και το αντικατέστησαν από μία ανίερη μάζωξη που αυτοαναφέρεται όχι με όρους πολιτικούς αλλά κυρίως “εθνικούς”. Ως έθνος και όχι ως κοινωνία ή Τάξη.  Ο παραλογισμός είμαστε όλοι ίδιοι, έλληνες και σημαιούλες δημιουργούν την αισθητική του “εθνικού” υπονομεύοντας τον κοινωνικό  ταξικό χαρακτήρα  που  είχε διαμορφωθεί από την επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου ενάντια στην κοινωνία.

Οι όροι με τους οποίους στήθηκε όλη αυτή η παρουσία του κόσμου, μοιάζει σαν ένα τεράστιο χωνευτήρι, πολιτικών πεποιθήσεων μπροστά σε ένα εθνικής τάξης εγχείρημα. Η συνέχειά του δεν αποκλείεται να μετουσιωθεί σε νέα σχήματα εξουσίας-κώματα. Ήδη πρωτεργάτες της άλλης διαχειριστικής τάσης (πχ στάση πληρωμών κλπ)όπως ο Καζάκης προχωρούν στη συγκρότηση κώματος (Ε.ΠΑ.Ε). 

Οι όροι που έχουν τεθεί πχ ειρηνικός χαρακτήρας απέναντι στους διεφθαρμένους θεσμούς τα νομιμοποιεί πλήρως στις Τάξεις των εξουσιαστών που απαιτούν τυφλό σεβασμό στους μηχανισμούς εξουσίας (πχ αστυνομία-δικαιοσύνη-τους).  

Ένα ανάλογο όχι τόσο απολιτίκ εγχείρημα συναντάμε στη δεκαετία του  70΄ με το «κίνημα» του ΠΑΣΟΚ. Εκείνο το χωνευτήρι κατάφερε και αφομοίωσε στους ήχους συνθημάτων που δεν του αναλογούσαν -όπως και σήμερα των αγανακτισμένων και των τηλεοπτικών επιτελείων-  ριζοσπαστικές ομάδες και άτομα και στην κυριολεξία πρώτα τα συνέθλιψε και αργότερα τα αφομοίωσε μετατρέποντας τα σε πολιτικά τέρατα. Τότε το σύστημα είχε καταφέρει στη θέση διεφθαρμένων και κοινωνικά χρεοκοπημένων κωμάτων να τα αντικαταστήσει με κάτι ιδία για αυτούς και τον παρασιτικό τρόπο λειτουργίας του συστήματος αλλά διαφορετικό στην αισθητική που είχαν μάθει οι πολίτες.

Η τότε συνέχεια μας είναι γνωστή.

Ας τους επιφυλάξουμε άγνωστη τη σημερινή συνέχεια των πραγμάτων και των αντιστάσεων..

Renos.a

Ηγουμενίτσα: Ρατσιστικός προορισμός στο τέρμα της αθωότητας των τοπικών κοινωνιών...

Στις 8-9 Ιουνίου  κορυφώθηκαν οι ρατσιστικές επιθέσεις σε πρόσφυγες στην Ηγουμενίτσα. Μέσα στα μεσάνυχτα, πάνοπλοι όρμησαν στους πρόσφυγες, στα σπίτια, στις απλές και φτωχικές  ζωές τους….

Αρμόδιοι  φορείς από τους  βλαχοδημαρχαίους της περιοχής,  τον εμπορικό σύλλογο, ρουφιάνους τοπικών ΜΜΕ της ασφάλειας,  τα τάγματα ασφαλείας και τους φασίστες διαμορφώνουν το σημερινό απάνθρωπο πρόσωπο της εκεί καθημερινότητας. Πεδίο δράσης τους οι πρόσφυγες που δεν τους επιτρέπεται να φύγουν από την Ελλάδα.

Διοργανώνουν ρατσιστικές εκδηλώσεις μίσους κατά των προσφύγων, απαγορεύουν στους πρόσφυγες να αγοράζουν είδη πρώτης ανάγκης από σούπερ μάρκετ έως και να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών που  πετούν την ευμάρειά τους. Οι καθώς πρέπει ντόπιοι, καταστρέφουν  τα σπίτια των προσφύγων  Συνεχείς επιθέσεις δολοφονικές από την  αστυνομία ή από παρακρατικά καλόπαιδα της ντόπιας ασφάλειας συμπληρώνουν το απάνθρωπο τοπίο.

Οι συνεχείς επισκέψεις  υψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων (“πρώην” Νταλάρα, Παπουτσής κλπ)   και  η  συνεχής αναβάθμιση του τοπικού στρατού της αστυνομίας με διμοιρίες  ενόπλων, ομολογούσε  την Τελική Λύση  κατά των προσφύγων που είχαν αποφασίσει. Όλη η πόλη έχει οργανωθεί για την  καταστολή των προσφύγων με πάνοπλους πραιτοριανούς, με ΚΥΠατζήδες, με θεσμικούς λακέδες “φορείς” και φασίστες.

Η αποκτήνωση, η παλιανθρωπιά και ο Ρατσισμός κοσμούν και αυτή την επαρχιακή   γειτονιά.

Τα δεκάδες εκατομμύρια που λεηλατήθηκαν σε  φαραωνικά έργα και κατέπνιξαν τις τοπικές κοινότητες. Τις έθαβαν κάτω από τα τσιμεντένια έργα της Εγνατίας, τα υπερφίαλα λιμάνια  που τώρα χαρίζονται σε Ξένους ιδιώτες, αλλά και οι εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαιοειδών που ανανεώνονται οι άδειες τους με τους  γνωστούς  πατροπαράδοτους τρόπους μολύνοντας “τρανζιτ” όλη την περιοχή. Η μόλυνση δεν αφορά μόνο περιβαλλοντικά μέρη αλλά και τα θεσμικά, κάνοντας χοντρά παιχνίδια, εξουσίας και διαφθοράς. 

Είναι τόσο κυνικοί που διώχνουν τους πρόσφυγες γιατί τους ενοχλεί η αισθητική της  φτώχειας, μιας και οι πρόσφυγες εκεί δεν έχουν χαρακτηριστικά που αλλάζουν έστω στο ελάχιστο τις κοινωνικές διεργασίες. Δεν υπάρχει εργασιακή εκμετάλλευση για να είναι χρήσιμοι, απλά οι πρόσφυγες επιλέγουν την Ηγουμενίτσα για έξοδο διαφυγής. Δεν διασαλεύουν τις τοπική αγορά εργασίας, παίρνοντας δουλειές από τους ντόπιους δουλευταράδες γιατί  πολύ απλά ο σκοπός της παρουσίας τους στην Ηγουμενίτσα είναι να φύγουν από  την Ελλάδα.

Συνολικά η ρατσιστική αντιμετώπιση οικοδομήθηκε σε συκοφαντικά δημοσιεύματα περί εγκληματικότητας των προσφύγων όσο και με το δύσκολο της επιβίωσης των προσφύγων. Ψάχνουν στα σκουπίδια, είναι βρώμικοι κλπ είναι μερικά στοιχεία που συνέθεσαν το φασιστικό πογκρόμ κατά των προσφύγων.

Στην ανάλυσή μας δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει η στενή συνεργασία  των πιο διεφθαρμένων κωμάτων εξουσίας τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και των φασιστών του ΛΑΟΣ που νταραβερίζονται ποικιλοτρόπως στην περιοχή (πχ κατασκευή του λιμανιού).

Η  καταστροφή των οικισμών των προσφύγων αποτέλεσε μία σελίδα στον οργανωμένο πολιτισμό αυτής της περιοχής.  Τα  ζώα που πήραν μέρος καθώς και αυτά που σιώπησαν πάνω  στις κραυγές των προσφύγων έγραψαν τη  δική τους απάνθρωπη σελίδα….

Η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και η εναντίωση μας στα ρατσιστικά ζώα πήραν μεγαλύτερη αξία….

Εκεί που γκρέμισαν, εμείς  θα χτίσουμε….

Όλα συνεχίζονται…

Renos.a

Μερικές φωτογραφιες απο την απεργιακη συγκεντρωση στην Κ. πλατεια, 15/6

Την Τετάρτη (15/06) στις 10:00 στην κεντρική πλατεία έγινε κάλεσμα για συγκέντρωση από «αυτόοργανωμένους χώρους και συλλογικές από Αγρίνιο». 

Προηγήθηκε προσυγκέντρωση έξω από το δημαρχείο της πόλης και πορεία προς την Κ. πλατεία.

Οι περίπου 50 σύντροφοι/σες φτάνοντας στην Κ. πλατεία διαπιστώσαμε, προς έκπληξή μας, οτι  αντίθετα με τις προηγούμενες φορές το παμε δεν είχε αποκλείσει ολόκληρη την πλατεία αλλά είχε περιφράξει μέρος αυτής με πανό σαν κοτέτσι.

Οι σύντροφοι/σες κατευθύνθηκαν τότε στο ¨ελεύθερο¨ μέρος της πλατείας, τοποθετώντας τα πανό τους. 

Η αλήθεια είναι ότι οι λιγοστοί εκείνη την ώρα κομματάρχες έδειχναν έκδηλη αμηχανία στη θέα του περιφρουρούμενου μπλοκ των συντρόφων/ισων που με παλμό φώναζαν συνέχεια συνθήματα.
Σαν γνήσιοι τσάμπα μάγκες του ουζερί μη μπορώντας να αντιδράσουν σε αυτή την κατάσταση δυνάμωναν τη μικροφωνική προσπαθώντας να καλύψουν τα συνθήματα, τα περί ¨σιγά μην αφήσουμε στην πλατεία τους αναρχικούς¨ πήγαν περίπατο.

Όσο περνούσε η ώρα οι συγκεντρωμένοι στον ¨ελεύθερο¨ χώρο της πλατείας αυξάνονταν, ενώ έκαναν την εμφάνισή τους και κάποιοι από τους ¨αγανακτισμένους¨.

Επίσης στην πλατεία παρεισέφρησαν και κάποιοι προβοκάτορες με εμφανή σκοπό να προκαλέσουν τις δυνάμεις τις αστυνομίας. Απομονώθηκαν αμέσως και ξεκίνησε η πορεία.
 

Κάποια από τα συνθήματα που ακούστηκαν:

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΤΩ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΛΗΤΕΣ ΛΕΡΕΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ

ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΡΕΜΑ

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΣΚΑΤΑ ΣΤΟ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ «ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ» ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ «ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ» ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Πριν από λίγες μέρες ένα ακόμη εργατικό ¨ατύχημα¨ ήρθε να προστεθεί σε μια ατελείωτη λίστα θυμάτων. Αυτή τη φορά θύμα στο βωμό του κέρδους των εργολάβων ήταν ένας 52χρονος οικοδόμος από τη Λεπενού, σε εργοτάξιο της εταιρίας ΑΕΒΕΠ στο υπό κατασκευή κομμάτι του δρόμου Ακτίου - Βόνιτσας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι κοινό μυστικό πως τα αφεντικά θυσιάζουν τους εργάτες για να αποκομίσουν το μέγιστο δυνατό κέρδος με το λιγότερο κόστος. Αφού τα μετρά ασφαλείας στοιχίζουν… τα διαλύματα  καθυστερούν… ενώ οι εξαντλητικοί ρυθμοί εργασίας αυξάνουν την παραγωγή.

Η υποκριτική θλίψη και τα κροκοδείλια δάκρυα των εκπροσώπων του Εργατικού Κέντρου δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι στην πράξη δεν έχουν κάνει και δεν σκοπεύουν να κάνουν τίποτα -όπως και κανένας άλλος θεσμικός ή κρατικός φορέας- και αυτό στην ουσία συνιστά συνενοχή.

Οι μόνοι που μπορούν να αλλάξουν αυτή την κατάσταση είναι οι ίδιοι οι εργάτες μέσα από την αυτό-οργανωση τους, δηλαδή την ¨από τα κάτω-οριζόντια¨ οργάνωση του αγώνα για καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερες συνθήκες ζωής συνολικά, έως την τελική κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και την καθολική ανατροπή της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης κράτους και αφεντικών. Χωρίς ηγέτες, αρχηγούς, ¨ειδικούς¨, κόμματα, πρωτοπορίες, ιεραρχία.

ΝΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ΥΛΙΚΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ, ΑΓΡΙΝΙΟ

Eνημέρωση από την απεργιακή συγκέντρωση

http://paroksismos.squat.gr/

Την Τετάρτη (15/06) στις 10:00 στην κεντρική πλατεία έγινε κάλεσμα για συγκέντρωση από «αυτόοργανωμένους χώρους και συλλογικές από Αγρίνιο». 

Στην ιδία πλατεία είχε καλέσει και το ΠΑΜΕ (το οποίο στις 1/05 και στις 11/05 είχε προχωρήσει σε αποκλεισμό της πλατείας με το «έτσι θέλω» διώχνοντας από αυτήν οποιοδήποτε δεν συντασσόντων με την κομματική του γραμμή).  

Έτσι από τις 09:00 το πρωί άρχισε να μαζεύεται κόσμος κάνοντας προσυγκέντρωση στο Σιντριβάνι. Στις 09:30, περίπου 50 άτομα ανέβηκαν στην κεντρική πλατεία. Αυτή την φορά το ΠΑΜΕ άλλαξε συμπεριφορά μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στον αποκλεισμό των 50 αυτων ατόμων. Το μόνο που έκανε ήταν να δυναμώνει το volume από την μικροφωνική τους κάνοντας μια ανέλπιδη προσπάθεια να σκεπάσει τα γεμάτα παλμό συνθήματα του μπλοκ…

Η συγκέντρωση του μπλοκ που καλέστηκε από  τους «αυτόοργανωμένους χώρους και συλλογικές από Αγρίνιο» διήρκησε περίπου 2 ώρες κατά την διάρκεια των οποίων μοιράστηκαν εργατικές εφημερίδες και κείμενα, ενώ υπήρχαν αναρτημένα πανό που έγραφε «τα εργατικά ατυχήματα είναι δολοφονίες των αφεντικών» και "κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών- αντίσταση, αυτοοργανωση, αλληλεγγύη".

Οι Αγανακτισμένοι του Αγρινίου ήρθαν σιγα σιγα κατά τις 11:00. Σε ανακοίνωση τους τη προηγούμενη μερα έγραφαν: "Απευθύνουμε αγωνιστικό κάλεσμα σε όλους τους συμπολίτες μας να δώσουν δυναμικό παρόν στην αυριανή γενική απεργία και στην συγκέντρωση των «Αγανακτισμένων» του Αγρινίου, της οποίας το κεντρικό σύνθημα είναι «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ".

Αντί αυτού αρνήθηκαν να κατέβουν σε πορεία  και αρκέστηκαν να κρεμάσουν χαρτονάκια που έγραφαν «ουστ», «μας ξεγελάσατε» και «μας κοροϊδέψατε» κτλ…

15 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Κείμενο Βαγγέλη Σταθόπουλου

Αντί χρονικού η εκδικητικότητα των μηχανισμών σε τρίτο πρόσωπο

Στις 10 Απρίλη 2010, έπειτα από μία θεαματική σύλληψη, 6 αγωνιστές κατηγορούνται για συμμετοχή στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Οι σύντροφοι Νίκος Μαζιώτης, Κώστας Γουρνάς και Πόλα Ρούπα αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για την οργάνωση του Επαναστατικού Αγώνα. Οι σύντροφοι Χριστόφορος Κορτέσης, Σαράντος Νικητόπουλος και Βαγγέλης Σταθόπουλος αρνούνται τις κατηγορίες από την πρώτη στιγμή, υποστηρίζοντας ότι η δίωξη τους βασίζεται στην πολυετή συμμετοχή τους στους κοινωνικό-ταξικούς αγώνες, καθώς και στην πολιτική τους ένταξη στον αναρχικό χώρο. 

Επίσης βασικό στοιχείο της δίωξής τους είναι η ποινικοποίηση των πολιτικών και συντροφικών τους σχέσεων. Η υπόθεση παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις όταν δεκάδες σύντροφοι και φίλοι καλούνται να απολογηθούν σε γραφεία ειδικών εφετών ανακριτών. Τρανταχτή απόδειξη για την εκδικητικότητα των μηχανισμών αποτελεί η δίωξη της Μαρί Μπεραχά, συζύγου του Κώστα Γουρνά, που παραπέμπεται σε δίκη για συμμετοχή στην οργάνωση. Η ίδια εκδικητικότητα των μηχανισμών είναι αυτή που για ένα χρόνο κρατά τους 6 αγωνιστές σε διάφορες φυλακές και σε ειδικά καθεστώτα κράτησης. 

Με πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα τα υπόγεια της ΣΤ’ πτέρυγας Κορυδαλλού, που χρησιμοποιούνται και ως πειθαρχικά, στα οποία κρατούνται έως και σήμερα ο Κώστας Γουρνάς και ο Νίκος Μαζιώτης. Ωστόσο, ιδιαίτερη σημασία έχει να αναφέρουμε την αγωνιστική στάση των συντρόφων, οι οποίοι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις εντός των τειχών, ενώ ταυτόχρονα δε σταμάτησαν να διεκδικούν τα αυτονόητα και να τοποθετούνται δημόσια σε κοινωνικούς αγώνες τόσο για την υπόθεση τους όσο και για τα ίδια τα γεγονότα. 

Στις 5  Απριλίου 2011, έπειτα από 12 μήνες κράτησης, συγκαλείται το προκαθορισμένο συμβούλιο εφετών για να κρίνει την παράταση ή μη της προφυλάκισης των κατηγορούμενων για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα. Οι Π. Ρούπα, Ν. Μαζιώτης και Κ. Γουρνάς, μην αναγνωρίζοντας από την αρχή τη διαδικασία της σύλληψης και της φυλάκισής τους, αρνούνται να παραστούν στο Συμβούλιο.

Ενώ, οι Χ. Κορτέσης, Σ. Νικητόπουλος και Β. Σταθόπουλος παρουσιάστηκαν στο συμβούλιο και, υπερασπίζοντας ο καθένας από τη μεριά του αυτό που έλεγαν από την αρχή της σύλληψής τους, αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Η προβλεπόμενη δικαστική διαδικασία αποφάσισε ομόφωνα και αμετάκλητα την αποφυλάκισή τους και την αντικατάσταση της προσωρινής τους κράτησης με περιοριστικούς όρους. 

Ωστόσο, η εκδικητικότητα των μηχανισμών, που έχει αναδειχθεί σε όλο της το εύρος κατά τη διάρκεια αυτής της υπόθεσης, επανέρχεται στις 19 Μάη μέσω του Αρείου Πάγου. Για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά, ο Άρειος Πάγος ακυρώνει την ομόφωνη απόφαση του συμβουλίου και μεθοδεύει εκ νέου την προφυλάκιση των τριών συντρόφων.

Σε δεύτερο χρόνο έρχεται ο εισαγγελέας εφετών,χωρίς κανένα σκεπτικό και αγνοώντας όλες τις νομότυπες ημερομηνίες, να παγώσει το χρόνο ουσιαστικά καταργώντας τον, και παρατείνοντας την προφυλάκιση έτσι ώστε να γυρίσει πίσω στο καθεστώς, πριν από την δωδεκάμηνη απόφαση. Κατά αυτόν τον τρόπο, αυτό το νομικό πραξικόπημα διευρύνεται και θέτει τους συντρόφους σε μία κατάσταση ομηρίας, όπου ο ένας εισαγγελέας πετάει το μπαλάκι στον άλλον και έπειτα στο συμβούλιο στις 9 Ιούνη για να αποφασίσει για την τύχη των 3 συντρόφων. Εν τω μεταξύ, με αυτό το ανήκουστο καθεστώς που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι τρεις σύντροφοι κινδυνεύουν διαρκώς με επανα-προφυλάκιση!!!

Όταν όλα τα ψέματα δεν μπορούν,

όλες οι συνθηκολογήσεις δεν φτάνουν.

Ενάμιση μήνα μετά την οριστική και αμετάκλητη απόφαση του προκαθορισμένου συμβουλίου για την αποφυλάκισή μου με περιοριστικούς όρους, συμβαίνει το εξής παράδοξο. Αν και αμετάκλητη, η απόφαση του συμβουλίου προσβάλλεται από τον αρχι-εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ύστερα από υποδείξεις και πιέσεις εντός αλλά και μάλλον εκτός της χώρας.

Αυτή η μικρή δικτατορία, καταργώντας κάθε τεκμήριο αθωότητας, διευρύνεται για να παρατείνει την προφυλάκιση με διάφορες νουθεσίες και μ'ένα σκεπτικό ακατάληπτο, που με μαγικό τρόπο γυρνά τον χρόνο πίσω και επαναπροσδιορίζεται ανάλογα με τις ορέξεις και του κάθε δικαστικού υπαλλήλου. Γεγονός που θα μπορούσε να εκληφθεί ως κακόγουστο αστείο αλλά τελικά είναι μια θλιβερή πραγματικότητα, καθαρά εκδικητικού χαρακτήρα, και αυτό φαίνεται σε όλες τις αιτιολογίες. Είναι πρωτάκουστο ακόμα και στην αστική νομιμότητα να ανακαλείται μία αμετάκλητη απόφαση!

Αυτό το νομικό πραξικόπημα αποκαλύπτει ότι πλέον, χωρίς κανένα δισταγμό, όταν οι ίδιοι τους οι νόμοι δεν είναι αρκετοί τους ανασκευάζουν και τους καταπατούν με σκοπό να ικανοποιηθεί η εκδικητική μανία της κυριαρχίας και των μηχανισμών της, ώστε να καμφθεί η αγωνιστικότητα όσων δεν σκύβουν το κεφάλι. Κατά αυτό τον τρόπο, βρίσκομαι σε μια κατάσταση ομηρίας κάτω από ένα ιδιότυπο καθεστώς όπου ένα αυθαίρετο νομικό παρασκεύασμα απειλεί να με βάλει ξανά στην φυλακή αναζητώντας μια φόρμουλα για να το κάνει. Το πλαίσιο αυτού του άθλιου νομικού πραξικοπήματος χαρακτηρίζει το σκεπτικό της αποφυλάκισης μου ανεπαρκές. 

Δεν θα μπω σε καμία λογική τύπου καλοί και κακοί δικαστές, ούτε θα σχολιάσω αν ο μηχανισμός της δικαιοσύνης κάνει καλά ή κακά την δουλειά του. Έτσι κι αλλιώς, το δίκαιο δεν κρίνεται στα γραφεία των εισαγγελέων και στις δικαστικές αίθουσες. Το δίκαιο κρίνεται από την ιστορία και τους δρόμους. Δεν είναι ζήτημα των αγωνιστών να επικαλούνται τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ευαισθησίες μιας επίπλαστης αστικής νομιμότητας. Δουλειά των αγωνιστών είναι η ανατροπή του συστήματος, το οποίο στηρίζεται πάνω στην οργανωμένη βία των μηχανισμών και στην αδικία.

Αρκούμαι, λοιπόν, να πω πως ένα χρόνο που ήμουν στη φυλακή χωρίς κανένα στοιχείο δεν χρειάστηκαν κανένα επαρκές αιτιολογικό για να με κρατούν σε πτέρυγα ασφαλείας μέσα στα κολαστήρια. Επίσης, ένα χρόνο τώρα που πέρναγα από τα σύγχρονα έκτακτα στρατοδικεία ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο οι διώκτες μου να μου εξηγήσουν γιατί κρατούμαι. Ακόμα και αυτά που εμφάνισαν ως ενδείξεις μόνο γελοία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Αν καταδίκαζα μορφές αγώνα και στάσεις ζωής, θα είχα την ίδια αντιμετώπιση; Μήπως αν έσκυβα το κεφάλι μπροστά στις πιέσεις και αρνιόμουν τους συντρόφους, θα είχα την ίδια τύχη; Μήπως αν γινόμουν δηλωσίας κάτω από την απειλή μιας πολύχρονης φυλάκισης και δεν κρατούσα μια αξιοπρεπή αγωνιστική στάση μέσα στην φυλακή, δεν θα ήταν ευνοϊκότερη η αντιμετώπιση μου;

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν.

Αν δεν εναντιωνόμουν στο διαρκές έγκλημα που λέγεται κυριαρχία και γινόμουν πειθήνιο εργαλείο της, δεν θα έβλεπα ποτέ το κατώφλι μιας φυλακής. Το ότι είμαι αναρχικός και ποτέ δεν αρνήθηκα την πολιτική μου ταυτότητα, ότι υπερασπίστηκα τις πολιτικές και συντροφικές μου σχέσεις, όπως έχω επανειλημμένα πει από την αρχή μέχρι σήμερα, είναι τα βασικά στοιχεία για τη δίωξη μου. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση εξαίρεσης, τόσο στο πρόσωπο μου όσο και στα πρόσωπα των Κορτέση και Νικητόπουλου, ανοίγει έναν δρόμο πολύ επικίνδυνο. Αύριο μπορεί να είναι η Μ. Μπεραχά ή οποιοσδήποτε μπει στο στόχαστρο της εξουσίας και φυσικά αυτές οι μεθοδεύσεις αντανακλώνται σε ολόκληρη την κοινωνία. Εντάσσονται σε μια συνολική επίθεση ενάντια στις τάξεις των καταπιεσμένων και ειδικότερα ενάντια σε οποιονδήποτε το καθεστώς θεωρήσει ότι μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στα σχέδιά του. Αποτελεί ένα ακόμα σημείο μιας γενικότερης σκληρής πολιτικής που θέλει να τρομοκρατήσει την κοινωνία και να επιβάλλει τον φόβο, την παθητικότητα και την απομόνωση και προμηνύει το μέλλον που προετοιμάζουν σε όλους μας.

Τρομοκρατία είναι ο τρόπος που καθημερινά μας αναγκάζουν να ζούμε.

Σε μία χρονική περίοδο που κατακλύζεται από έντονα και αντιφατικά κοινωνικά φαινόμενα, η κρίση του πολιτικοοικονομικού συστήματος οδηγεί στην πλήρη διάλυση ενώ ταυτόχρονα νοηματοδοτεί και επιβάλλει την πλήρη αναδιάρθρωση του. Ίσως η παρομοίωση που θέλει την κοινωνία να είναι ένα καζάνι που βράζει, να αποτελεί σήμερα την πλέον σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα που εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης. Τα πάντα έχουν γίνει ρευστά και συνάμα οι μηχανισμοί του κράτους και του κεφαλαίου χάνουν την ευελιξία τους, επιλέγοντας αναγκαστικά μια αρτηριοσκληρωτική στάση. Μία ακόμα επίθεση με νέα μέτρα είναι προ των πυλών και διεξάγεται προς όλες τις κατευθύνσεις υπό την αιγίδα του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Τα νέα μέτρα που εφαρμόζονται κάνουν την πραγματικότητα ακόμα πιο σκληρή. Η κοινωνική πρόνοια που είναι πλέον ανέκδοτο με το οποίο δεν γελάει κανείς, οι περικοπές σε συντάξεις και επιδόματα, οι επιπλέον φόροι, το ειδικό καθεστώς που θέτει σε ομηρία τους συμβασιούχους και οι χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η στυγνή εκμετάλλευση παραδίδει τη σκυτάλη στο διευρυμένο κοινωνικό έλεγχο και την άγρια καταστολή. Τα παραδείγματα ποικίλουν: ο στρατός κατοχής στην Κερατέα, η απαγόρευση κυκλοφορίας και δημόσιων συναθροίσεων των αγροτών στις Σέρρες, η κήρυξη πολλών απεργιών ως παράνομων και καταχρηστικών, οι μεθοδεύσεις για το άσυλο και τα καινούργια νομοθετήματα για τις διαδηλώσεις είναι μερικά από αυτά. Παράλληλα, οι μητροπόλεις έχουν μετατραπεί σε στρατόπεδα όπου η αστυνομοκρατία είναι βασικό στοιχείο της καθημερινότητας. Οι άγρυπνοι φρουροί της αστικής δημοκρατίας παραμονεύουν σε κάθε γωνιά μιας πόλης όπου η ζωή δηλώνεται όλο και πιο έντονα ως απούσα. Τα τάγματα ασφαλείας μέσα σε αυτή την πραγματικότητα έχουν εξασφαλίσει μεγαλύτερη εξουσία. Πλέον, χωρίς κανένα πρόσχημα εφορμούν σε μαζικές διαδηλώσεις, όπως στην απεργία της 11ης Μαΐου με δεκάδες τραυματισμούς και τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό του Γιάννη Καυκά από τα ΜΑΤ, ενώ πλέον απροκάλυπτα δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τους φασίστες ως εφεδρική δύναμη της αστυνομίας για να εξυπηρετηθούν τα σχέδια του καθεστώτος. 

Σε τούτη την περίοδο, που μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας οδηγούνται στην εξαθλίωση, όπου ο φόβος της ανεργίας είναι  διαρκής απειλή και χρησιμοποιείται για να καθυποτάξει τους εργαζόμενους σε ένα αέναο αγώνα για επιβίωση, η ίδια η ζωή βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας. Ωστόσο οι συνεχιζόμενες πιέσεις μπορούν να ανατρέψουν το σκηνικό, να οδηγήσουν τελικά σε μια γενικευμένη κοινωνική έκρηξη και τα σχέδια των κυρίαρχων, που θέλουν να επιβάλλουν σιωπή νεκροταφείου, να πέσουν σαν ξερά φύλλα.

Χωρίς κανέναν ενδοιασμό πλέον, το καθεστώς είναι αναγκασμένο να διεξάγει ένα πόλεμο χτυπώντας οποιονδήποτε αντιστέκεται στην λογική της κυριαρχίας ή οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο δυναμικού αγώνα. Έτσι, το κράτος στοχεύει στην εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων, είτε πετώντας τους λάσπη μέσα από την κυρίαρχη προπαγάνδα και το θέαμα είτε κατασκευάζοντας βαριές κατηγορίες που επιφέρουν πολύχρονη φυλάκιση. Δε διστάζει να προχωρήσει ακόμα και στη φυσική τους εξόντωση χρησιμοποιώντας τους ένστολους φονιάδες του, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Αν όλο αυτό, λοιπόν, λέγεται δημοκρατία τότε η χούντα πως νοείται;

Περί εσωτερικού εχθρού

Σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, το καθεστώς αποσκοπεί να ανακόψει και να απομονώσει με οποιοδήποτε τρόπο το ριζοσπαστικό κίνημα, στοχεύοντας ιδιαίτερα στα πιο συγκρουσιακά του στοιχεία και συνθέτοντας το πλέγμα της κατασταλτικής μεθόδευσης. Δεκάδες αγωνιστές βρίσκονται στην φυλακή είτε βάσει μεθοδεύσεων είτε όχι. Ενώ, άνθρωποι που κατηγορούνται για ένοπλες οργανώσεις είναι σε ειδικές συνθήκες κράτησης σε πτέρυγες προστασίας. Η στοχευμένη επίθεση εναντίον των ενόπλων οργανώσεων έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των πολιτικών και συντροφικών σχέσεων. Και αυτό γιατί, χτυπώντας τον κοινωνικό τους περίγυρο φαίνονται απομονωμένες ή είναι ευκολότερο να πραγματωθεί η απομόνωσή τους. Όταν οι σχέσεις αυτές δεν υπάρχουν, κατασκευάζονται. 

Όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Χρήστου Πολίτη, που χωρίς κανένα στοιχείο κατηγορείται για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση ή ακόμα του συντρόφου Δημήτρη Μιχαήλ που κατηγορείται ως μέλος οργάνωσης για μια παιδική φιλία ή ακόμα και της Στέλλας Αντωνίου που διώκεται με βαρύτατες κατηγορίες για τις διαπροσωπικές της σχέσεις. Οι κατηγορίες που επιφέρουν ποινές πολύχρονης φυλάκισης χρησιμοποιούνται πολύ εύκολα, διευρύνοντας αυτό το κατασταλτικό πλέγμα. Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση του αναρχικού Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη ο οποίος ενώ συνελήφθη για απλή οπλοκατοχή, αδίκημα που διώκεται σε βαθμό πλημμελήματος, βρίσκεται στη φυλακή και διώκεται με βάση το νέο αντιτρομοκρατικό νόμο. 

Ένα ακόμα ατράνταχτο παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του αντιεξουσιαστή Σ. Σεϊσίδη που κατηγορήθηκε για μια ληστεία και επικηρύχτηκε με μεγάλο πόσο, πυροβολήθηκε σε κοντινή απόσταση από αστυνομικό με αποτέλεσμα να χάσει το πόδι του, δικάστηκε για αυτή την υπόθεση και αθωώθηκε πανηγυρικά. 'Η ακόμα, η φρονηματική δίωξη του Άρη Σειρηνίδη ο οποίος, παρόλο που κατηγορείται με γελοία στοιχεία , είναι παραπάνω από ένα χρόνο στη φυλακή.

Σε αυτή τη λογική τρομοκράτησης και παραδειγματισμού, εντάσσεται και η προσπάθεια εμπλοκής τριών συντρόφων στην υπόθεση εμπρησμού της Μαρφίν και του Ιανού,καθώς και η μαζική προσαγωγή 50 συντρόφων σε αφισοκόλληση ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις. Όλα αυτά καταγράφονται ενδεικτικά για να καταδείξουν αυτό που ήδη έχω αναφέρει: τη συνολική επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε ό,τι στέκεται εχθρικά απέναντι του και απειλεί τα σχέδια του. Δημιουργώντας ένα κλίμα τρομοκρατίας, χτυπά εκείνους που προτάσσουν και προσπαθούν να πραγματώσουν την ανατροπή του καθεστώτος και εναντιώνονται στην ειρηνική συνύπαρξη μαζί του.

Έχοντας παραμείνει ένα χρόνο στη φυλακή «ως επικίνδυνος για την κοινωνία», κατηγορούμενος ως μέλος της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, «ακράδαντο στοιχείο» για τη φυλάκιση μου είναι η πολυετής παρουσία μου στους κοινωνικό-ταξικούς αγώνες. Η ενεργή συμμετοχή μου σε μαθητικές διεκδικήσεις, όπως αυτές ενάντια στον νόμο Αρσένη, τα γεγονότα του ΑΣΕΠ το 1998, τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια για το Ιράκ και τη Σερβία όπως και σε δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις. Είμαι βέβαιος ότι πληρώνω την παρουσία μου σε εξεγερσιακά  γεγονότα όπως το Πολυτεχνείο του ’95 και τα Δεκεμβριανά του 2008. 

Η δραστηριοποίηση μου από μικρή ηλικία στον αναρχικό χώρο δεν έχει περάσει απαρατήρητη στις αρχές, όπως  κινήσεις ενάντια στις φυλακές και η συμμετοχή σε κινήματα αλληλεγγύης όπως εκείνο του ’98  για τον Νίκο Μαζιώτη καθώς και δεκάδων άλλων συντρόφων που βρέθηκαν στα κολαστήρια λόγω της ανατρεπτικής τους δράσης. Θεωρώ σίγουρο ότι η στάση που κράτησα ενάντια στις κρατικές δολοφονίες του αναρχικού Χριστόφορου Μαρίνου, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και το θάνατο του ένοπλου αντάρτη Λάμπρου Φούντα, με στοχοποιεί ακόμα περισσότερο.

Η εμπλοκή μου στην υπόθεση του E.A. δεν είναι καθόλου τυχαία. Προσπαθούν να μου αποδώσουν ρόλο στην οργάνωση ακριβώς λόγω της αντικαθεστωτικής μου δράσης και των πολιτικών μου σχέσεων. Εδώ οι αρχές έχουν ένα σημαντικό ατού,το ότι δε διατίθεμαι να αποκηρύξω τις πολιτικές και συντροφικές μου σχέσεις και αυτό το γνωρίζουν καλά διότι με τη στάση μου το έχω αποδείξει. Η υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα είναι άκρως πολιτική και το πολιτικό της διακύβευμα πολύ μεγάλο. Γι' αυτό και η εκδικητικότητα των αρχών σε αυτή, είτε στα μέλη της οργάνωσης είτε σε όσους προσπαθούν να τους εμπλέξουν, εμφανίζεται με τέτοιο μένος. 

Παρόλη την πολλαπλότητα και την διαφορετικότητα των επιλογών μέσα στους αγώνες, οι αγωνιστές μοιράζονται τα οράματα για ένα διαφορετικό αύριο και για την ανατροπή αυτού του γερασμένου κόσμου που καθημερινά τρέφεται με τις σάρκες του. Οι σύντροφοι του Ε.Α. είναι εδώ και χρόνια ταγμένοι στον αγώνα, και όχι μόνο στον ένοπλο, και τούτο είναι αναμφισβήτητο. Το έχουν αποδείξει με την χρόνια συμμετοχή τους σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και σε κινηματικές διαδικασίες.

Όπως έχω κάνει ξεκάθαρο από την αρχή της σύλληψής μου, από τη δική μου μεριά είναι απαράδεκτο να αναφέρομαι στην υπόθεση δίχως την αναφορά σε ανθρώπους που είναι αγωνιστές, πόσο μάλλον στην ίδια υπόθεση. Στην τελική, σε αυτήν την υπόθεση δεν με έμπλεξαν οι σύντροφοι αλλά το κράτος και οι λακέδες του. Είμαι υποχρεωμένος να παραδεχτώ ότι η συντροφικότητα είναι για μένα αδιαπραγμάτευτη και ότι ο αγώνας για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση είναι ένας αγώνας ζωής ενάντια στον οργανωμένο θάνατο που επιβάλλει η κυριαρχία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ Ε.Α.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Βαγγέλης Σταθόπουλος

Κείμενο της αντιφασιστικης συνελευσης αγρινιου

ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ – ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ

Ενάντια στο κράτος και το παρακράτος να συλλογικοποιήσουμε τους αγώνες μας.

Ο Δεκέμβρης ως ένας καταιγισμός αρνήσεων θρυμμάτισε την εικόνα της συναίνεσης και της υποταγής στο κοινωνικό συμβόλαιο, δε ζήτησε τίποτα παρά μόνο εκδήλωσε μια κοινωνική δυναμική, εν δυνάμει ανατρεπτική. Ανατρεπτική στο σημείο όπου τη σύγκρουση και την οργή (όπως εκφράστηκαν με την καταστροφή των συμβόλων της κυριαρχίας) διαδέχτηκε το χτίσιμο δομών και διαδικασιών σε μια προοπτική αδιαμεσολάβητου, οργανωμένου από τα κάτω, συλλογικού κοινωνικού αγώνα.

Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, ως απότοκο των διαδικασιών αυτοοργάνωσης και άμεσης δράσης -που τέθηκαν στο δημόσιο διάλογο με όρους ρηξιακούς και ανταγωνιστικούς ως προς την κυριαρχία- σε κάθε γωνιά της χώρας αναδύθηκε μια τέτοια δυναμική και στήθηκαν δεκάδες αυτοοργανωμένα κοινωνικά εγχειρήματα και καταλήψεις.

Αυτό το κοινωνικό έδαφος που απελευθερώθηκε με την εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε σημείο αιχμής των κατασταλτικών μεθοδεύσεων του κράτους. Τα χτυπήματα σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και καταλήψεις από τους κρατικούς και παρακρατικούς δολοφόνους εντείνονται και συμπληρώνουν το πάζλ της καταστολής μαζί με τις εκατοντάδες συλλήψεις στο σωρό που πραγματοποιούνται σε διαδηλώσεις, τις φυλακίσεις αγωνιστών με κατασκευασμένα κατηγορητήρια, την ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων και φυσικά τη λάσπη των ΜΜΕ που πλέον είναι πασιφανής ο εντεταλμένος τους ρόλος.

Χτυπώντας το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι του αγώνα το κράτος στοχεύει συνολικά την κοινωνία, αποσκοπώντας να ¨ξεδοντιάσει¨ τους αγώνες και να θάψει την παρακαταθήκη της σύγκρουσης στη βάση των θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Κι αυτό στο φόντο της οικονομικής κρίσης η όποια την περίοδο εκείνη ήταν προ των πυλών.

Μνημόνιο, διεθνής επιτήρηση, λιτότητα... ή αλλιώς

η πιο σφοδρή επίθεση κράτους και αφεντικών συνολικά στην κοινωνία

Η γενικευμένη εξαθλίωση στην οποία οδηγούνται πλατιά στρώματα της κοινωνίας είναι το αποτέλεσμα της ληστρικής και εκμεταλλευτικής πολίτικης κράτους και αφεντικών, που στρώθηκε πάνω στο έδαφος της απάθειας και των κοινωνικών διαχωρισμών, τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια, όπου διαπράττονται διαρκώς σκηνές του πολέμου της εξουσίας απέναντι στην κοινωνία. Το προσωπικό βόλεμα, οι πελατειακές στρατιές των κομμάτων, το γλείψιμο, τα ρουσφέτια και άλλα τόσα, που όλοι γνωρίζουμε, δεν μπορούσε παρά να μας οδηγήσουν σε αυτό το τέλμα. Όπως λέει και ο λαός, όταν η αρκούδα χορεύει στον κήπο σου σύντομα θα μπει και στο σπίτι σου. Δε θεώρησε ποτέ η κοινωνία δικούς της τους αγώνες άλλων κομματιών για αξιοπρέπεια. Έτσι λοιπόν σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σιωπή της, που εξαγοράζονταν με θέσεις και υποσχέσεις για βόλεμα και ευημερία από τη λεηλασία των ¨άλλων¨.

Η σημερινή κρίση λοιπόν είναι η συνέχιση της λεηλατικής επέλασης κράτους – κεφαλαίου που τα τελευταία 30 χρόνια διέλυσε κάθε κοινωνική πρόνοια, έκανε πλιάτσικο στα ασφαλιστικά ταμεία και συνολικά στο δημόσιο πλούτο, κατάργησε τα δικαιώματα των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ρήμαξε τους αγρότες και την παιδεία, λεηλάτησε και κατέστρεψε δάση, βουνά, λίμνες, ποτάμια, θάλασσες και έστησε ένα πλέγμα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας από μεγαλοεπιχειρηματίες, δικαστές, πολιτικούς και αστυνομικούς για να καλύπτει κάθε έγκλημά τους. Ένας ολόκληρος υπόκοσμος από θεσμικούς παράγοντες που στήθηκε από τα κόμματα εξουσίας και τους ελεγχόμενους από αυτά θεσμούς/μηχανισμούς (αστυνομία, δικαιοσύνη) που λεηλάτησαν τα πάντα.

Σήμερα στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης και σύγχρονα απαρτχάιντ. Εξαπολύουν μικτά τάγματα εφόδου από ναζιστές και μπάτσους σε καθημερινά πογκρόμ εναντίον μεταναστών και επιθέσεις σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και καταλήψεις.

Η ολομέτωπη επίθεση των κυρίαρχων με πρόσχημα την οικονομική κρίση σπρώχνει χιλιάδες νεολαίους και προλετάριους, ντόπιους και μετανάστες, σε συνθήκες γενικευμένης φτώχειας και εξαθλίωσης. Η αγανάκτηση μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ένα πόλεμο ¨όλων εναντίον όλων¨ οδηγώντας στον αλληλοσπαραγμό των καταπιεσμένων.

Αυτή η συνθήκη ευνοεί μόνο τους κυρίαρχους καθώς τους φέρνει σε προνομιακή θέση προκειμένου να πετσοκόψουν την όποια αντίσταση και δράση ενάντιά τους, μεταφέροντάς την στο πεδίο της σύγκρουσης ακραίων ομάδων και με φόντο την τυφλή βία.

Το σκοπό αυτόν εξυπηρετούν οι διάφορες φασιστικές οργανώσεις συνεπικουρούμενες από την αστυνομία και προωθούμενες από τα ΜΜΕ. Η εγκληματική τους πρόταση, που αποσκοπεί στο να ξυπνήσει αγελαία ένστικτα στο υποπρολεταριάτο, στην ουσία αποτυπώνεται στη φράση: πόλεμο στους εξαθλιωμένους, όχι στην εξαθλίωση.

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός είναι το απαύγασμα της κοινωνικής αποσύνθεσης, του ατομικισμού, του ιδιωτικού συμφέροντος και της ιδιοκτησίας. Όλα αυτά τα χρόνια και με ποικίλους τρόπους, η εξουσία μέσα από τα διάφορα μοντέλα συμπεριφοράς (life style) προάγει τον υπέρμετρο εγωισμό και υποδαυλίζει το ρατσιστικό ιδεολόγημα και τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά. Προωθεί το μύθευμα περί υπεροχής μιας μερίδας των καταπεσμένων απέναντι σε μια άλλη.

Ο κοινωνικός αλληλοσπαραγμός είναι η μόνη τους ελπίδα. Στον αντίποδα η αντίσταση στον ολοκληρωτισμό του κρατικού – καπιταλιστικού συστήματος μέσα από την ¨από τα κάτω¨ οργάνωση του αγώνα και η αλληλεγγύη στους απόκληρους αυτού του κόσμου και σε όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στην τυραννία είναι ο μόνος δρόμος για την καθολική ανατροπή τους.

Όταν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του καθεστώτος ενορχηστρώνουν τη ρατσιστική βία και την υστερία

(η περίπτωση της Ηγουμενίτσας)

Τους τελευταίους δύο μήνες στην Ηγουμενίτσα ένα συνονθύλευμα πολιτικών λαμογιών ΛΑΟΣ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και τραμπούκων της Χρυσής Αυγής εκμεταλλευόμενοι το γενικότερο κλίμα οικονομικής τρομοκρατίας και εξαθλίωσης εντείνει την προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας καλλιεργώντας ξενοφοβικές αντιλήψεις και αγελαία ένστικτα.  

Τα τρία κόμματα μαζί με ένα κομμάτι από τους πολίτες προώθησαν την άποψη της εκδίωξης των μεταναστών της περιοχής δημιουργώντας την  «Επιτροπή αγώνα για να γίνει η Ηγουμενίτσα μία ανθρώπινη πόλη».

Κάπως έτσι φτάσαμε στην τρίτη δράση της επιτροπής, στις 3 Μαΐου με συγκέντρωση-κατάληψη του λιμανιού της Ηγουμενίτσας στην οποία συμμετείχαν 400-500 άτομα με συνοδεία 7 διμοιριών από ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και ασφαλίτες. Την ώρα της συγκέντρωσης σύντροφοι παρακολουθούσαν τις εξελίξεις παίζοντας ποδόσφαιρο μαζί με τους μετανάστες. Κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα γνωστό φασιστοειδές χαιρέτησε ναζιστικά και άτομα της συγκέντρωσης έριξαν 1 καπνογόνο και δύο κροτίδες με σκοπό να προκαλέσουν τους μετανάστες ενώ η μόνη αντίδραση των μεταναστών ήταν να χειροκροτήσουν και να σχηματίσουν το σήμα της νίκης με τα δάχτυλά τους. Κατόπιν ξεχώρισαν από το πλήθος των συγκεντρωμένων και μπροστά από τα ΜΑΤ 7 με 8 άτομα τα οποία άρχισαν να πετροβολούν τους μετανάστες με αποτέλεσμα να ανταποδώσουν και να δοθεί η τέλεια αφορμή για να επέμβουν τα ΜΑΤ, κι έτσι να δικαιολογηθεί η παρουσία τους.  

Ακολούθησαν 4-5 ώρες με πετροπόλεμο, οδοφράγματα και καταιγισμό δακρυγόνων και χημικών από τα ΜΑΤ. Τα δακρυγόνα δεν σταμάτησαν να πέφτουν καλύπτοντας το βουνό με ένα άσπρο πέπλο καπνού. Μεταξύ άλλων υπήρξαν αρκετοί τραυματισμοί από δακρυγόνα που τα ΜΑΤ εκτόξευαν ως συνήθως σε ευθεία γραμμή. Τελικά, οι διμοιρίες αποχώρησαν κι έληξαν οι συγκρούσεις γύρω στις 12 το βράδυ. 

Την επόμενη μέρα  κυκλοφόρησαν διάφορες ψευδείς φήμες από αχυράνθρωπους και ρουφιάνους δημοσιογράφους που στοχοποιούσαν τους συντρόφους στην Ηγουμενίτσα. Με πρόσχημα αυτές τις φήμες 7 άτομα μπουκάρουν στο κυλικείο του ΤΕΙ Ηγουμενίτσας, φωνάζοντας το σύνθημα: αίμα τιμή χρυσή αυγή, και επιτίθενται σε 3 συντρόφους και 1 συντρόφισσα, που βρίσκονταν εκείνη την ώρα εκεί απειλώντας τους, ζητώντας τους να κόψουνε τις επαφές με τους μετανάστες ενώ ξυλοκόπησαν  έναν από αυτούς.

Οι σύντροφοι σε ανακοίνωσή τους επισημαίνουν:

«Είναι γεγονός πια πως οι μετανάστες, είναι τα εξιλαστήρια θύματα αυτής της συγκυρίας  (οικονομικής και πολιτικής) που βιώνουν οι σύγχρονες καπιταλιστικές χώρες, εξαιτίας της υπέρ-συσσώρευσης  πλούτου του κεφαλαίου και της γενικότερης κοινωνικής κρίσης και ανισότητας που έχει προκύψει. Για ακόμα μία φορά, σε άλλη μία πτυχή της ζωής μας, κοινά συμφέροντα κράτους-κεφαλαίου μας φέρνουν αντιμέτωπους με ένα καρτέλ πολιτικών, επιχειρηματιών, παρακρατικών και δημοσιογράφων που παρουσιάζουν τους μετανάστες  ως υπαίτιους της κρίσης αποκρύπτοντας τον πραγματικό εχθρό και αποπροσανατολίζοντας το ντόπιο πληθυσμό από την συμμετοχή του στην όξυνση του κοινωνικού - ταξικού αγώνα. Πιστοί στη λογική του διαίρει και βασίλευε, προωθούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό, δημιουργώντας διαχωρισμούς και εχθρότητες ανάμεσα σε κομμάτια της κοινωνίας που υφίστανται την ίδια μορφή εκμετάλλευσης σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Στην Ηγουμενίτσα, η καταλήστευση της κοινωνίας από τους τοπικούς φορείς εξουσίας περνάει απαρατήρητη, όταν οι μετανάστες μετατρέπονται σε εγκληματίες για την κλοπή μιας κότας ή μιας κατσίκας ενώ παράλληλα κομπίνες των πολιτικών παραγόντων θάβονται κάτω από το ρατσιστικό παραλήρημα. Όπως τα τιμολόγια δημάρχων και παρατρεχάμενων για μπουζοκογλέντια χρεωμένα στο δήμο, τα φαγωμένα λεφτά για κατασκευή παγοδρομίου, οι φαγωμένες επιχορηγήσεις για κατασκευή Φοιτητικής Εστίας, λεφτά που όλοι μας πληρώνουμε.

Εμείς από τη πλευρά μας δεν πρόκειται να σταματήσουμε να αναδεικνύουμε το θέμα των μεταναστών στην Ηγουμενίτσα, μακριά από κομματικά συμφέροντα και ιδιοτέλειες αντιλαμβανόμενοι ότι το μεταναστευτικό είναι ένα δύσκολο ζήτημα. Χωρίς να εθελοτυφλούμε και χωρίς να έχουμε την πεποίθηση ότι το σύνολο της κοινωνίας της Ηγουμενίτσας αποτελείται από φασίστες και μόνο αλλά και από ανθρώπους που όντως αντιμετωπίζουν προβλήματα από όλη αυτή τη κατάσταση και αναζητούν λύσεις.»

Για τα τελευταία γεγονότα οργανωμένης παρακρατικής ρατσιστικής βίας, στο κέντρο της Αθήνας

Την τετάρτη 11 Μάη, ήμερα Γενικής Απεργίας, στo κέντρο της Αθήνα οι κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους επιτέθηκαν  στην απεργιακή πορεία με εμμονή κυρίως στα ανεξάρτητα και ακηδεμόνευτα μπλοκ, ασκώντας κτηνώδη βία. Άγριοι ξυλοδαρμοί, δολοφονικά χτυπήματα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, συλλήψεις, αιμόφυρτοι και τραυματισμένοι διαδηλωτές. Από αυτή την επίθεση, ο Γιάννης Κ. από το μπλοκ της Συνέλευσης Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης/Πατησίων, τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε με ΕΚΑΒ στο χειρουργείο του νοσοκομείου Νίκαιας σε προθανάτια κατάσταση, με σοβαρό επισκληρίδιο αιμάτωμα και κατάγματα στο κρανίο. Τώρα ο Γιάννης Κ. νοσηλεύεται διασωληνωμένος στην εντατική.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 10 Μάη, ο 44χρονος Μανώλης Καντάρης δέχεται δολοφονική επίθεση με μαχαιριές με αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατό του, στη συμβολή των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Ηπείρου, στην Αθήνα. Αιτία της επίθεσης, πιθανώς υπήρξε η προσπάθεια αφαίρεσης της τσάντας που βαστούσε στο χέρι του.

Η δολοφονική αυτή ενέργεια είναι συνέπεια της όλο ένα και αυξανόμενης ανέχειας, φτώχειας και εξαθλίωσης που επικρατεί σε διάφορες συνοικίες του κέντρου της μητρόπολης και αλλού, όπου το κράτος δημιουργεί τα διάφορα γκέτο. Εκεί όπου άνθρωποι ακόμα και μικρά παιδιά στοιβάζονται ως υπάνθρωποι σε χώρους με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής, χωρίς νερό ή αποχετεύσεις και αφημένοι στις καιρικές συνθήκες.

Η αξιοπρέπεια δεν είναι σχετική ή μερική έννοια, όταν άνθρωποι εξωθούνται στην εξαθλίωση είναι ευθύνη όλων η αντιμετώπιση της. Αντίθετα το να τους ¨ξεφορτωθούμε¨ για να είμαστε καλά μετά, πέρα από ανυπόστατο είναι βαθιά χυδαίο -επινοημένο από τα πιο μισάνθρωπα μυαλά- και εγκληματικό.

Αμέσως μετά το περιστατικό, διάφορα φασιστοειδή κυρίως από την παρακρατική εθνικιστική οργάνωση χρυσή αυγή, άρχισαν μια νεκρολόγια διεκδικώντας ηγετική θέση στον κοινωνικό αναβρασμό. Που ευλόγα γεννιέται στους κατοίκους από το ομολογουμένως άθλιο περιβάλλον στο οποίο αναγκάζονται να επιβιώνουν ντόπιοι και μετανάστες.

Παράλληλα ο δήμαρχος της Αθήνας, μέσα από δηλώσεις, προτρέπει τους μετανάστες χωρίς χαρτιά «να γυρίσουν σπίτια τους», δίνοντας έτσι το έναυσμα για μαζικά πογκρόμ εναντίων των μεταναστών. Το επόμενο χρονικό διάστημα ένα συνονθύλευμα οργανωμένων φασιστών και «αγανακτισμένων πολιτών», με τη συνδρομή των αστυνομικών δυνάμεων, προβαίνουν σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών με αποτέλεσμα τον τραυματισμό δεκάδων μεταναστών και τη δολοφονία ενός μπαγκλαντεσιανού, από τις μαχαιριές δύο ασπόνδυλων.

Ενώ εκδηλώνονται συνδυασμένες επιθέσεις διμοιριών και φασιστών διαδοχικά κατά των καταλήψεων Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά και Βίλα Αμαλίας (Αχαρνών & Χέυδεν), οι οποίες αποκρούονται επιτυχώς από συντρόφισσες και συντρόφους.

Κάποιοι, λοιπόν, επιδιώκουν με κάθε τρόπο να διαιωνίσουν αυτή την κατάσταση. Αυτοί οι «κάποιοι» δεν είναι άλλοι από οργανωμένους φασίστες, πλαισιωμένοι από ένα ασαφές νεφέλωμα εθνικοφρονούντων κατοίκων και καταστηματαρχών, μπράβων και νταβάδων, σε συνδυασμό με φαιδρές προσωπικότητες του δεξιού πολιτικού παρασκηνίου.

Αυτοί, λοιπόν, οι «κάποιοι» που άλλοτε πυροβολούν και μαχαιρώνουν «για την πατρίδα που βάλλεται» και άλλοτε αυτοανακηρύσσονται υπερασπιστές των «φτωχών πλην τίμιων ελλήνων», είναι που θέλουν να στρέψουν τους ντόπιους με κάθε τρόπο εναντίον των μεταναστών.

Οι γειτονιές του πολυεθνικού προλεταριάτου στην Αθήνα, την Ηγουμενίτσα, την Πάτρα, την Άρτα και αλλού, μετατρέπονται σε πεδία όπου εκδηλώνεται η ρατσιστική και κατασταλτική πολιτική του κράτους και σε τόπους όπου συναντιούνται οι κοινές επιδιώξεις του κράτους και των αφεντικών με τις εθνοκυριαρχικές φαντασιώσεις των φασιστών. Με λίγα λόγια το ένα χέρι νίβει το άλλο…

Όλος αυτός ο αναβρασμός είναι απόρροια της λογικής του παραλόγου ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τις συνέπειες της αντιαθρώπινης στρατηγικής του. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλαβαίνει κάποιος ότι το «έγκλημα» δεν εδράζεται σε «εθνικά» ή «φυλετικά» DNA αλλά σε κοινωνικά αίτια. Το υπάρχον σύστημα είναι του δημιουργεί περιοχές και συνθήκες εξαθλίωσης. Το υπάρχον σύστημα είναι που δημιουργεί τους πολέμους, την φτώχεια, την ανέχεια και αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τις εστίες τους για να περιπλανηθούν στον «παράδεισο» της ευρωπαϊκής βαρβαρότητας. Οι κρατικοί μηχανισμοί, ενώ θέλουν να παρουσιαστούν σαν εγγυητές της κοινωνικής ειρήνης, δεν είναι τίποτα άλλο από μηχανισμούς φίμωσης κάθε φωνής αμφισβήτησης και καταστολής κάθε πράξης αντίστασης.

Σημαντική, από άποψη συμβολισμού, είναι η χειρονομία της χήρας του Μ. Καντάρη να επιστρέψει τα λουλούδια που της έστειλε ο αρχηγός της φασιστικής «Χρυσής Αυγής», δείχνοντας στην κοινωνία ποιος είναι ο ρόλος των σύγχρονων ταγματασφαλιτών σε αυτήν την τραγωδία.

Οι αθηναϊκές νύχτες των κρυστάλλων είναι ένα γεγονός, το αυγό του φιδιού έχει εκκολαφτεί -τόσα χρόνια- στη ζεστή αγκαλιά του κράτους και τώρα που οι αστυνομίες καταφανέστατα υιοθετούν τον πραγματικό και μόνο τους ρόλο κάθε συνδρομή στο κρατικό σφαγείο καλύπτεται κάτω από την ελληνική σημαία στον πόλεμο ενάντια στον εσωτερικό εχθρό.

Η εθνική ομοψυχία στάζει ανθρώπινο αίμα, οι καταπιεσμένοι δεν έχουνε πατρίδα. 

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών ενάντια στη φτώχεια, το φόβο, τον κοινωνικό κανιβαλισμό

και περιφρούρηση απέναντι στη ρατσιστική βία και τις φασιστικές επιθέσεις.

Η ολομέτωπη επίθεση κράτους και αφεντικών που σαρώνει κοινωνικά ¨κεκτημένα¨ από όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής πρέπει να βρει ανάχωμα όλους όσοι θίγονται πολλαπλά από τις επιταγές της κυριαρχίας. Οι ξένοι εργάτες τη δεκαετία του ’90 ήταν παράγοντας της αγροτικής ανάπτυξης, σήμερα προβάλλονται από την καθεστωτική προπαγάνδα ως μήτρα όλων των κακών. Και η πιο κόντη μνήμη μπορεί να καταλάβει την προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας προκειμένου να μη στραφεί στον πραγματικό εχθρό, την εξουσία. Αυτός ακριβώς είναι και ο ρόλος των φασιστών, γι αυτό είναι εχθροί της κοινωνίας, συνοδοιπόροι της κρατικής καταστολής και συνένοχοί τους.

Η αυτοοργάνωση των ίδιων των μεταναστών και ο κοινός αγώνας μαζί τους, για αξιοπρέπεια και ελευθερία, θα γίνει η ταφόπλακα του κράτους και των αφεντικών. Οι μετανάστες δεν είναι φίλοι μας, δεν αξίζουν τον οίκτο μας, είναι άνθρωποι που αγωνίζονται για αξιοπρέπεια, κατατρεγμένοι και καταπιεσμένοι από την εξουσία όπως και οι ντόπιοι προλετάριοι. Η καταπίεση δεν έχει πατρίδα, παρά μόνο αυτούς που την επιβάλλουν και αυτούς που την υπόκεινται.

Οι ξένοι εργάτες είναι τα ταξικά μας αδέλφια στον πόλεμο ενάντια στο κρατος και τα αφεντικά.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

1 χρόνος κατάληψη apertus (3ήμερο εκδηλώσεων)

3μέρο εκδηλώσεων

2-3-4 Ιουνίου

Πέμπτη 2/06, 20:00

(στο χώρο της κατάληψης)

Συζήτηση από την Αντιφασιστική συνέλευση Αγρινίου: «Ο ρόλος των παρακρατικών ακροδεξιών οργανώσεων στα τελευταία γεγονότα κοινωνικού κανιβαλισμού»

Ενημέρωση από την κατάληψη Κελί Ελευθερίας στην Ηγουμενίτσα για το ρατσιστικό πογκρόμ κατά των μεταναστών στην περιοχή τους.

Παρασκευή 3/06, 20:00

(στο χώρο της κατάληψης)

Προβολή Βίντεο: Ένας χρόνος Apertus

Συζήτηση: «Οι καταλήψεις ως απελευθερωτικά εγχειρήματα μέσα στην πόλη και η προσπάθεια καταστολή τους»

Ενημέρωση από συντρόφους/ισσες από την κατάληψη Μαραγκοπούλειο στην Πάτρα για την κατασταλτική επιχείρηση στην κατάληψη το Δεκέμβρη 2010

Σαββάτο 4/06, 20:00

(στην πλατεία Δημάδη)

Κουκλοθέατρο

«Τενεκεδούπολη-Κουρδιστάν»

Από το Κου(κου)λοθέατρο της κατάληψης Αντιβίωσης στα Γιάννενα

Συναυλία

STRAITJACKET FIT (Πάτρα)

JAVASPA (Θεσσαλονίκη)

AMOK (Αγρίνιο)

apertus.squat.gr